Facebook is zich erg bewust van het feit dat er enorm veel fake news op het platform wordt gecreëerd en gedeeld. Het beïnvloedt mensenlevens. Daarom is het zelf bezig met meerder manieren om hier grip op te krijgen, maar huurt het ook andere bedrijven ervoor in. Dat gaat echter niet zonder problemen.

Fake news wordt verspreid om mensen te manipuleren. Het doel is daarbij regelmatig financieel, waardoor Facebook probeert om mensen die erom bekendstaan fake news te plaatsen niet de mogelijkheid te geven betaalde advertenties te gebruiken. Daarnaast wordt er machine learning en kunstmatige intelligentie gebruikt om fraude sneller te detecteren.

Facebook ontwikkelt nieuwe producten om niet alleen het online zetten, maar ook het verspreiden van nepnieuws te bestrijden. Zo wordt het ook makkelijker gemaakt voor Facebook-gebruikers om aan te geven dat een bericht niet in de haak is. Om dat te bepalen, zijn er daarnaast projecten gestart om mensen meer bewust te maken van hoe je fake news kunt ontdekken.

Met het Facebook Journalism Project worden journalisten geholpen betere artikelen te schrijven en in het News Integrity Initiative zijn er diverse techbedrijven, universiteiten en andere organisaties die samen lezers informeren over fake news.

Hulp van buitenaf

Facebook bevecht het nepnieuws niet in z’n eentje. Zo zijn er over de hele wereld organisaties constant bezig met het checken van de feiten op Facebook. Dat doen ze in opdracht van het sociale platform. Het klinkt dus alsof Facebook veel doet aan het probleem, maar het lijkt tot nu toe niet bereid om echt alles op alles te zetten. Er is namelijk een rapport verschenen van een van de derde partijen die door het platform is ingeschakeld om te factchecken en de conclusies daaruit zijn niet positief.

Facebook schijnt niet transparant genoeg te zijn voor de onderzoeksbureaus om een gedegen onderzoek te kunnen verrichten, zo stelt Full Fact. Full Fact is een onafhankelijk bureau uit Engeland dat feiten checkt. Het werkt inmiddels sinds januari dit jaar voor Facebook en na drie maanden bekend worden met de materie, heeft het nu een rapportage geschreven van de drie maanden die volgden. Hoewel het stelt dat het Third Party Fact Checking-programma de moeite waard is, is het niet zo effectief als het zou kunnen zijn.

©PXimport

Transparanter

Dat komt onder andere door het systeem waarmee berichten van feedback worden voorzien, maar ook de toegang die de factcheckers krijgen tot Facebook’s systemen. Er wordt volgens Full Fact onvoldoende data gedeeld door het enorme sociale medium, waardoor de controleurs hun werk niet grondig genoeg kunnen uitvoeren. Een ander probleem waar het bureau tegenaanloopt, is dat er simpelweg zo veel is. Juist omdat Facebook gigantisch is en in zoveel landen actief is, valt er nagenoeg niet tegenop te checken. Dat is uiteraard niet Facebook-specifiek, maar wel belemmerend.

Vooral die data is dus een probleem. Facebook zou ironisch genoeg meer data over het delen van berichten moeten delen. Dat werkt ook andersom, want het zou ook betere informatie moeten delen van wat andere factcheckers al hebben gedaan en hoe ver die invloed reikt. Full Fact wil ook dat Instagram-content kan worden gecheckt en dat Facebook duidelijker is over machine learning. Echter zijn die laatste twee wensen niet direct gelieerd aan het werk dat zij voor Facebook zelf moeten doen.

Facebook moet er vooral voor zorgen dat het opener is. Daarnaast zou het fijn zijn als er meer ratings worden toegevoegd, wat betekent dat er meer opties te kiezen zijn om een bericht te beoordelen. Denk aan een ‘meer context nodig’-beoordeling of een ‘ongefundeerd’-knop.

Er is nog aardig wat werk aan de winkel voor Mark Zuckerberg’s bedrijf en het is de vraag of het bereid is dat te doen. De historie van Facebook laat zien dat het niet altijd even transparant is geweest. Ook is het de vraag of men het slim acht om meerdere beoordelingsopties toe te voegen. Dat zal ergens ook het proces vertragen en de data nog meer uitbreiden. Toch zou die openheid wel goed zijn, zeker om ook te zien wat andere factcheckers al hebben bereikt, zodat het zichtbaarder is waar de bureaus het allemaal voor doen.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.