Een andere belangrijke nieuwe functie in Windows 10 zijn de virtuele bureaubladen, een feature waarmee het makkelijker en vooral ook aantrekkelijker wordt om te multitasken. De vernieuwde taakweergave maakt Windows 10 heel prettig om mee te werken, zowel in je persoonlijke leven als in je professionele, én om die twee te combineren.

1. Inleiding

2. Het uiterlijk

3. Dagelijks gebruik

4. Het vernieuwde startmenu

5. Virtuele bureaubladen

6. Standaard-apps

7. Edge

8. Cortana

9. Store10. Conclusie

We gaan in een ander artikel uitgebreid in op de mogelijkheden van de virtuele bureaubladen. Als je precies wilt weten wat je daarmee kunt, kijk dan hier.

Twee features

De virtuele bureaubladen bestaan eigenlijk uit twee verschillende features. Aan de ene kant is er de verbeterde multitask-weergave (met een paar extra functies), terwijl je aan de andere kant een virtuele desktop kunt beginnen om verschillende typen applicaties van elkaar gescheiden te houden.

Wisselen

Je vindt de functie aanvankelijk linksonderaan in de taakbalk, maar de Taakweergave wordt nog aantrekkelijker wanneer je toetsenbordcombinaties gebruikt. Bovendien zit de vernieuwde Taakweergave verweven in de vertrouwde functie van Windows + Tab, die je misschien wel vaker gebruikt om van programma's te wisselen.

©CIDimport

Werk gescheiden houden

Met een virtueel bureaublad kun je meerdere bureaubladen beginnen, wat handig is als je je persoonlijke programma's gescheiden wil houden van je werk-programma's. Ook kun je ze gebruiken als je net die ene perfecte weergave van programma's hebt gevonden, bijvoorbeeld door Excel rechts te houden en de Verkenner links in de benedenhoek, en je er geen extra fullscreen-programma's zoals Outlook helemaal overheen wil gooien. Die zet je dan lekker op je tweede bureaublad.

Steile leercurve

Het werken met de virtuele bureaubladen is volledig nieuw, en is even wennen. Het loont absoluut de moeite om te experimenteren met de mogelijkheden en hoe je de functie het beste in je werk kunt inzetten, al kan het een tijdje duren voor je er de meerwaarde van inziet. Als je echter veel gebruik maakt van Windows, zorg dan dat je de mogelijkheden niet meteen langs je neerlegt. Een goede tip daarvoor is om sneltoetsen te gebruiken zoals Windows-toets + Ctrl + de pijltjestoetsen.
Voor een compleet overzicht van de sneltoetscombinaties in Windows 10 kun je hier kijken.

Niet intuïtief

Toegegeven, de functie is niet intuïtief. Het is zeker in het begin niet helemaal duidelijk wat je met de meerdere bureaubladen kunt, de sneltoetsen staan nergens in beeld, en het Plus-tekentje om een extra bureaublad te openen staat weggedrukt in een hoek. Bovendien werken veel dingen onlogisch: Zo krijg je meldingen van programma's in een ander bureaublad alsnog op je actieve bureaublad te zien, en is er geen 'hoofdbureaublad' wat we stiekem best zouden willen.

De Taakweergave heeft daarom een nogal steile leercurve, die veel mensen af kan schrikken. In het begin is het ook niet meteen duidelijk wat je met alle bureaubladen kan, en omdat het een nieuw systeem is moet je het ook maar in je werkritme zien te verwerken.

Taakweergave

De virtuele toetsenborden zijn niet alleen via de knop 'Taakweergave' te vinden, maar ook geïntegreerd in de sneltoets Windows + Tab. Je krijgt daarbij een overzicht van al je openstaande programma's te zien, die je hier ook makkelijk kunt verslepen tussen de verschillende bureaubladen.

Programma's verplaatsen

Niet alleen de bureaubladen zijn vernieuwd, maar ook het verschuiven van programma's heeft een upgrade gekregen. Zo is het nu mogelijk om een programma aan de linker- of de rechterkant van het scherm te zetten. Zodra je dat doet met de juiste toetsenbordcombinatie, krijg je ook gelijk in de andere helft van het scherm een weergave te zien van je overige openstaande apps, zodat je ze makkelijk naast elkaar kunt openen zonder de grootte handmatig te hoeven bepalden.

Meerdere monitors

Niet alles is goed aan de virtuele bureaubladen. Vooral als je meerdere monitors hebt zie je pas wat het grootste gemis eraan is. Je kunt in dat geval alleen de beeldschermen kopiëren op ieder scherm, terwijl het veel logischer zou zijn om één bureaublad op het ene, en een ander bureaublad op een andere monitor te hebben. Je kunt weliswaar twee beeldschermen (en daarmee twee beeldschermindelingen) per virtueel bureaublad instellen, maar we hadden liever de optie gezien om indelingen te verdelen.

Conclusie: Lastig leren, veel van profiteren

De virtuele bureaubladen zijn een wat obscure functie in Windows 10, die een hoge leercurve heeft. Veel gebruikers zullen er waarschijnlijk in het begin wel naar kijken, maar de optie snel achterwege laten omdat het in het begin moeilijk is er de meerwaarde van in te zien. Laat dat je echter niet afschrikken, want als je de bureaubladen goed weet te beheersen maakt deze functie van Windows 10 echt een productiviteitsmonster.

<- Vorige: Het startmenuVolgende: Standaard-apps ->

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.

Mike Flanagan, die eerder onder andere de Stephen King-verhalen Doctor Sleep en The Life of Chuck verfilmde, gaat zich weer bezighouden met een film gebaseerd op een boek van de horrorschrijver. Ditmaal gaat het om The Mist.

Dat is opvallend, omdat The Mist in 2007 ook al verfilmd werd. Toen was het Frank Darabont die de film regisseerde, nadat hij eerder al naam maakte met Stephen King-verfilmingen The Shawshank Redemption en The Green Mile. De in 2007 uitgekomen verfilming van The Mist viel al goed in de smaak, dus sommige fans vragen zich dan ook af of het verhaal nog een verfilming nodig heeft.

Hoe dan ook is Flanagan tegenwoordig een expert op het gebied van Stephen King-films. Zoals gezegd heeft hij al bewerkingen van verhalen als The Life of Chuck, Doctor Sleep en Gerald's Game geleverd, en werkt hij ook aan een miniserie gebaseerd op Carrie. Daarnaast gaat hij de zevendelige Stephen King-epos The Dark Tower omtoveren tot een serie, al is niet bekend wanneer dat gaat gebeuren.

Over The Mist

Het in 1980 verschenen boek The Mist draait om een mysterieuze mist die een dorpje in zijn ban houdt. De mist maakt mensen niet alleen dood, er zitten ook allerlei monsters in die mist uit een andere dimensie. Overigens kwam tien jaar geleden ook een serie gebaseerd op The Mist uit, maar zonder veel succes. De eerdere verfilming uit 2007 wordt wel gezien als een succesverhaal - in ieder geval op kwalitatief gebied.

Mike Flanagan

Flanagan is overigens niet alleen bekend voor zijn verfilmingen van Stephen King-boeken. Hij heeft ook veel succes met zijn horrorseries op Netflix, waaronder The Haunting of Hill House, The Haunting of Bly Manor, Midnight Mass en The Fall of the House of Usher.