De bluetooth in-ears van JLab zijn aantrekkelijk geprijsd. Deze JLab Go Air koptelefoon heb je al voor veertig euro in huis. Is dit een slimme investering, of kun je beter even doorsparen? Daar lees je meer over in deze JLab Go Air review.

De JLab Go Air oortjes zijn lekker no-nonsense. Voor een paar tientjes heb je in-ears van compact formaat, een licht gewicht en verwisselbare rubber tipjes, zodat ze voor vrijwel ieder oor geschikt zijn. Er is geen app, geen ruisonderdrukking en geen omgevingsgeluidmodus. Hier in Nederland is de JLab Go Air voor 40 euro verkrijgbaar, dat is wel een gekke prijs, aangezien je op Amazon al voor 25 dollar of 30 pond verkrijgbaar zijn. Voordat je de oortjes aanschaft is het dus aan te bevelen de verkoopprijs even in de gaten te houden en te vergelijken.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Oplaaddoosje

Wat het meest opvalt als je de JLab Go Air vergelijkt met andere draadloze in-ears, is dat je ze in een open oplaaddoosje wegstopt. Wanneer je de oortjes uit het doosje halen maken ze pas bluetooth-verbinding met je apparaat. Kleine magneetjes zorgen ervoor dat de oortjes vast op hun plaats blijven zitten. Echt prettig is het niet, een afsluitbaar oplaaddoosje houdt de oortjes beter op hun plaats. Het kan voorkomen dat de oortjes in je tas of broekzak uit het doosje vallen, waardoor ze niet opladen. Of erger: kwijtraken. Of vervelender: wanneer de oortjes uit het doosje raken, maken ze automatisch verbinding met je smartphone. Hierdoor kan een los oortje in je tas ervoor zorgen dat je telefoongesprekken, meldingen en andere audio van je smartphone niet hoort.

Ook is het opvallend dat het oplaaddoosje zelf over een kabel en usb-a-stekker beschikt. Om het doosje zelf op te laden, sluit je deze direct aan de adapter aan. Geen groot nadeel, maar een usb-c-slot had mooier en praktischer geweest. Het is niet mogelijk het oplaaddoosje draadloos op te laden en beschikt over genoeg accucapaciteit om de oortjes bijna vier keer op te laden. De JLab Go Air oortjes zelf gaan opgeladen zo’n vier uur mee.

Draagcomfort

Waar de JLab Go Air in uitblinkt is het draagcomfort. De oortjes wegen bijzonder weinig en zijn klein van formaat, waardoor je nauwelijks voelt dat je ze in je oor draagt. Daarbij helpt natuurlijk ook dat je de pasvorm op maat aanpast met de verwisselbare rubber tipjes.

De oortjes vallen in het lagere prijssegment en natuurlijk hoor je dat wel een beetje terug in de geluidskwaliteit die de oortjes bieden. Desondanks komen ze vergeleken met hun prijsgenoten prima voor de dag. Merken als Skullcandy proberen bij goedkopere oortjes vaak wat te overcompenseren met een opgepompt basgeluid. Dat is niet het geval, de hoge, midden en lage tonen zijn prima in balans. Maar de details vallen een beetje weg, waardoor muziek soms een beetje blikkerig klinkt.

Er is geen app aanwezig om met een equalizer het geluid af te stemmen. Maar als je drie keer tikt op het oortje kun je van geluidsmodus wisselen. Naast de standaard-geluidsmodus heb je de beschikking over een bass-boost modus en een gebalanceerde modus. De optimale afstelling vond ik persoonlijk de standaard-afstelling.

Alternatieven voor de JLab Go Air

De JLab Go Air oortjes hebben een prima prijs-kwaliteitsverhouding, bieden voor de prijsklasse een aardige geluidskwaliteit en het draagcomfort is het sterke punt van deze oortjes. Toch is het ontwerp van de oplaadcase een serieus nadeel, waardoor oortjes van andere merken misschien een betere keuze zijn voor wie z’n headset (inclusief doosje) vaak mee op pad neemt in de tas en broekzak. Andere oortjes in deze prijsklasse bieden echter niet het comfort en geluidskwaliteit.

Vooral voor zijn prijs ga je verder van de JLab Go Air geen spijt krijgen, vooral niet als je ze voor zo’n 25 euro op de kop tikt, in plaats van 40 euro. Het prijsverschil tussen Nederlandse en buitenlandse webshops is wat dat betreft vreemd.

©PXimport

Conclusie: JLab Go Air kopen?

Van een aanschaf van de JLab Go Air ga je niet zo snel spijt krijgen. De geluidkwaliteit is voor zijn prijsklasse acceptabel genoeg en het draagcomfort prima. De mogelijke bedenking zit ‘m in het oplaaddoosje, dat door zijn open ontwerp en usb-stekker op z’n zachtst gezegd ondoordacht is.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.