De energiebesparende modus van de Apple Watch klinkt als een gouden greep om de accuduur van het horloge ietwat te verlengen. Maar om dat voor elkaar te krijgen, schakelt de smartwatch wel enkele onderdelen uit. Welke dat zijn, lees je in dit artikel.

Wanneer je een Apple Watch Series 8 of Apple Watch Ultra aanschaft, dan krijg je te maken met de energiebesparingsmodus van watchOS 9. Omdat het een slimme softwarefunctie betreft, krijgen ook de oudere Apple Watch-modellen toegang tot deze optie; mits ze natuurlijk (de update voor) het besturingssysteem ondersteunen.

Alle modellen vanaf de Apple Watch 4 krijgen de update, waardoor veel mensen met de nieuwe modus te maken krijgen.

Energiebesparingsmodus Apple Watch inschakelen

Voordat we uitleggen wat je precies misloopt, is het handig om te bekijken hoe je de energiebesparingsmodus activeert. Dat regel je met enkele korte stappen.

Je kunt dit overigens ook gewoon via de instellingen van het apparaat regelen. Binnen de instellingen van de Apple Watch ga je naar de opties voor de batterij (door even omlaag te scrollen), waar je de optie voor het besparen van energie aantreft. Tap daarop en je bent klaar met instellen.

Hoe je ook besluit de energiebesparingsmodus in te schakelen, je krijgt altijd een nieuw scherm te zien. Op dit informatiescherm scrol je naar beneden en tap je vervolgens op één van deze twee opties: Schakel in of Schakel in voor. Wanneer je de tweede optie selecteert, dan krijg je wederom een keuzemenu in beeld. Nu mag je bepalen of je de speciale modus voor één tot drie dagen activeert. Vervolgens krijg je een gele cirkel boven het klokje te zien; dan weet je altijd zeker dat de modus actief is. Mocht je dus een functie missen, dan weet je hoe dat komt.

Dit zijn overigens niet de enige elementen waaraan je kunt zien dat de energiebesparingsmodus geactiveerd is op een Apple Watch. Apple maakt dit heel duidelijk door ook de knop voor het batterijpercentage in het bedieningspaneel, de oplaadanimatie en de tijd in de nachtklokmodus geheel geel te maken. Zo kan er dus eigenlijk geen twijfel over bestaan.

Ook is het zo dat de Apple Watch de functie automatisch kan activeren wanneer het batterijpercentage onder de tien procent komt. Wanneer het zover komt, dan krijg je een melding in beeld waarin gevraagd wordt of je de modus wil aanzetten. Doe je dat en laad je je Watch daarna weer op, dan schakelt de modus zichzelf uit wanneer de accu de tachtig procent aantikt (tenzij je hem voor één tot drie dagen actief wil houden, dan gebeurt dat niet.

Deze functies werken niet meer (goed)

Nu we weten hoe je de modus moet activeren (soms doet de Apple Watch dit helemaal zelf), is het tijd om te kijken naar welke functies niet meer (goed) werken. Het scherm is een grote accuslurper, helemaal wanneer je de functie Altijd aan gebruikt. Die optie wordt dus uitgeschakeld. Ook is het zo dat je geen hartslagmeldingen meer voor een onregelmatig ritme, hoge hartslag en lage hartslag krijgt. De Apple Watch voert namelijk helemaal geen hartslagmetingen uit op de achtergrond. Verder loop je ook saturatiemetingen mis en krijg je geen herinneringen voor je workouts meer.

Wanneer je iPhone niet in de buurt is, dan schakelt het systeem nog twee functies uit, namelijk de wifi- en mobiele verbindingen, evenals inkomende telefoongesprekken en meldingen. Die opties heb je niet nodig wanneer je iPhone niet gekoppeld is, dus dit hoeven geen grote problemen te zijn.

Dan komen we aan bij de functies die minder goed werken. Zo kan het langer duren om iemand te bellen en worden apps minder vaak op de achtergrond ververst dan je gewend bent. Datzelfde geldt ook voor de complicaties op het scherm van de Apple Watch; dergelijke gegevens worden dus minder vaak geüpdatet. Verder moet je er rekening mee houden dat Siri wat langzamer werkt dan voorheen (en je verzoeken dus trager verwerkt) en dan animaties er minder soepel uitzien.

Apple Watch Series 8 en Apple Watch Ultra

De Apple Watch Series 8 en Apple Watch Ultra zijn de nieuwste smartwatches van het bedrijf uit Cupertino. Apple kondigde die slimme horloges aan samen met de Apple Watch SE, die de meest betaalbare versie van de smartwatch is. De Ultra is uniek in zijn soort en biedt onder meer een grote, oranje knop aan.

Ben je in de markt voor een nieuwe Apple Watch? Dan vind je op Bol.com een uitgebreid aanbod van oude en nieuwe modellen. Onthoud dat watchOS 9 beschikbaar is vanaf Apple Watch Series 4; je hoeft dus niet je buidel om te keren om er eentje te kunnen kopen.

In onze keuzehulp met de beste smartwatches van nu staan overigens meerdere Apple Watch-modellen in de top 10. De klokjes van Apple vind je drie keer in de lijst terug.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.