De Sonos Beam (Gen 2) is de beste soundbar die je voor 499 euro kunt kopen. Punt uit. Dat is fijn om te weten als je de soundbar overweegt, maar er is natuurlijk veel meer over het product te zeggen. Na drie weken testen lees je hier onze Sonos Beam (Gen 2) review.

De originele Sonos Beam dateert uit 2018 en werd - ook door Computer!Totaal - bestempeld als één van de beste soundbars die je voor 449 euro kon kopen. Nu is er een opvolger: de Beam (Gen 2), met een adviesprijs van 499 euro. Sonos leende mij drie weken een wit exemplaar voor deze Sonos Beam (Gen 2) review.

Installatie is een eitje

Na het uitpakken van de Sonos Beam (Gen 2) plaats je de soundbar bij je tv, sluit je de stroomkabel aan en verbind je de HDMI-kabel met je televisie. Eventueel kun je ook een ethernetkabel aansluiten. 

Pak de Sonos-app erbij, maak als je dat nog niet hebt een account aan en volg de eenvoudige installatiestappen om de Beam (Gen 2) met je wifinetwerk te verbinden. Het hele proces duurde bij mij als bestaande Sonos-gebruiker minder dan tien minuten. 

Na de installatie kun je extra zaken instellen, bijvoorbeeld je favoriete muziekapp koppelen aan het Sonos-systeem en de Google Assistent-spraakassistent activeren op de luidspreker. 

©PXimport

©PXimport

Modern ontwerp

De Sonos Beam (Gen 2) heeft een herkenbaar Sonos-ontwerp en ziet er naar mijn mening strak uit. De soundbar is te koop in het zwart en wit, met een matte afwerking en stevige antislipvoetjes. Je kunt de soundbar ook ophangen aan de muur - de benodigde muurbeugel is los te koop. 

Is de Beam (Gen 2) groot? Ik vind van niet, zo voor mijn 55 inch-tv. Een paar vrienden zijn het met mij eens, waar met name ouderen de soundbar aan de forse kant vinden. Een aandachtspunt is de hoogte van de soundbar. Mijn tv staat op minimale voetjes op mijn dressoir, waardoor de Beam (Gen 2) de ondertiteling van films en series blokkeert als ik op de bank lig. Met een tv die hogere voetjes heeft, speelt dit probleem minder. Als je de Beam (Gen 2) aan de muur bevestigt, heb je nog meer vrijheid. 

©PXimport

©PXimport

Uitstekend geluid

Op het belangrijkste onderdeel, de geluidskwaliteit, scoort de Beam (Gen 2) uitstekend. De lat lag hoog, want de originele Beam produceert goed geluid. Sonos heeft een en ander aangepast aan de speakers om de geluidskwaliteit te verbeteren en ondersteuning voor Dolby Atmos toegevoegd. Na drie weken testen ben ik heel enthousiast over het geluid van de nieuwe Beam. 

Allereerst komt er veel meer geluid uit de relatief compacte soundbar dan ik had verwacht. En dat geluid imponeert ook met het krachtige volume, flink wat bas en zuivere zangtonen. Verschillende mensen die in de afgelopen weken een filmpje bij mij hebben gekeken of een biertje dronken met achtergrondmuziek, zijn verbaasd over de muzikale mogelijkheden van de Beam (Gen 2). Eerder testte ik de Sonos Arc van 999 euro, maar die soundbar vind ik niet heel veel beter dan de Beam (Gen 2). Ik zou zelf in ieder geval niet meer betalen voor de Arc, maar het prijsverschil eerder investeren in twee Sonos One's of One SL's. Die kun je koppelen aan de soundbar en achter je neerzetten, om zo een surroundopstelling te creëren. Ik heb zelf al twee One's en vind de surroundervaring erg prettig. Je kunt ook een Sonos Sub aan de soundbar verbinden, maar die is met een straatprijs van 799 euro wel erg prijzig. Ik mis geen bas bij het kijken van actiefilms of luisteren naar moderne muziek dus zou de Sub niet snel kopen - waarbij ik moet zeggen dat ik hem niet getest heb. 

Houd er rekening mee dat de Beam (Gen 2) geen ondersteuning heeft voor DTS:X, een digitaal surroundprincipe. Ik mis het niet, maar voor sommigen is het een aandachtspunt. 

©PXimport

Veel slimme functies

Zoals je van een Sonos-apparaat mag verwachten, integreert de Beam (Gen 2) perfect binnen het Sonos-ecosysteem. Het is heel eenvoudig om muziek op al je Sonos-luidsprekers af te spelen of - zoals net genoemd - de soundbar te verbinden met One's voor surroundgeluid. 

Ook fijn zijn de nauwkeurige microfoons in de soundbar. Je kunt de Google Assistent activeren en de Beam (Gen 2) zo spraakopdrachten geven of dingen vragen. Dit werkt even goed als met mijn Google Nest Hub en beduidend beter dan met de Sonos Arc, wiens microfoons ik als matig bestempel. 

De Sonos Beam (Gen 2) is ook geschikt om muziek te streamen via diensten als Spotify Connect en Apple AirPlay 2. Ook dit werkt naar behoren. 

©PXimport

Hoewel ik erg enthousiast ben over de mogelijkheden van de Beam (Gen 2), mis ik persoonlijk twee dingen die ik ook op andere Sonos-soundbars als de Arc mis. Namelijk een afstandsbediening om de muziek en het volume te veranderen en de mogelijkheid om audio via bluetooth te luisteren. Tijdens het tv kijken gebruik ik de afstandsbediening van mijn tv, maar tijdens het luisteren naar Spotify mis ik regelmatig een afstandsbediening. Bijvoorbeeld als ik visite heb, want dan vind ik het niet zo netjes om tegen de soundbar te praten, de app erbij te pakken of op te staan om de soundbar zelf te bedienen. Een afstandsbediening om even snel iets aan te passen, heeft in zo'n situatie mijn voorkeur. Bluetoothfunctionaliteit is simpelweg handig in een soundbar, maar Sonos weigert het steevast in te bouwen. 

©PXimport

Conclusie: Sonos Beam (Gen 2) kopen?

De Sonos Beam (Gen 2) is een modern ogende soundbar met veel slimme functies, eenvoudige bediening en een perfecte integratie in het Sonos-ecosysteem. Op het belangrijkste punt, de geluidskwaliteit, imponeert de Beam (Gen 2) meer dan de concurrentie. Aandachtspunten als het gebrek aan bluetooth en DTS:X nemen niet weg dat de Sonos Beam (Gen 2) voor velen de beste soundbar van 499 euro is. 

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.