Reageren de knoppen op je Apple TV-remote opeens niet meer? Dan kan er van alles aan de hand zijn. In dit artikel lees je welke oplossingen er zijn voor de drie verschillende soorten afstandsbedieningen van de mediaspeler.

Zo nu en dan kan het zijn dat de volumeknoppen op de Siri-afstandsbediening niet meer reageren. Dan kun je twee dingen doen: de tv-afstandsbediening erbij pakken of het probleem oplossen. Dat kan onder meer met deze tips:Start je mediaspeler en afstandsbediening een keer opnieuw op.
Maak de sensoren schoon (met een droge doek!)
Check of HDMI-CEC wel aanstaat.
Naast deze tips bespreken we in dit artikel nog meer opties.

Drie verschillende afstandsbedieningen

Voordat we echt aan de slag kunnen, moeten we het hebben over de drie verschillende afstandsbedieningen voor Apple TV. De indeling van de Apple TV HD en Apple TV 4K ogen hetzelfde, op de menuknop na. De tweede en derde generatie van de mediaspeler hebben een compleet andere remote. Niet alleen is het aanraakgevoelige onderdeel verdwenen, ook zit bovenaan nu een grote, ronde knop. En de menuknop is veranderd in een terugknop. Wees hier dus scherp op.

Volumeknoppen Apple TV werken niet, en nu?

Voordat we naar de uitgebreidere oplossingen kijken, gaan we eerst even de basis behandelen. Enkele tips kunnen namelijk voorkomen dat je hier mogelijk onnodig lang mee bezig bent. Onderzoek eens of de volumeknoppen van je Apple TV-remote werken in andere apps. Is dat het geval, dan is er mogelijk dus iets mis met de app waarin het niet werkt. Check of er updates zijn; zijn die er niet, dan heb je pech en moet je wachten tot de ontwikkelaar die uitbrengt.

Daarnaast kan het geen kwaad om eens de mediaspeler en afstandsbediening opnieuw op te starten. Houd daarvoor de Menu- of teruknop ingedrukt, samen met de tv-knop (die zit ernaast). Wil je alleen de remote opnieuw opstarten? Dat kan: druk daarvoor ongeveer vijf seconden lang op tv en volume omlaag. Het statuslampje van de remote gaat uit en vanzelf weer aan en dan kun je de knoppen loslaten. Geef het systeem daarna de tijd om zichzelf helemaal opnieuw op te starten.

Op het moment dat je de melding krijgt dat de verbinding tussen de Apple TV en afstandsbediening gelegd is, kun je kijken of het probleem verholpen is.

Volumeknoppen Apple TV werken niet: meer tips

Helpen de bovenstaande tips niet? Laad dan de afstandsbediening even op of ga dichter bij de Apple TV staan. Soms kan infrarood nog wel eens moeite hebben met het behouden van de verbinding met de tv. Ook kun je de sensoren een keertje afnemen met een droge doek. Doe dat op zowel de remote als de tv, en neem dan voor de zekerheid ook de Apple TV zelf even af. Heeft dit ook geen positief resultaat, check dan of er een update voor je afstandsbediening beschikbaar is.

Apple TV-afstandsbediening updaten: stappenplan

HDMI-CEC activeren

Ben je liever niet afhankelijk van de infraroodsensor, check dan of HDMI-CEC geactiveerd is op de Apple TV. Dan worden alle signalen via de Apple TV en de HDMI-kabel naar de tv doorgezonden. Je stelt dat als volgt in.

Je moet ook op de tv instellen dat die HDMI-CEC gebruikt. Check de handleiding van jouw tv om te kijken hoe je dat doet en waar de aansluiting precies zit.

©Kaspars Grinvalds Barbara Buderath

Tot slot kun je proberen een andere Siri-remote te koppelen met je systeem, om uit te sluiten dat er iets met je Apple TV aan de hand is.

Ook interessant voor jou: Zo kun je besparen op het tv-kijken!

Laten repareren of nieuwe kopen?

Mochten de tips allemaal niet werken, dan is het tijd om naar de Apple-winkel te gaan. Check of je nog garantie hebt en vraag daar naar de mogelijkheden. Mocht je moeten betalen voor de reparatie, dan is onze tip: koop gewoon een nieuwe afstandsbediening. Dat is naar verhouding zelfs goedkoper en waarschijnlijk gaat het nieuwere model langer mee.

Je kunt ook je iPhone gebruiken

Wellicht moet je wachten totdat je een nieuw model binnenkrijgt. Tot die tijd kun je gebruikmaken van de tv-afstandsbediening (met HDMI-CEC geactiveerd) of je iPhone als afstandsbediening gebruiken. Die iPhone moet dan op hetzelfde wifi-netwerk zitten en gekoppeld zijn aan hetzelfde Apple ID als op de Apple TV. Is dat het geval, trek dan het Bedieningspaneel naar beneden, en zoek het icoontje van de remote op. Voila, nu heb je wederom de volledige controle over je Apple TV.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.