Tip van een oplettende PCM-lezer: "Waarom kijken jullie niet eens naar Reaper, een muziekapplicatie ontwikkeld door de auteur van het fantastische Winamp." En kijk, meer is er niet nodig om onze aandacht te trekken!

Als een professioneel producer ons wijst op een muziekpakket waarvan we nog nooit gehoord hebben, dan zijn we meteen geïntrigeerd. We schreven in PCM oktober over pakketten als Sonar, Cubase en ProTools, maar Reaper is minstens even goed, aldus diezelfde professionele gebruiker. Voor we Reaper gingen downloaden, deden we toch nog even een korte rondvraag bij bevriende muzikanten/producers. Conclusie: totaal onbekend. De bezoekersaantallen van de website en het profiel van de bezoekers (forum) bevestigen ons vermoeden: veel animo, amper of geen professionele gebruikers. Maar is dat terecht?

Kopen

Het pakket koop je online: www.reaper.fm. Professionele gebruikers betalen $225, maar wij – voor de gelegenheid vermomd als amateur – konden de applicatie downloaden voor slechts $50, omgerekend nog geen €40. Wie liever niet meteen tot aanschaf overgaat, kan Reaper testen zonder enige functionele beperking. Bij het downloaden kijken we toch even raar op: een volledige audio- en midi-toepassing die amper 3,4 MB zwaar is? Het kan blijkbaar, want in minder dan vier minuten – het intikken van de url inbegrepen – kunnen we aan de slag met Reaper v2.51.

Schijn bedriegt

Na een razendsnelle opstart zien we een frisse, verzorgde en overzichtelijke interface. Alles wat we voor een eerste kennismaking nodig hebben, vinden we meteen terug: mengtafel onderaan, tracks erboven, menu's bovenaan en verhelderende pictogrammen. Als we de demo-song (inbegrepen in die 3,4 MB) inladen en op Play drukken, krijgen we meteen een eerste impressie. We zijn niet direct onder de indruk, maar het kan best ook aan de weinig inspirerende en slecht geproducete compositie liggen. Opvallend: we hoeven geen enkele instelling aan te passen; Reaper is blijkbaar slim genoeg om onze audio-instellingen correct te configureren.
Met midi hadden we meer moeite. Het is ronduit omslachtig om ons externe masterkeyboard te configureren. Zelfs met een usb-keyboard moeten we nog in menu's en submenu's duiken. Ook over de midi-ondersteuning kunnen we ons nauwelijks positief uitlaten. De meest rudimentaire functies zijn wel aanwezig, maar ze zijn slordig verpakt. Of wilde men bewust een eighties-effect nastreven? De grafische aantrekkelijkheid is blijkbaar een oppervlakkig verschijnsel, want ook als je dieper in de meegeleverde effecten en instrument duikt, slaat de saaiheid meteen toe. Behalve saai zijn de meeste plugins dermate onnauwkeurig dat ze niet professioneel inzetbaar zijn. Het volstaat niet om de tools een professionele naam te geven! Kortom: de plugins doen 'min of meer' wat ze beloven, maar om te concurreren met de pakketten uit PCM oktober (Sonar, Cubase, Live, Reason, FL Studio) is er meer nodig.

VST-Plugins

De VST-ondersteuning is dan weer wél uitstekend, maar we moeten het pakket wel duidelijk maken waar eerder geïnstalleerde VST-plugins zich bevinden. Let wel: het overkomt ook pakketten die een twintigvoud kosten. Eens de weg getoond, ondersteunt Reaper onze plugins zoals het hoort. Met de ASIO-drivers heeft Reaper ook geen moeite; we hoefden onze latency-instellingen – om maar iets te noemen – niet eens aan te passen om met onze dure plugins (van derden) te experimenteren. Over plugins gesproken: de meegeleverde instrumenten zijn een beetje belachelijk. Er zijn gelukkig genoeg gratis effecten en instrumenten te downloaden die beter ogen en klinken. De integratie in Reaper is een fluitje van een cent.PluspuntenMinpuntenConclusie

Reaper v2.51 is gezien zijn prijs zeker geen slechte muziekapplicatie, maar het pakket is duidelijk niet af en zeker niet klaar voor de concurrentie met de pakketten die we in PCM oktober testten. Als architectuur is Reaper een aantrekkelijke toepassing: gewoon optuigen met plugins van derden en klaar. Bij onze volgende vergelijkende vergelijkende test nemen we Reaper zeker mee. We zijn benieuwd hoe het pakket het er vanaf zal brengen, want de ontwikkelaars bij Cockos zitten duidelijk niet stil.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.