Tip van een oplettende PCM-lezer: "Waarom kijken jullie niet eens naar Reaper, een muziekapplicatie ontwikkeld door de auteur van het fantastische Winamp." En kijk, meer is er niet nodig om onze aandacht te trekken!

Als een professioneel producer ons wijst op een muziekpakket waarvan we nog nooit gehoord hebben, dan zijn we meteen geïntrigeerd. We schreven in PCM oktober over pakketten als Sonar, Cubase en ProTools, maar Reaper is minstens even goed, aldus diezelfde professionele gebruiker. Voor we Reaper gingen downloaden, deden we toch nog even een korte rondvraag bij bevriende muzikanten/producers. Conclusie: totaal onbekend. De bezoekersaantallen van de website en het profiel van de bezoekers (forum) bevestigen ons vermoeden: veel animo, amper of geen professionele gebruikers. Maar is dat terecht?

Kopen

Het pakket koop je online: www.reaper.fm. Professionele gebruikers betalen $225, maar wij – voor de gelegenheid vermomd als amateur – konden de applicatie downloaden voor slechts $50, omgerekend nog geen €40. Wie liever niet meteen tot aanschaf overgaat, kan Reaper testen zonder enige functionele beperking. Bij het downloaden kijken we toch even raar op: een volledige audio- en midi-toepassing die amper 3,4 MB zwaar is? Het kan blijkbaar, want in minder dan vier minuten – het intikken van de url inbegrepen – kunnen we aan de slag met Reaper v2.51.

Schijn bedriegt

Na een razendsnelle opstart zien we een frisse, verzorgde en overzichtelijke interface. Alles wat we voor een eerste kennismaking nodig hebben, vinden we meteen terug: mengtafel onderaan, tracks erboven, menu's bovenaan en verhelderende pictogrammen. Als we de demo-song (inbegrepen in die 3,4 MB) inladen en op Play drukken, krijgen we meteen een eerste impressie. We zijn niet direct onder de indruk, maar het kan best ook aan de weinig inspirerende en slecht geproducete compositie liggen. Opvallend: we hoeven geen enkele instelling aan te passen; Reaper is blijkbaar slim genoeg om onze audio-instellingen correct te configureren.
Met midi hadden we meer moeite. Het is ronduit omslachtig om ons externe masterkeyboard te configureren. Zelfs met een usb-keyboard moeten we nog in menu's en submenu's duiken. Ook over de midi-ondersteuning kunnen we ons nauwelijks positief uitlaten. De meest rudimentaire functies zijn wel aanwezig, maar ze zijn slordig verpakt. Of wilde men bewust een eighties-effect nastreven? De grafische aantrekkelijkheid is blijkbaar een oppervlakkig verschijnsel, want ook als je dieper in de meegeleverde effecten en instrument duikt, slaat de saaiheid meteen toe. Behalve saai zijn de meeste plugins dermate onnauwkeurig dat ze niet professioneel inzetbaar zijn. Het volstaat niet om de tools een professionele naam te geven! Kortom: de plugins doen 'min of meer' wat ze beloven, maar om te concurreren met de pakketten uit PCM oktober (Sonar, Cubase, Live, Reason, FL Studio) is er meer nodig.

VST-Plugins

De VST-ondersteuning is dan weer wél uitstekend, maar we moeten het pakket wel duidelijk maken waar eerder geïnstalleerde VST-plugins zich bevinden. Let wel: het overkomt ook pakketten die een twintigvoud kosten. Eens de weg getoond, ondersteunt Reaper onze plugins zoals het hoort. Met de ASIO-drivers heeft Reaper ook geen moeite; we hoefden onze latency-instellingen – om maar iets te noemen – niet eens aan te passen om met onze dure plugins (van derden) te experimenteren. Over plugins gesproken: de meegeleverde instrumenten zijn een beetje belachelijk. Er zijn gelukkig genoeg gratis effecten en instrumenten te downloaden die beter ogen en klinken. De integratie in Reaper is een fluitje van een cent.PluspuntenMinpuntenConclusie

Reaper v2.51 is gezien zijn prijs zeker geen slechte muziekapplicatie, maar het pakket is duidelijk niet af en zeker niet klaar voor de concurrentie met de pakketten die we in PCM oktober testten. Als architectuur is Reaper een aantrekkelijke toepassing: gewoon optuigen met plugins van derden en klaar. Bij onze volgende vergelijkende vergelijkende test nemen we Reaper zeker mee. We zijn benieuwd hoe het pakket het er vanaf zal brengen, want de ontwikkelaars bij Cockos zitten duidelijk niet stil.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.