Studenten en middelbare scholieren zijn er inmiddels zeer bekend mee, maar voor de grote massa is de Chromebook misschien nog wat onbekend. Daarom bespreken we in dit artikel een aantal zaken die je wellicht niet weet van deze moderne laptops.

#brandedcontent - Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met Chromebook.

1. Een Chromebook kan offline werken

Als je je verdiept in het fenomeen Chromebook, dan zul je overal en nergens lezen dat het een laptop is die volledig online werkt. Dat je verbinding maakt met internet en eigenlijk alles doet via de cloud. Dat klopt, maar wel slechts ten dele.

Natuurlijk, bij een Chromebook staan je bestanden op Google Drive, beantwoord je je mail via Gmail en schrijf je verhalen als deze via Google Documenten. Dat doe je in principe online.

Maar hierbij is het woordje ‘in principe’ van belang. Want al deze functionaliteiten zijn ook gewoon offline te gebruiken. Kwestie van de offline functionaliteit aanzetten en je kent altijd en overal offline aan de slag met je Chromebook.Check voor meer informatie de video hieronder.

De meeste Chromebooks, denk bijvoorbeeld aan de Lenovo IdeaPad Duet of de Acer CB 314, hebben voldoende opslaggeheugen en rekenkracht om jouw favoriete programma’s op te slaan en te gebruiken.

©PXimport

Welke Chromebook past bij mij?

Ontdek hier

2. Het aantal programma’s voor Chromebooks is schier oneindig

Chromebooks maken gebruik van de Google Play Store. Dat is een online bibliotheek vol met games, programma’s en software, die bijvoorbeeld ook wordt gebruikt bij Android-smartphones. Die Play Store is omvangrijk en zeer uitgebreid; volgens Statista zijn er momenteel zo’n 3 miljoen programma’s te vinden.

Het is nodeloos om te stellen dat de keuze daarmee reuze is. En het mooie: het aantal apps is groeiende en groeiende. Ook komen er steeds meer apps (programma’s) die specifiek gericht zijn op Chromebooks en Chrome OS bij. Daarmee ben je met een Chromebook dus klaar voor de toekomst.

Is er opeens een nieuwe populaire fotobewerkingsapp, dan kun je er donder op zeggen dat er in no-time een speciale Chromebook-variant beschikbaar is.

3. Chromebooks gaan heel lang mee (!)

Een van de grootste voordelen van een Chromebook is doorgaans haar accuduur. Doordat je veel software in de cloud draait, is er relatief weinig processorkracht nodig. En dat zorgt ervoor dat de batterij van je laptop een stuk langer mee gaat.

Natuurlijk, dit is erg afhankelijk van het type Chromebook dat je hebt, maar in de basis kun je stellen: een Chromebook hoeft niet zo heel snel aan de lader. Pro-tip: zet je schermhelderheid wat lager dan ‘maximaal’, dat helpt de accuduur te verlengen.

©PXimport

Welke Chromebook past bij mij?

Ontdek hier

4. Een Chromebook is veiliger en betrouwbaar

Een van de grootste misverstanden rondom een Chromebook is het feit dat je privacy in gevaar is. En dat je laptop gevoelig is voor hacks. Dat is simpelweg onjuist. Sterker nog: een gemiddelde Chromebook is misschien zelfs veiliger dan een Windows laptop, omdat je continu wordt voorzien van de nieuwste Google-updates. Dat gaat helemaal automatisch.

Daar komt bij dat wanneer je gebruik maakt van een Chromebook alle belangrijke gegevens veilig worden opgeslagen in de cloud. Uiteraard staan bepaalde bestanden, denk aan downloads, cookies en cachebestanden van een browser nog steeds op de laptop. Maar een Chromebook codeert deze gegevens met beveiligde hardware, zodat onbevoegden zeer moeilijk toegang krijgen tot die bestanden.

En mocht je eraan twijfelen: je kunt zelf aangeven welke data je wil delen met Google en welke niet.

5. Chromebooks zijn veel krachtiger dan je denkt

De eerste Chromebook werden in 2011 geïntroduceerd. Destijds mikten fabrikanten op laptops die vooral functioneel waren om te werken in de cloud. Denk bijvoorbeeld aan tekstverwerken via Google Documenten of het beantwoorden van mail

Die laptops kenden dan ook weinig bijzondere specificaties en hardware - het was vooral heel effectief. Maar anno nu is de situatie helemaal anders en heb je Chromebooks in alle soorten en maten. Voor de grote en kleine portemonnee en voor de eenvoudige gebruiker tot de high end power users onder ons.

Zo zijn er al Chromeabooks die een krachtige Corei7-processor en 16GB RAM hebben, om maar wat te noemen. Voor de duidelijkheid: daarmee kun je relatief zware (foto- of video)bewerkingsprogramma’s met gemak draaien en het spelen van een mooie game? Gaat als een zonnetje

6. Chromebooks zijn snel. Vaak sneller dan andere laptops

Doordat je bij een Chromebook zoveel mogelijk gebruik maakt van de cloud, hoeft de computer zelf lang niet altijd hard te werken. Zeker in combinatie met een snelle SSD of eMMC-opstartschijf is het doorgaans genieten geblazen qua snelheid. Switchen tussen programma’s en tabbladen gaat ontzettend rap, wat zo’n apparaat er prettig in gebruik maakt. Mooi voorbeeld? De HP Chromebook x360.

©PXimport

7. Een Chromebook werkt lekker eenvoudig

Tot slot: een Chromebook is extreem makkelijk in gebruik. Makkelijker dan je waarschijnlijk denkt. Een Chromebook zit namelijk niet vol met overbodige functies die je nooit gebruikt. Nee, je bepaalt zelf welke programma’s er op staan. En tegelijkertijd kun je altijd en overal werken dankzij de integratie met alle (online) software van Google. Het beste van twee werelden, dus.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.