De nieuwe AirPods Pro bieden een langverwachte functie: ruisonderdrukking. Stop ze in je oren, en je wordt ineens afgezonderd van je omgeving. Maar hoe goed werkt die ruisonderdrukking bijvoorbeeld in een vliegtuig? We namen de proef op de som en de uitslag lees je in deze AirPods Pro review.

Apple verkoopt sinds eind oktober twee varianten van de AirPods: de gewone oordoppen die qua pasvorm gelijk zijn aan de oordoppen die standaard bij iPhones worden geleverd, met daarnaast de nieuwe Pro-variant. Die oordoppen zijn met een prijskaart van 280 euro iets duurder dan de 230 euro kostende AirPods, maar daar krijg je ook iets betere doppen voor terug.

De kern van de dopjes is hetzelfde gebleven: ze worden geleverd in een compact doosje, waar je ze in stopt zodra je ze niet gebruikt. De oordoppen kunnen op één lading vijf uur onafgebroken worden gebruikt, waarna je ze in de doos kan opladen. Dit doosje bevat genoeg stroom om 24 uur lang naar muziek te luisteren. En dit doosje kun je weer opladen met een Lightning-kabel, of door hem op een draadloze oplaadmat te leggen.

De algehele geluidskwaliteit is bij de AirPods Pro wel iets beter geworden. Basgeluiden zijn bij het gebruik van deze doppen beter voelbaar, waardoor geluid iets meer 'punch' heeft. Die harde basgeluiden overstemmen echter nooit je muziek: de AirPods Pro bieden een gebalanceerd geluid, zonder dat je hele gekke dingen hoort. En dat geluid blijft zelfs op de hoogste volumes zuiver.

De AirPods Pro ogen wat compacter dan de goedkopere doppen, met een minder lang steeltje. Hierdoor lijkt het wat minder alsof je elektrische tandenborstelkoppen in je oren hebt zitten. Je kunt ze nog steeds bedienen door de steeltjes aan te raken, maar ditmaal moet je ze knijpen in plaats van tikken. Je voelt fysieke feedback als je muziek pauzeert of hervat, waardoor de bediening van exacter voelt dan bij vorige AirPods.

©PXimport

Beter in de oren

De AirPods Pro zijn in-ear. Dat is nodig voor de ruisonderdrukking, omdat hierdoor je oor volledig van de buitenwereld wordt afgesloten. Apple levert drie maten siliconen dopjes mee, zodat je de AirPods op de maat van je oren kan afstemmen. Daarnaast kun je vanaf een iPhone of iPad zien of de oordoppen goed je oren afsluiten. De AirPods spelen dan een kort muziekje af, terwijl de microfoons in de steeltjes luisteren of ze dit muziekje horen. Zo nee? Dan weet Apple zeker dat er geen geluid uit je oren lekt, en er dus ook niks je oren in kan komen.

Bijkomend voordeel: het in-ear-systeem zorgt ervoor dat de AirPods Pro beter in je oren blijven zitten dan het gewone model. Bij gewone AirPods moet je oor een bepaalde vorm hebben, wil je ze goed gebruiken. We hebben bij de Pro-variant na lang zoeken echter nog niemand gevonden bij wie ze uit hun oren vallen als ze springen of met hun hoofden schudden.

©PXimport

In-ear-oordoppen kunnen vaak een gevoel van druk in je oren geven, omdat de lucht niet makkelijk je oren kan verlaten. Apple heeft dat opgelost door een klein roostertje op de AirPods Pro te plaatsen. Hier kan de lucht mee de dopjes verlaten, zonder dat er geluid naar binnen lekt. Dat lijkt perfect te werken: na meerdere dagen testen voelde de AirPods Pro nooit oncomfortabel aan.

Misschien wel de grootste upgrade is de actieve ruisonderdrukking. Luide geluiden van de buitenwereld worden weggefilterd, waardoor je bijvoorbeeld niet het geluid van een auto, trein of drukke menigte hoort. Je omgeving klinkt rustiger, waardoor je muziek ook minder luid hoeft te zetten om alles goed te verstaan.

We hebben de AirPods Pro in één van de meest luide omgevingen mogelijk getest: een vliegtuig. Frequente vliegers kopen vaak al een koptelefoon met ruisonderdrukking om de herrie van de motor weg te filteren, maar zo’n koptelefoon is een wat lomp ding waar je niet makkelijk mee kunt slapen. De AirPods Pro zouden door hun compacte formaat in theorie een stuk handiger kunnen zijn.

Net zo goed als Bose

De ruisonderdrukking an sich is in zo’n situatie indrukwekkend. We hadden de populaire Bose QuietComfort 35 II-koptelefoon mee om de ruisonderdrukking te vergelijken, maar er was eigenlijk amper verschil op te merken. De AirPods wisten geluid net zo goed weg te filteren als de veel grotere koptelefoon. De Bose-koptelefoon doet het enkel iets beter als er korte, luide geluiden voorbijkomen, maar het verschil is nihiel.

We hoefden de volumebalk van de AirPods slechts halverwege te zetten om muziek goed te kunnen horen. En bij een film of podcast was een volume van ongeveer 75% genoeg om gesprekken te verstaan. Het harde motorgeluid werd teruggebracht naar slechts een stille brom. Je hoort hem wel, maar wordt er niet meer door overspoeld.

©PXimport

Komt er een stewardess langs, dan kun je lang in één van de AirPods-steeltjes knijpen om de ruisonderdrukking uit te schakelen. De ingebouwde microfoons sturen je omgevingsgeluid dan rechtstreeks je oren in, zodat je alles dat om je heen gebeurt kunt verstaan. Met een tweede knijpbeweging zet je de ruisonderdrukking dan weer aan. De functie doet denken aan de koptelefoon van Sony, waarbij je ruisonderdrukking uitzet door je hand op een oorschelp te leggen.

Conclusie

Zijn de AirPods Pro door de uitstekende ruisonderdrukking de beste keuze voor tijdens een lange vlucht? Niet per se. De vijf uur batterijtijd was tijdens onze vlucht van Schiphol naar Los Angeles onvoldoende om de gehele trip naar de AirPods te kunnen luisteren. We moesten ze halverwege even opladen in de batterijdoos, waardoor we korte tijd zonder ruisonderdrukking zaten.

Dat is bij veel koptelefoons niet het geval. De meegenomen Bose-koptelefoon houdt het officieel tien uur vol op een volle accu, of zelfs twintig uur als je er een audiokabeltje aan hangt. En dat is een bescheiden schatting: in de praktijk ligt die batterijduur vaak nog veel hoger.

De AirPods kun je niet met een snoertje verbinden om je batterijduur te verlengen: of je gebruikt ze draadloos, of je gebruikt ze helemaal niet. Daarmee zijn dit prima oordoppen voor een vlucht van vijf uur of minder, maar bij langere periodes zouden we voor nu nog een koptelefoon meenemen.

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.