De zomer komt eraan. Je zit ’s avonds op het terras bij vrienden. Wil je samen toch een aflevering Netflix zien, of vakantiefoto’s delen, dan is een draagbare projector zoals de Philips PicoPix MaxTV een fijne oplossing. We testen of hij daarvoor goed genoeg uitgerust is.

Screeneo, de fabrikant die onder de Philips merknaam deze projectors maakt, heeft duidelijk geen moeite verspild aan een hip ontwerp. De MaxTV is een glossy zwarte kubus met afgeronde randen. Geen franjes, leuke kleurtjes of design accenten, maar handig is het wel. Je schuift vooraan het lensklepje naar beneden, sluit achteraan een bron aan en klaar. Tiptoetsen, inclusief een handige toets voor de autofocus, staan bovenaan binnen handbereik.

De ingebouwde batterij is goed voor vier uur volgens de specificatie. We kregen er twee uur uit, als we de led-lampen in de helderste stand zetten. Zelfs dat volstaat al voor een doorsnee film.

Snel aansluiten en opstellen

Een 80 inch beeld vereist dat je de projector op 2,1m van de muur plaatst. Je zet hem gewoon neer op een tafel, richt naar de muur, en laat autofocus zijn werk doen. Verticale trapeziumvervorming corrigeert de autokeystone eventueel zelf. Horizontale trapeziumvervorming kan je corrigeren met vierpuntscorrectie, dat gaat niet automatisch. De lens levert geen perfecte focus, er is wat lichte chromatische aberratie. Maar dat lijkt bij de meeste projectoren in deze categorie het geval. 

Het zal ook zelden storen, de afwijking is immers klein. Vreemd genoeg besloot de autofocus ook regelmatig om nog eens bij te sturen, zonder dat er iets veranderd was aan de opstelling. Die functie kan je gelukkig uitschakelen via de menu’s. De koelingsventilator maakt soms een wat irritant, maar gelukkig niet al te hevig geluid.

©PXimport

Voor een draagbare projector krijg je redelijk veel aansluitingsmogelijkheden. Naast de HDMI 2.0-aansluiting is er ook een usb-c-aansluiting voor video. Die laatste is ideaal voor laptops, Philips levert overigens een usb-c-kabel (en HDMI-kabel) mee. Via de USB-A poort kan je media aanleveren. Voor audio is er een hoofdtelefoonaansluiting en een optisch digitale uitgang. Opgelet, de HDMI-poort beschikt niet over ARC. Voor al je streaming noden is er wifi en bluetooth voorzien.

Volop streamen

Een goede smart tv-omgeving, dat wil bij projectoren wel eens fout lopen. Het is dan ook een aangename verrassing dat deze Philips een volledige Android TV-omgeving (versie 10) biedt. En daarmee bedoelen we dat je alle apps terugvindt die je verwacht op een smart tv. YouTube, Netflix, Amazon Prime Video, Disney+, Apple TV enzovoort. Casten kan je natuurlijk ook en media die je op een usb-stick aanbiedt speel je via VLC. 

De kleine projector levert bovendien een vlotte gebruikservaring. Er valt weinig te beleven in de instellingen, op dat vlak is de projector erg rudimentair. Nu ja, kalibreren doe je niet op een draagbare projector, maar je gaat er best wel van uit dat je niet erg veel kunt aanpassen. Een deel van de instellingen zit overigens in een volledig apart menu. Dat is geen probleem, maar onthult wel een opvallende eigenschap. De kleine remote werkt binnen Android TV immers via bluetooth, dus richten hoeft niet. Enkel in dat aparte menu werkt de remote met IR, en moet je dus wel goed mikken. 

Ook de afstandsbediening is overigens heel eenvoudig, maar dat stoorde nooit. Er zijn sneltoetsen voor Netflix, Prime Video en de Google Assistant, want ja, je kan ook spraakopdrachten ingeven. Enkel hadden we graag een toets gezien voor de beeldmode of lampmode.

©PXimport

Mooi beeld, maar mist licht

Lichtopbrengst is de belangrijkste eigenschap voor een draagbare projector, omdat die zijn werk vaak onder minder dan ideale omstandigheden moet doen. De 350 lumen die we meten, met de lamp in de helderste stand dan nog, lijkt ons dan ook een beetje onder de verwachtingen. 

De projector stelt op de doos zelf al dat hij best in een donkere kamer gebruikt wordt, maar zelfs dan beperk je je best tot ongeveer 85 inch beelddiagonaal. Is er toch omgevingslicht dan beperk je het scherm zelfs best tot 60 inch. Het contrast is ook maar matig, afhankelijk van de beeldmode ergens tussen 300 en 450:1. Hou het daarom zoveel mogelijk op heldere, kleurrijke content, daar kan de projector iets mooi van maken. 

Donkere films of reeksen zien er heel grijzig uit, en verliezen ook nogal wat schaduwdetail. Op een uniform donker testbeeld kleurde de projector de rechterhelft, en vooral het rechtste kwart van het beeld ietwat magenta/rood. We vroegen Philips om een tweede exemplaar, die toonde hetzelfde probleem maar wel iets minder intens. In de praktijk scheen dat gelukkig maar zelden door in het beeld. Geen showstopper dus, maar wel een vreemd gebrek.

©PXimport

De kalibratie in SDR is degelijk. De MaxTV ondersteunt ook HDR10 en HLG, maar de HDR kalibratie schiet wel te kort. Die beelden zijn te donker en vaak overmatig gekleurd. In de helderste tinten verliest hij niet alleen vaak witdetail, maar ontstaan er soms ook zichtbare kleurbanden.

Veel beeldverwerking levert deze Full HD (1.920 x 1.080) projector niet. Er is geen ruisonderdrukking, maar projectie is gelukkig wat toleranter voor ruis. Ook motion interpolation ontbreekt. In film-pans kan je dan ook een kenmerkende stotter zien, zoals op de meeste DLP-projectoren.

De kleine Philips scoort nog wat extra punten voor geluid. Vermits hij toch beoogt om een eenvoudige totaaloplossing te zijn is dat een fijne troef. De 2x 12 Watt zorgt voor stevige klank, met veel volume. De klank is ook goed gebalanceerd. Niet te schel, met een flinke baspartij die niet overheerst. Je kunt de projector inzetten als Bluetooth-speaker.

Conclusie

Van een draagbare projector mag je voorlopig nog steeds geen prestaties verwachten die aanleunen bij een thuisbioscoop. Daarvoor is de lichtopbrengst en het contrast van deze projectoren, en dus ook deze Philips, wat te beperkt. HDR is nog zo’n lastige horde, zelfs voor de duurdere modellen, en helaas des te meer voor dit exemplaar. 

Maar eerlijk is eerlijk, de Philips is niet zonder verdienste. In SDR levert hij erg leuke beelden, zolang je voor heldere, kleurrijke content kiest. De projector levert een volledige Android TV-ervaring, inclusief alle belangrijke streamingdiensten. De ingebouwde batterij is net genoeg voor een volledige film. En dankzij de krachtige audioprestaties hoef je niet op zoek naar een extra bluetooth-speaker. 

De compacte projector neem je zonder veel poespas mee naar vrienden of familie. Verduister de kamer, sluit hem eventueel aan op een laptop, en je kan genieten van groot beeld.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.