Tip van een oplettende PCM-lezer: "Waarom kijken jullie niet eens naar Reaper, een muziekapplicatie ontwikkeld door de auteur van het fantastische Winamp." En kijk, meer is er niet nodig om onze aandacht te trekken!

Als een professioneel producer ons wijst op een muziekpakket waarvan we nog nooit gehoord hebben, dan zijn we meteen geïntrigeerd. We schreven in PCM oktober over pakketten als Sonar, Cubase en ProTools, maar Reaper is minstens even goed, aldus diezelfde professionele gebruiker. Voor we Reaper gingen downloaden, deden we toch nog even een korte rondvraag bij bevriende muzikanten/producers. Conclusie: totaal onbekend. De bezoekersaantallen van de website en het profiel van de bezoekers (forum) bevestigen ons vermoeden: veel animo, amper of geen professionele gebruikers. Maar is dat terecht?

Kopen

Het pakket koop je online: www.reaper.fm. Professionele gebruikers betalen $225, maar wij – voor de gelegenheid vermomd als amateur – konden de applicatie downloaden voor slechts $50, omgerekend nog geen €40. Wie liever niet meteen tot aanschaf overgaat, kan Reaper testen zonder enige functionele beperking. Bij het downloaden kijken we toch even raar op: een volledige audio- en midi-toepassing die amper 3,4 MB zwaar is? Het kan blijkbaar, want in minder dan vier minuten – het intikken van de url inbegrepen – kunnen we aan de slag met Reaper v2.51.

Schijn bedriegt

Na een razendsnelle opstart zien we een frisse, verzorgde en overzichtelijke interface. Alles wat we voor een eerste kennismaking nodig hebben, vinden we meteen terug: mengtafel onderaan, tracks erboven, menu's bovenaan en verhelderende pictogrammen. Als we de demo-song (inbegrepen in die 3,4 MB) inladen en op Play drukken, krijgen we meteen een eerste impressie. We zijn niet direct onder de indruk, maar het kan best ook aan de weinig inspirerende en slecht geproducete compositie liggen. Opvallend: we hoeven geen enkele instelling aan te passen; Reaper is blijkbaar slim genoeg om onze audio-instellingen correct te configureren.
Met midi hadden we meer moeite. Het is ronduit omslachtig om ons externe masterkeyboard te configureren. Zelfs met een usb-keyboard moeten we nog in menu's en submenu's duiken. Ook over de midi-ondersteuning kunnen we ons nauwelijks positief uitlaten. De meest rudimentaire functies zijn wel aanwezig, maar ze zijn slordig verpakt. Of wilde men bewust een eighties-effect nastreven? De grafische aantrekkelijkheid is blijkbaar een oppervlakkig verschijnsel, want ook als je dieper in de meegeleverde effecten en instrument duikt, slaat de saaiheid meteen toe. Behalve saai zijn de meeste plugins dermate onnauwkeurig dat ze niet professioneel inzetbaar zijn. Het volstaat niet om de tools een professionele naam te geven! Kortom: de plugins doen 'min of meer' wat ze beloven, maar om te concurreren met de pakketten uit PCM oktober (Sonar, Cubase, Live, Reason, FL Studio) is er meer nodig.

VST-Plugins

De VST-ondersteuning is dan weer wél uitstekend, maar we moeten het pakket wel duidelijk maken waar eerder geïnstalleerde VST-plugins zich bevinden. Let wel: het overkomt ook pakketten die een twintigvoud kosten. Eens de weg getoond, ondersteunt Reaper onze plugins zoals het hoort. Met de ASIO-drivers heeft Reaper ook geen moeite; we hoefden onze latency-instellingen – om maar iets te noemen – niet eens aan te passen om met onze dure plugins (van derden) te experimenteren. Over plugins gesproken: de meegeleverde instrumenten zijn een beetje belachelijk. Er zijn gelukkig genoeg gratis effecten en instrumenten te downloaden die beter ogen en klinken. De integratie in Reaper is een fluitje van een cent.PluspuntenMinpuntenConclusie

Reaper v2.51 is gezien zijn prijs zeker geen slechte muziekapplicatie, maar het pakket is duidelijk niet af en zeker niet klaar voor de concurrentie met de pakketten die we in PCM oktober testten. Als architectuur is Reaper een aantrekkelijke toepassing: gewoon optuigen met plugins van derden en klaar. Bij onze volgende vergelijkende vergelijkende test nemen we Reaper zeker mee. We zijn benieuwd hoe het pakket het er vanaf zal brengen, want de ontwikkelaars bij Cockos zitten duidelijk niet stil.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.