De bluetooth in-ears van JLab zijn aantrekkelijk geprijsd. Deze JLab Go Air koptelefoon heb je al voor veertig euro in huis. Is dit een slimme investering, of kun je beter even doorsparen? Daar lees je meer over in deze JLab Go Air review.

De JLab Go Air oortjes zijn lekker no-nonsense. Voor een paar tientjes heb je in-ears van compact formaat, een licht gewicht en verwisselbare rubber tipjes, zodat ze voor vrijwel ieder oor geschikt zijn. Er is geen app, geen ruisonderdrukking en geen omgevingsgeluidmodus. Hier in Nederland is de JLab Go Air voor 40 euro verkrijgbaar, dat is wel een gekke prijs, aangezien je op Amazon al voor 25 dollar of 30 pond verkrijgbaar zijn. Voordat je de oortjes aanschaft is het dus aan te bevelen de verkoopprijs even in de gaten te houden en te vergelijken.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Oplaaddoosje

Wat het meest opvalt als je de JLab Go Air vergelijkt met andere draadloze in-ears, is dat je ze in een open oplaaddoosje wegstopt. Wanneer je de oortjes uit het doosje halen maken ze pas bluetooth-verbinding met je apparaat. Kleine magneetjes zorgen ervoor dat de oortjes vast op hun plaats blijven zitten. Echt prettig is het niet, een afsluitbaar oplaaddoosje houdt de oortjes beter op hun plaats. Het kan voorkomen dat de oortjes in je tas of broekzak uit het doosje vallen, waardoor ze niet opladen. Of erger: kwijtraken. Of vervelender: wanneer de oortjes uit het doosje raken, maken ze automatisch verbinding met je smartphone. Hierdoor kan een los oortje in je tas ervoor zorgen dat je telefoongesprekken, meldingen en andere audio van je smartphone niet hoort.

Ook is het opvallend dat het oplaaddoosje zelf over een kabel en usb-a-stekker beschikt. Om het doosje zelf op te laden, sluit je deze direct aan de adapter aan. Geen groot nadeel, maar een usb-c-slot had mooier en praktischer geweest. Het is niet mogelijk het oplaaddoosje draadloos op te laden en beschikt over genoeg accucapaciteit om de oortjes bijna vier keer op te laden. De JLab Go Air oortjes zelf gaan opgeladen zo’n vier uur mee.

Draagcomfort

Waar de JLab Go Air in uitblinkt is het draagcomfort. De oortjes wegen bijzonder weinig en zijn klein van formaat, waardoor je nauwelijks voelt dat je ze in je oor draagt. Daarbij helpt natuurlijk ook dat je de pasvorm op maat aanpast met de verwisselbare rubber tipjes.

De oortjes vallen in het lagere prijssegment en natuurlijk hoor je dat wel een beetje terug in de geluidskwaliteit die de oortjes bieden. Desondanks komen ze vergeleken met hun prijsgenoten prima voor de dag. Merken als Skullcandy proberen bij goedkopere oortjes vaak wat te overcompenseren met een opgepompt basgeluid. Dat is niet het geval, de hoge, midden en lage tonen zijn prima in balans. Maar de details vallen een beetje weg, waardoor muziek soms een beetje blikkerig klinkt.

Er is geen app aanwezig om met een equalizer het geluid af te stemmen. Maar als je drie keer tikt op het oortje kun je van geluidsmodus wisselen. Naast de standaard-geluidsmodus heb je de beschikking over een bass-boost modus en een gebalanceerde modus. De optimale afstelling vond ik persoonlijk de standaard-afstelling.

Alternatieven voor de JLab Go Air

De JLab Go Air oortjes hebben een prima prijs-kwaliteitsverhouding, bieden voor de prijsklasse een aardige geluidskwaliteit en het draagcomfort is het sterke punt van deze oortjes. Toch is het ontwerp van de oplaadcase een serieus nadeel, waardoor oortjes van andere merken misschien een betere keuze zijn voor wie z’n headset (inclusief doosje) vaak mee op pad neemt in de tas en broekzak. Andere oortjes in deze prijsklasse bieden echter niet het comfort en geluidskwaliteit.

Vooral voor zijn prijs ga je verder van de JLab Go Air geen spijt krijgen, vooral niet als je ze voor zo’n 25 euro op de kop tikt, in plaats van 40 euro. Het prijsverschil tussen Nederlandse en buitenlandse webshops is wat dat betreft vreemd.

©PXimport

Conclusie: JLab Go Air kopen?

Van een aanschaf van de JLab Go Air ga je niet zo snel spijt krijgen. De geluidkwaliteit is voor zijn prijsklasse acceptabel genoeg en het draagcomfort prima. De mogelijke bedenking zit ‘m in het oplaaddoosje, dat door zijn open ontwerp en usb-stekker op z’n zachtst gezegd ondoordacht is.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.

Tijdens de Xbox Developer Direct gisteren werden er naast Fable en Forza Horizon 6 ook twee andere games getoond: Game Freaks actie-rpg Beast of Reincarnation en de nieuwe Double Fine-game Kiln.

De Xbox Developer Direct werd gisterenavond uitgezonden en richt zich zoals elk jaar op het aan het woord laten van diverse ontwikkelaars. Daarbij lag de focus vooral op de studio Playground Games, en toonden zij de aankomende spellen Fable en Forza Horizon 6. Maar er werd meer getoond.

Beast of Reincarnation

Eén van de games die de revue passeerden, was Beast of Reincarnation. Deze actie-rpg speelt zich af in een post-apocalyptische versie van Japan. Daar gaan spelers op avontuur met Emma en Koo. Laatstgenoemde is een wolf die Emma vergezelt.

Het Japan in deze game wordt geteisterd door de 'Blight', en Emma en Koo moeten dit tegengaan door het op te nemen tegen krachtige vijanden genaamd Nushi en vervolgens hun krachten absorberen. Daarbij delen Emma en Koo een speciale connectie: wanneer Emma bijvoorbeeld een vijandelijke aanval tegenhoudt, zullen Koo's krachten zich opbouwen tot ze zogeheten Blooming Arts kan inzetten als aanval.

Beast of Reincarnation komt in de loop van aankomende zomer uit voor Xbox Series X en S, pc en PlayStation 5. Ook zal het spel meteen op Xbox Game Pass komen te staan. Opvallend daarbij is dat de game ontwikkeld wordt door Game Freak, dat vooral bekend is van de Pokémon-games. Game Freak zelf is echter onafhankelijk van Nintendo.

Kiln

De andere game die tijdens de Xbox Developer Direct gisteravond werd getoond, is Kiln. Deze nieuwe game van Double Fine Productions - een studio bekend om zijn unieke spellen zoals Psychonauts, Keeper en Broken Age - betreft een online multiplayergame waarin spelers aardewerk creëren met klei om een kleine geest uitrusting te geven.

Spelers bepalen daarbij zelf het uiterlijk van het harnas van dit wezen. De potten waarin hij plaats kan nemen kunnen vervolgens ook gedecoreerd worden naar smaak. Wanneer de uitrusting af is, vecht men het uit in 4v4-gevechten. Daarbij moet wel gelet worden op de vorm van het aardewerk, want een grotere creatie maakt de speler logischerwijs ook langzamer.

Kiln komt ergens aankomend voorjaar uit voor Xbox Series-consoles, PlayStation 5 en pc, en zal op release ook meteen op Xbox Game Pass komen te staan. Geïnteresseerden kunnen zich alvast aanmelden voor een bètatest. Na de release van de game is het de bedoeling dat er nieuwe maps en modi aan het spel worden toegevoegd.