Bowers & Wilkins onthulde gisteren in London hun nieuwe wireless headphone-lijn. Bestaande uit de in-ears PI3 en PI4, de on-ear PX5 en de over-ear PX7. Met AptX Adaptive-technologie beloofd deze lijn hoogste resolutie bluetooth-streaming aan te kunnen. In dit artikel de eerste indruk over deze nieuwe producten. Daarnaast liet B&W een nieuwe additie zien voor hun Formation line-up. Dit in de vorm van de Formation Flex, Bowers & Wilkins hun versie van een bluetooth-speaker. Volledig te koppelen aan de andere Formation-producten.

Bowers & Wilkins PI3 & PI4

Allereerst de in-ears, beginnend met de PI3. Dit is een klein sportief model met een siliconen nekbank. Hij is erg licht. Je kan er acht uur mee doen en hij is erg snel op te laden via USB-C. Met een quik-charge van een kwartier kan de hoofdtelefoon met dubbele drivers 2 uur mee. De hybride dubbele drivers moeten voor een erg goed geluid zorgen. De PI3 legt het af tegen zijn broer de PI4. De PI4 kan volledig opgeladen 10 uur mee en bezit noise cancelling. Nog een handige feature is dat de muziek pauzeert wanneer je de magnetische dopjes tegen elkaar aan doet.

De in-ear koptelefoons zijn erg handzaam en uitermate geschikt voor sporten of gebruik op het kantoor. De koptelefoons liggen beide erg goed in de nek. Ik zag eerder niet de voordelen van een in-ear draadloze koptelefoon, maar de handzaamheid en handige features als het pauzeren hebben mij doen overtuigen. Je zou kunnen zeggen dat de prijs (€ 199,99 voor de PI3 en € 299,99 voor de PI4) aan de hoge kant ligt. Bowers & Wilkins heeft zich altijd gepositioneerd op het duurdere segment van de markt en de geluidskwaliteit verantwoord dit dan ook. De PI3 wordt in oktober verwacht, de PI4 komt in januari van 2020.

©PXimport

©PXimport

Bowers & Wilkins PX5

De PX5 is een Wireless on-ear hoofdtelefoon met actieve noise cancellation. Het is een erg licht model. Hij weegt zo’n 30 gram minder dan de PX (voorganger) van B&W en dat merk je duidelijk. De PX5 beschikt over 35mm drivers en kan in tegenstelling tot de in-ear headphones een stuk langer mee. De hoofdtelefoon heeft een batterijduur van 25 uur en met de quick-charge functie kan het apparaat drie uur mee. De koptelefoon onderscheid zich door de zes ingebouwde microfoons. Deze zorgen ervoor dat je omgevingsgeluid kan filteren zonder dat je hard gaat praten.

Tijdens de luistersessie kregen we een nummer te horen die was opgenomen in een kerk in New York. Bij sommige headphones lijkt het al snel of het muziek uit de bovenkant van je hoofd komt, bij de PX5 is dit niet het geval. De instrumenten komen goed via de linker- en rechterkant binnen. De stem onderscheid zich duidelijk van de gitaren, bas en drums. De PX5 is bedoeld om mee te nemen in het openbaar vervoer of tijdens lange reizen. Hij is klein en erg ligt. Het feit dat het een on-ear hoofdtelefoon is maakt het echter wel wat minder geschikt voor brildragers zoals mij. Je krijgt al snel hoofdpijn, omdat de cups je bril op je slaap drukken. De PX5 is half oktober te verwachten en zal € 299,99 gaan kosten.

©PXimport

Bowers & Wilkins PX7

Om dat probleem te verhelpen zou je een kijkje kunnen wagen naar de PX7. Dit is de grotere, superieure variant van de PX5 en is het vlaggenschip van deze serie. De PX7 heeft 43mm drivers in plaats van de 35 mm van de PX5. Door de grotere over-ear schelpen wordt het omgevingsgeluid nog beter gefilterd en de soundstage is zeer goed. De PX7 gaat 30 uur mee en is met de quick-charge vijf uur te gebruiken. Wanner je de hoofdtelefoon boven je hoofd houd of de schelpen op tilt wordt het geluid gepauzeerd. Erg handig als je tussendoor even wat wilt vragen. Je kunt zo weer verder met het beluisteren van je muziek. Om nog even het nummer in de kerk aan te halen, met de PX7 kon je het kraken van de kerkvloer zelfs horen. Als je bedraad luisteren prefereert zijn de PX5 en PX7 ook via een 3.5mm jack aan te sluiten op je apparaten. Het vlaggenschip van de serie is ook half oktober te verkrijgen en heeft een kostprijs van € 399,99.

©PXimport

Formation Flex

Naast de hoofdtelefoons liet Bowers & Wilkins hun nieuwe toevoeging aan de Formation-familie zien: een eigen multiroom-audiosysteem. Dit is de Formation Flex. Een bluetooth speaker die ook koppelbaar is in stereo. Dit was een toevoeging die nog miste tijdens de eerste aankondiging van de Formation-serie eerder dit jaar. De Flex kan aangesloten worden op de andere Formation producten zoals de Bar en de Wedge. Het is nu mogelijk om een 5.1 set-up te creëren met de Formation-lijn. Je kan ook twee Flexen koppelen voor een stereo ervaring.

De Flex heeft een 25mm driver voor de hoge frequenties en een 100mm driver unit voor de bass en mid-range. De output is 2x 50W. Daarnaast ondersteund het streaming-platformen als Roon, Apple AirPLay en Spotify. Er is helaas nog geen directe ondersteuning voor bijvoorbeeld Tidal. Dit wil B&W in de toekomst wel ondersteunen. De Flex is afhankelijk van een stroomkabel en kan dus niet worden meegenomen onderweg. De Flex heeft een adviesprijs van € 449,00 en is nu beschikbaar.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.