Muziek maken voor dummies; zo kun je Magix Music Maker het beste zien. Dat deze aanpak werkt, blijkt wel uit het feit dat het bedrijf inmiddels versie 15 van deze software uitbrengt.

De opzet van Music Maker is dat iedereen eenvoudig muziek moet kunnen maken. Zelfs wie totaal geen gevoel voor muziek heeft, zoals de halve PCM-redactie, moet een enigszins acceptabel muziekje kunnen produceren. We gaan de uitdaging aan!

Simpel en uitgebreid

Wanneer we het programma voor de eerste keer starten, verschijnt er een dialoogvenster met verschillende opties. U kunt dat zonder problemen wegklikken, maar het kan zo nu en dan ook handig zijn, afhankelijk van wat u wilt doen. Zo kunt u direct een project inladen, één van de vele voorbeeldprojecten openen, direct de software-instellingen aanpassen of de inleidende instructievideo bekijken. Deze video is volledig Nederlandstalig, hoewel hij wel ietwat amateuristisch vertaald is. Gelukkig gaat dat niet ten koste van de informatie die wordt gegeven.

Uitvoerapparaat-stress

Op naar onze eerste hit! We flansen met het grootste gemak een hiphopliedje in elkaar dat, naar onze bescheiden mening, niet eens onaardig klinkt. Ons liedje is te exporteren naar een wav-, ogg- of mp3-bestand. We kunnen het liedje zelfs direct op cd branden! Wel lopen we tegen wat geluidsproblemen aan tijdens het componeren en ook wanneer we een productie afronden en er een definitief audiobestand van maken, blijken er hier en daar hikjes aanwezig te zijn. Het gebruik van de primaire geluidsdriver blijkt het probleem te zijn. Gelukkig bevat onze testmachine een 'echte' geluidskaart en als we deze als uitvoerapparaat kiezen in de instellingen (in plaats van de primaire geluidsdriver), zijn de hikproblemen voorbij. Het gebruik van een echte geluidskaart is om deze reden dan ook eigenlijk aan te raden.

Omslachtige onhebbelijkheden

We proberen iets anders. We hebben een mp3 met een achtergrondkoor in het intro, en dit koor willen we graag als loop gebruiken in onze volgende productie. Een mp3-bestand importeren is geen enkel probleem voor Magix; een kwestie van slepen en klaar. Het creëren van een loop kan eventueel met de zogenaamde Loopmaker, maar het aantal handmatige handelingen dat daarbij komt kijken, is niet gering. We moeten zelf aangeven wanneer de loop begint en wanneer deze eindigt. Een automatische herkenning via analyse van het geluidsbestand en dan zelf een voorstel doen, hadden we fijner gevonden. Verder missen we nog simpele gereedschappen, zoals het samensmelten van audioblokken of juist het opknippen daarvan. Sporen zijn overigens wel samen te smelten tot één spoor, maar niet met losse blokken. Ook losknippen is niet mogelijk. Jammer, want voor leken zou dit ideaal zijn en het zou überhaupt de creative mogelijkheden vergroten. Helaas komen we in Music Maker nog wel wat foutjes tegen die eigenlijk niet mogen. Zo willen we het volume van één bepaald spoor automatisch verlagen in het verloop van het liedje, maar deze handeling wordt consequent niet op het juiste spoor uitgevoerd! Om onze zin te krijgen, moeten we dus net zo lang deze bewerking op andere sporen loslaten totdat het goede spoor is voorzien van de volumeverlaging. Verder veranderen ook de instrumenten onaangekondigd als we de muziekblokken naar een ander leeg spoor verplaatsen. De bugs zijn niet onoverkomelijk, maar wel degelijk onhebbelijk.PluspuntenMinpuntenConclusie

Magix Music Maker 15 is een geweldig leuk en uitgebreid programma voor iedereen die niet professioneel creatief met muziek bezig wil zijn waar geen muzikale kennis voor nodig is, hoewel het in sommige gevallen wel zeker een pre is. Wel jammer vinden we de vage onhebbelijkheden die het programma met enige regelmaat vertoont.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.