Niet iedereen heeft het geluk in een huis te wonen waarin het klimaat goed geregeld kan worden. Oudere huizen zijn soms zo lek als een mandje, waardoor ze ook behoorlijk vochtig kunnen zijn. Ontvochtigers kunnen daarbij helpen – maar alleen bij correct gebruik.

Het concept van een luchtontvochtiger laat zich gemakkelijk raden. Met dit apparaat in huis kun je het vochtigheidsniveau beheren. Zo houd je vochtigheid en klamheid buiten de deur en bestrijd je ondertussen onder meer schimmel. Hoewel we het gebruik van handleidingen over het algemeen aanbevelen, geldt dat des te meer voor een ontvochtiger. Want als je dit product verkeerd gebruikt, dan kan het z’n werk niet doen en staatje apparaat misschien voor niets aan. Door de jaren heen hebben we gemerkt dat mensen de volgende vijf fouten (blijven) maken.

De ontvochtiger uitschakelen

Een cruciale fout die mensen vaak maken is de ontvochtiger uitschakelen. Dan zetten ze het apparaat aan op specifieke momenten; de momenten waarop ze denken dat het nodig is. Dat raden we niet aan. Je kunt de ontvochtiger het best dag en nacht aan laten staan op een vast vochtigheidsniveau (ergens tussen de veertig en zestig procent), zodat de machine zelf kan bepalen wanneer het nodig is actief te worden. Zodoende zorg je ervoor dat je vocht en schimmel daadwerkelijk tegengaat. Plus: je hebt er dan verder geen omkijken naar.

De verkeerde instellingen

Tenminste, dat is ook niet helemaal waar – zeker niet wanneer je hem verkeerd ingesteld hebt. We zeggen het net: vaak is het het beste om het percentage vochtigheid tussen de veertig en zestig procent te laten schommelen. Sommige mensen zijn echter geneigd het percentage lager in te stellen, wellicht uit angst voor schimmelontwikkeling. Maar je kunt ook te veel vocht aan een ruimte onttrekken. Dat kan volgens experts droge ogen of lippen, geïrriteerde luchtwegen, barstjes in de lippen of huidklachten opleveren. Let dus vooral ook op die ondergrens.

🛏️Leestip: Wat is de ideale temperatuur in de slaapkamer?

©sinenkiy

Niet schoonmaken (of de waterbak legen)

Daarnaast is er nog een punt van onderhoud. Je moet de luchtontvochtiger geregeld schoonmaken en natuurlijk de waterbak legen. Zo zorg je ervoor dat het apparaat efficiënt blijft werken en voorkom je dat hij mettertijd veel lawaai maakt. Controleer dus geregeld de filters en maak ze elke twee weken keer schoon met wat warm water en zeep. En wat betreft de waterbak: zodra dat onderdeel helemaal gevuld is, zal de ontvochtiger zijn werk niet meer kunnen. Dat komt doordat het systeem zichzelf (logischerwijs) uitschakelt. Even scherp op zijn, dus.

Het verkeerde formaat of model in huis halen

Als we nog iets meer terugkeren naar de basis, dan komt het ook weleens voor dat gebruikers een verkeerd formaat of model in huis halen. De grootte van de ruimte bepaalt de capaciteit van het apparaat. Een te kleine ontvochtiger installeren is heel inefficiënt als je een grote kamer wilt bestrijken. Om te bepalen hoe groot jouw luchtontvochtiger moet zijn, kun je het best kijken naar het aantal liters per dag dat hij kan verwerken en wat daar tegenover staat qua aantal vierkante meters. Zo heb je een capaciteit van tien tot twaalf liter nodig voor een ruimte van 50 tot 55 vierkante meter.

Maar er zijn nog veel meer factoren die meespelen als het gaat om het kopen van het juiste model. Zo heeft de temperatuur in huis en het aantal bewoners ook invloed. Verder moet je rekening houden met twee soorten modellen: een compressieontvochtiger en een adsorptiedroger. Over het algemeen kun je stellen dat je de eerste variant gebruikt in ruimten waar het altijd warmer is dan vijftien graden Celsius, en het tweede model in kamers die kouder zijn.

🤧Ook interessant: Airco in huis? Zo word je niet verkouden

Het apparaat op de verkeerde plek zetten

Tot slot is het geen overbodige luxe kritisch te zijn op de plaatsing van het apparaat. Zo is het geen goed idee om de ontvochtiger te dicht bij een muur of meubelstuk te plaatsen. Dat kan namelijk de doorgang van de luchtstroom tegenwerken en daardoor werkt hij minder goed. Geef de ontvochtiger dus de ruimte. Plaats hem ook niet te dicht bij (open) ramen en deuren, om te voorkomen dat er tocht ontstaat. Kies daarom altijd een centrale plek uit in huis, het liefst waar je het meest last hebt van vocht. Dan kan het apparaat optimaal presteren.

💧Binnenklimaat structureel niet goed? Laat je huis dan isoleren!👇🏻

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.