De bluetooth in-ears van JLab zijn aantrekkelijk geprijsd. Deze JLab Go Air koptelefoon heb je al voor veertig euro in huis. Is dit een slimme investering, of kun je beter even doorsparen? Daar lees je meer over in deze JLab Go Air review.

De JLab Go Air oortjes zijn lekker no-nonsense. Voor een paar tientjes heb je in-ears van compact formaat, een licht gewicht en verwisselbare rubber tipjes, zodat ze voor vrijwel ieder oor geschikt zijn. Er is geen app, geen ruisonderdrukking en geen omgevingsgeluidmodus. Hier in Nederland is de JLab Go Air voor 40 euro verkrijgbaar, dat is wel een gekke prijs, aangezien je op Amazon al voor 25 dollar of 30 pond verkrijgbaar zijn. Voordat je de oortjes aanschaft is het dus aan te bevelen de verkoopprijs even in de gaten te houden en te vergelijken.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Oplaaddoosje

Wat het meest opvalt als je de JLab Go Air vergelijkt met andere draadloze in-ears, is dat je ze in een open oplaaddoosje wegstopt. Wanneer je de oortjes uit het doosje halen maken ze pas bluetooth-verbinding met je apparaat. Kleine magneetjes zorgen ervoor dat de oortjes vast op hun plaats blijven zitten. Echt prettig is het niet, een afsluitbaar oplaaddoosje houdt de oortjes beter op hun plaats. Het kan voorkomen dat de oortjes in je tas of broekzak uit het doosje vallen, waardoor ze niet opladen. Of erger: kwijtraken. Of vervelender: wanneer de oortjes uit het doosje raken, maken ze automatisch verbinding met je smartphone. Hierdoor kan een los oortje in je tas ervoor zorgen dat je telefoongesprekken, meldingen en andere audio van je smartphone niet hoort.

Ook is het opvallend dat het oplaaddoosje zelf over een kabel en usb-a-stekker beschikt. Om het doosje zelf op te laden, sluit je deze direct aan de adapter aan. Geen groot nadeel, maar een usb-c-slot had mooier en praktischer geweest. Het is niet mogelijk het oplaaddoosje draadloos op te laden en beschikt over genoeg accucapaciteit om de oortjes bijna vier keer op te laden. De JLab Go Air oortjes zelf gaan opgeladen zo’n vier uur mee.

Draagcomfort

Waar de JLab Go Air in uitblinkt is het draagcomfort. De oortjes wegen bijzonder weinig en zijn klein van formaat, waardoor je nauwelijks voelt dat je ze in je oor draagt. Daarbij helpt natuurlijk ook dat je de pasvorm op maat aanpast met de verwisselbare rubber tipjes.

De oortjes vallen in het lagere prijssegment en natuurlijk hoor je dat wel een beetje terug in de geluidskwaliteit die de oortjes bieden. Desondanks komen ze vergeleken met hun prijsgenoten prima voor de dag. Merken als Skullcandy proberen bij goedkopere oortjes vaak wat te overcompenseren met een opgepompt basgeluid. Dat is niet het geval, de hoge, midden en lage tonen zijn prima in balans. Maar de details vallen een beetje weg, waardoor muziek soms een beetje blikkerig klinkt.

Er is geen app aanwezig om met een equalizer het geluid af te stemmen. Maar als je drie keer tikt op het oortje kun je van geluidsmodus wisselen. Naast de standaard-geluidsmodus heb je de beschikking over een bass-boost modus en een gebalanceerde modus. De optimale afstelling vond ik persoonlijk de standaard-afstelling.

Alternatieven voor de JLab Go Air

De JLab Go Air oortjes hebben een prima prijs-kwaliteitsverhouding, bieden voor de prijsklasse een aardige geluidskwaliteit en het draagcomfort is het sterke punt van deze oortjes. Toch is het ontwerp van de oplaadcase een serieus nadeel, waardoor oortjes van andere merken misschien een betere keuze zijn voor wie z’n headset (inclusief doosje) vaak mee op pad neemt in de tas en broekzak. Andere oortjes in deze prijsklasse bieden echter niet het comfort en geluidskwaliteit.

Vooral voor zijn prijs ga je verder van de JLab Go Air geen spijt krijgen, vooral niet als je ze voor zo’n 25 euro op de kop tikt, in plaats van 40 euro. Het prijsverschil tussen Nederlandse en buitenlandse webshops is wat dat betreft vreemd.

©PXimport

Conclusie: JLab Go Air kopen?

Van een aanschaf van de JLab Go Air ga je niet zo snel spijt krijgen. De geluidkwaliteit is voor zijn prijsklasse acceptabel genoeg en het draagcomfort prima. De mogelijke bedenking zit ‘m in het oplaaddoosje, dat door zijn open ontwerp en usb-stekker op z’n zachtst gezegd ondoordacht is.

Hideki Sato, de ontwerper van zo goed als alle spelcomputers van het Japanse bedrijf Sega, is op 77-jarige leeftijd overleden.

Volgens de Japanse X-account Beep21 (via Eurogamer) is dat afgelopen weekend gebeurd. Precieze details over zijn overlijden zijn er niet.

Sato werd ook wel liefkozend de 'vader van Sega-hardware' genoemd. Hij ging in 1971 bij Sega aan de slag en leidde in de jaren negentig de research & development-afdeling binnen Sega. Begin jaren nul was hij kort de directeur van Sega.

Sato en zijn team ontworpen de meeste hardware van Sega, waaronder consoles zoals de Mega Drive en Dreamcast, alsmede de meeste arcademachines van het bedrijf. In 2008 vertrok hij bij Sega.

Over Sega als consolebedrijf

Sega kreeg vooral voet in de markt met zijn arcademachines, maar bracht ook spelcomputers uit waarmee het zeker in de jaren negentig van de vorige eeuw veel succes had en geduchte concurrentie voor Nintendo vormde.

Met de komst van PlayStation werd Sega's positie binnen de spelcomputermarkt echter steeds kleiner, en na enkele misstappen bij de release van de Saturn-console, bracht het bedrijf al snel de opvolger uit, de Dreamcast. Hoewel deze console geliefd was onder de fans en nog altijd als een van de betere projecten van het bedrijf wordt gezien, bleek het de allerlaatste spelcomputer van Sega te worden. Sindsdien brengt het bedrijf zijn games naar consoles van Nintendo, Sony en Microsoft en pc.

Worstelaar en influencer Logan Paul heeft zijn zeldzame Pikachu Illustrator-Pokémon-kaart verkocht voor 16,49 miljoen dollar.

De kaart werd in 1998 uitgereikt aan winnaars van een tekenwedstrijd georganiseerd door Coro Coro, een Japans mangamagazine. De kaart is zo’n 40 keer gedrukt en is nooit in winkels verkocht, waardoor deze al snel veel geld waard was. Ook werd de art gemaakt door Atsuko Nishida, de artiest die de eerste ontwerpen van Pikachu maakte, en heeft de Pikachu Illustrator-kaart in kwestie een PSA 10-beoordeling. Dat is de hoogste beoordeling van de toestand van Pokémon-kaarten.

Verkocht tijdens veiling

In 2021 kocht Logan Paul de kaart voor 5,28 miljoen dollar, waardoor het meteen de duurste Pokémon-kaart ooit werd. Ook liet hij een ketting en hoes van zo’n 70.000 dollar maken, die hij droeg tijdens verschillende worstelwedstrijden.

De Pikachu Illustrator-kaart werd verkocht via een veiling, die tussen 4 januari en 14 februari liep. Met een openingsbod van 500.000 euro liep het bedrag uiteindelijk op tot zo’n 16,5 miljoen dollar, waarna Guinness World Records bevestigde dat het wederom om de duurste Pokémon-kaart ooit gaat. De nieuwe eigenaar van de kaart is niet bekend.