Studenten en middelbare scholieren zijn er inmiddels zeer bekend mee, maar voor de grote massa is de Chromebook misschien nog wat onbekend. Daarom bespreken we in dit artikel een aantal zaken die je wellicht niet weet van deze moderne laptops.

#brandedcontent - Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met Chromebook.

1. Een Chromebook kan offline werken

Als je je verdiept in het fenomeen Chromebook, dan zul je overal en nergens lezen dat het een laptop is die volledig online werkt. Dat je verbinding maakt met internet en eigenlijk alles doet via de cloud. Dat klopt, maar wel slechts ten dele.

Natuurlijk, bij een Chromebook staan je bestanden op Google Drive, beantwoord je je mail via Gmail en schrijf je verhalen als deze via Google Documenten. Dat doe je in principe online.

Maar hierbij is het woordje ‘in principe’ van belang. Want al deze functionaliteiten zijn ook gewoon offline te gebruiken. Kwestie van de offline functionaliteit aanzetten en je kent altijd en overal offline aan de slag met je Chromebook.Check voor meer informatie de video hieronder.

De meeste Chromebooks, denk bijvoorbeeld aan de Lenovo IdeaPad Duet of de Acer CB 314, hebben voldoende opslaggeheugen en rekenkracht om jouw favoriete programma’s op te slaan en te gebruiken.

©PXimport

Welke Chromebook past bij mij?

Ontdek hier

2. Het aantal programma’s voor Chromebooks is schier oneindig

Chromebooks maken gebruik van de Google Play Store. Dat is een online bibliotheek vol met games, programma’s en software, die bijvoorbeeld ook wordt gebruikt bij Android-smartphones. Die Play Store is omvangrijk en zeer uitgebreid; volgens Statista zijn er momenteel zo’n 3 miljoen programma’s te vinden.

Het is nodeloos om te stellen dat de keuze daarmee reuze is. En het mooie: het aantal apps is groeiende en groeiende. Ook komen er steeds meer apps (programma’s) die specifiek gericht zijn op Chromebooks en Chrome OS bij. Daarmee ben je met een Chromebook dus klaar voor de toekomst.

Is er opeens een nieuwe populaire fotobewerkingsapp, dan kun je er donder op zeggen dat er in no-time een speciale Chromebook-variant beschikbaar is.

3. Chromebooks gaan heel lang mee (!)

Een van de grootste voordelen van een Chromebook is doorgaans haar accuduur. Doordat je veel software in de cloud draait, is er relatief weinig processorkracht nodig. En dat zorgt ervoor dat de batterij van je laptop een stuk langer mee gaat.

Natuurlijk, dit is erg afhankelijk van het type Chromebook dat je hebt, maar in de basis kun je stellen: een Chromebook hoeft niet zo heel snel aan de lader. Pro-tip: zet je schermhelderheid wat lager dan ‘maximaal’, dat helpt de accuduur te verlengen.

©PXimport

Welke Chromebook past bij mij?

Ontdek hier

4. Een Chromebook is veiliger en betrouwbaar

Een van de grootste misverstanden rondom een Chromebook is het feit dat je privacy in gevaar is. En dat je laptop gevoelig is voor hacks. Dat is simpelweg onjuist. Sterker nog: een gemiddelde Chromebook is misschien zelfs veiliger dan een Windows laptop, omdat je continu wordt voorzien van de nieuwste Google-updates. Dat gaat helemaal automatisch.

Daar komt bij dat wanneer je gebruik maakt van een Chromebook alle belangrijke gegevens veilig worden opgeslagen in de cloud. Uiteraard staan bepaalde bestanden, denk aan downloads, cookies en cachebestanden van een browser nog steeds op de laptop. Maar een Chromebook codeert deze gegevens met beveiligde hardware, zodat onbevoegden zeer moeilijk toegang krijgen tot die bestanden.

En mocht je eraan twijfelen: je kunt zelf aangeven welke data je wil delen met Google en welke niet.

5. Chromebooks zijn veel krachtiger dan je denkt

De eerste Chromebook werden in 2011 geïntroduceerd. Destijds mikten fabrikanten op laptops die vooral functioneel waren om te werken in de cloud. Denk bijvoorbeeld aan tekstverwerken via Google Documenten of het beantwoorden van mail

Die laptops kenden dan ook weinig bijzondere specificaties en hardware - het was vooral heel effectief. Maar anno nu is de situatie helemaal anders en heb je Chromebooks in alle soorten en maten. Voor de grote en kleine portemonnee en voor de eenvoudige gebruiker tot de high end power users onder ons.

Zo zijn er al Chromeabooks die een krachtige Corei7-processor en 16GB RAM hebben, om maar wat te noemen. Voor de duidelijkheid: daarmee kun je relatief zware (foto- of video)bewerkingsprogramma’s met gemak draaien en het spelen van een mooie game? Gaat als een zonnetje

6. Chromebooks zijn snel. Vaak sneller dan andere laptops

Doordat je bij een Chromebook zoveel mogelijk gebruik maakt van de cloud, hoeft de computer zelf lang niet altijd hard te werken. Zeker in combinatie met een snelle SSD of eMMC-opstartschijf is het doorgaans genieten geblazen qua snelheid. Switchen tussen programma’s en tabbladen gaat ontzettend rap, wat zo’n apparaat er prettig in gebruik maakt. Mooi voorbeeld? De HP Chromebook x360.

©PXimport

7. Een Chromebook werkt lekker eenvoudig

Tot slot: een Chromebook is extreem makkelijk in gebruik. Makkelijker dan je waarschijnlijk denkt. Een Chromebook zit namelijk niet vol met overbodige functies die je nooit gebruikt. Nee, je bepaalt zelf welke programma’s er op staan. En tegelijkertijd kun je altijd en overal werken dankzij de integratie met alle (online) software van Google. Het beste van twee werelden, dus.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.