Bowers & Wilkins onthulde gisteren in London hun nieuwe wireless headphone-lijn. Bestaande uit de in-ears PI3 en PI4, de on-ear PX5 en de over-ear PX7. Met AptX Adaptive-technologie beloofd deze lijn hoogste resolutie bluetooth-streaming aan te kunnen. In dit artikel de eerste indruk over deze nieuwe producten. Daarnaast liet B&W een nieuwe additie zien voor hun Formation line-up. Dit in de vorm van de Formation Flex, Bowers & Wilkins hun versie van een bluetooth-speaker. Volledig te koppelen aan de andere Formation-producten.

Bowers & Wilkins PI3 & PI4

Allereerst de in-ears, beginnend met de PI3. Dit is een klein sportief model met een siliconen nekbank. Hij is erg licht. Je kan er acht uur mee doen en hij is erg snel op te laden via USB-C. Met een quik-charge van een kwartier kan de hoofdtelefoon met dubbele drivers 2 uur mee. De hybride dubbele drivers moeten voor een erg goed geluid zorgen. De PI3 legt het af tegen zijn broer de PI4. De PI4 kan volledig opgeladen 10 uur mee en bezit noise cancelling. Nog een handige feature is dat de muziek pauzeert wanneer je de magnetische dopjes tegen elkaar aan doet.

De in-ear koptelefoons zijn erg handzaam en uitermate geschikt voor sporten of gebruik op het kantoor. De koptelefoons liggen beide erg goed in de nek. Ik zag eerder niet de voordelen van een in-ear draadloze koptelefoon, maar de handzaamheid en handige features als het pauzeren hebben mij doen overtuigen. Je zou kunnen zeggen dat de prijs (€ 199,99 voor de PI3 en € 299,99 voor de PI4) aan de hoge kant ligt. Bowers & Wilkins heeft zich altijd gepositioneerd op het duurdere segment van de markt en de geluidskwaliteit verantwoord dit dan ook. De PI3 wordt in oktober verwacht, de PI4 komt in januari van 2020.

©PXimport

©PXimport

Bowers & Wilkins PX5

De PX5 is een Wireless on-ear hoofdtelefoon met actieve noise cancellation. Het is een erg licht model. Hij weegt zo’n 30 gram minder dan de PX (voorganger) van B&W en dat merk je duidelijk. De PX5 beschikt over 35mm drivers en kan in tegenstelling tot de in-ear headphones een stuk langer mee. De hoofdtelefoon heeft een batterijduur van 25 uur en met de quick-charge functie kan het apparaat drie uur mee. De koptelefoon onderscheid zich door de zes ingebouwde microfoons. Deze zorgen ervoor dat je omgevingsgeluid kan filteren zonder dat je hard gaat praten.

Tijdens de luistersessie kregen we een nummer te horen die was opgenomen in een kerk in New York. Bij sommige headphones lijkt het al snel of het muziek uit de bovenkant van je hoofd komt, bij de PX5 is dit niet het geval. De instrumenten komen goed via de linker- en rechterkant binnen. De stem onderscheid zich duidelijk van de gitaren, bas en drums. De PX5 is bedoeld om mee te nemen in het openbaar vervoer of tijdens lange reizen. Hij is klein en erg ligt. Het feit dat het een on-ear hoofdtelefoon is maakt het echter wel wat minder geschikt voor brildragers zoals mij. Je krijgt al snel hoofdpijn, omdat de cups je bril op je slaap drukken. De PX5 is half oktober te verwachten en zal € 299,99 gaan kosten.

©PXimport

Bowers & Wilkins PX7

Om dat probleem te verhelpen zou je een kijkje kunnen wagen naar de PX7. Dit is de grotere, superieure variant van de PX5 en is het vlaggenschip van deze serie. De PX7 heeft 43mm drivers in plaats van de 35 mm van de PX5. Door de grotere over-ear schelpen wordt het omgevingsgeluid nog beter gefilterd en de soundstage is zeer goed. De PX7 gaat 30 uur mee en is met de quick-charge vijf uur te gebruiken. Wanner je de hoofdtelefoon boven je hoofd houd of de schelpen op tilt wordt het geluid gepauzeerd. Erg handig als je tussendoor even wat wilt vragen. Je kunt zo weer verder met het beluisteren van je muziek. Om nog even het nummer in de kerk aan te halen, met de PX7 kon je het kraken van de kerkvloer zelfs horen. Als je bedraad luisteren prefereert zijn de PX5 en PX7 ook via een 3.5mm jack aan te sluiten op je apparaten. Het vlaggenschip van de serie is ook half oktober te verkrijgen en heeft een kostprijs van € 399,99.

©PXimport

Formation Flex

Naast de hoofdtelefoons liet Bowers & Wilkins hun nieuwe toevoeging aan de Formation-familie zien: een eigen multiroom-audiosysteem. Dit is de Formation Flex. Een bluetooth speaker die ook koppelbaar is in stereo. Dit was een toevoeging die nog miste tijdens de eerste aankondiging van de Formation-serie eerder dit jaar. De Flex kan aangesloten worden op de andere Formation producten zoals de Bar en de Wedge. Het is nu mogelijk om een 5.1 set-up te creëren met de Formation-lijn. Je kan ook twee Flexen koppelen voor een stereo ervaring.

De Flex heeft een 25mm driver voor de hoge frequenties en een 100mm driver unit voor de bass en mid-range. De output is 2x 50W. Daarnaast ondersteund het streaming-platformen als Roon, Apple AirPLay en Spotify. Er is helaas nog geen directe ondersteuning voor bijvoorbeeld Tidal. Dit wil B&W in de toekomst wel ondersteunen. De Flex is afhankelijk van een stroomkabel en kan dus niet worden meegenomen onderweg. De Flex heeft een adviesprijs van € 449,00 en is nu beschikbaar.

Verwarring bij veel automobilisten vanmorgen. Wie Flitsmeister gebruikt, kreeg de melding dat de app er een punt achter zet. Gevalletje marketingblunder: je moet dat namelijk niet te letterlijk nemen, zegt het bedrijf nu haastig. Er wordt alleen gestopt met een aantal diensten. Welke dat zijn, dat is nog niet bekend. Hoe het ook zij: misschien heb je inmiddels je Flitsmeister-abonnement opgezegd of vind je de berichtgeving zó onduidelijk dat je dat alsnog wilt doen. Ja? Dan zijn dit je alternatieven.

Je kunt natuurlijk zonder flitsmelder rijden, maar vooral wie veel kilometers aflegt, loopt daarmee ook het risico op forse boetes (rijd je buiten de bebouwde kom 20 kilometer te hard en word je geflitst, dan tik je bijvoorbeeld al 243 euro af – exclusief 9 euro administratiekosten). Geen zin meer in Flitsmeister? Gelukkig zijn er voldoende andere applicaties die je helpen om boetes te voorkomen en veilig door het verkeer te navigeren.

Navigatie met flitsinformatie

Waze is voor veel weggebruikers de meest logische opvolger. Net als bij Flitsmeister draait deze app (iOS | Android) volledig op de community. Gebruikers melden zelf files, ongevallen en flitsers, waardoor de informatie vaak actueler is dan bij statische systemen. Het grote voordeel is dat Waze ook slimme routes berekent op basis van live verkeersdata. Een nadeel kan de drukke interface zijn, zeker in het strakke design dat Flitsmeister hanteerde.

Google Maps is de meest toegankelijke optie, aangezien vrijwel elke smartphonegebruiker de app (iOS | Android) al heeft geïnstalleerd. Sinds enkele jaren toont Maps ook flitsers en de maximumsnelheid, al is de focus hier minder scherp op gericht dan bij gespecialiseerde apps. De meldingen komen vaak wat later binnen omdat Google een hogere drempel hanteert voor verificatie. Voor wie enkel de belangrijkste waarschuwingen wil ontvangen zonder al te veel poespas, blijft dit echter een solide keuze.

©MuhammadFadhli - stock.adobe.com

Vergeet de ANWB niet

Een alternatief dat vaak over het hoofd wordt gezien voor flitsmeldingen, maar dat enorm compleet is, is de ANWB Onderweg-app. Deze applicatie (iOS | Android) is niet alleen handig voor navigatie, maar biedt ook een zeer betrouwbaar overzicht van flitsers op de Nederlandse snelwegen en N-wegen. De kracht van deze app zit in de integratie van alle ANWB-diensten. Zo zie je direct de actuele benzineprijzen van stations in de buurt, kun je laadpalen vinden en regelt de app je parkeertransacties.

Mocht je onverhoopt toch stil komen te staan, dan kun je via de app direct hulp inschakelen van de Wegenwacht. De app stuurt dan automatisch je exacte locatie door. Een handige keuze dus voor wie alle belangrijke verkeersinformatie op één plek wil hebben. Ook deze app ondersteunt (net als Waze en Google Maps)  Apple CarPlay en Android Auto, waardoor je de informatie veilig op je autoscherm bekijkt.

©Postmodern Studio - stock.adobe.com

Alternatieven genoeg

Welke app je uiteindelijk ook kiest, het loont de moeite om er een paar uit te proberen tijdens je dagelijkse ritten. Wat voor de één een overzichtelijke interface is, kan voor de ander juist afleidend werken. Nu de toekomst van Flitsmeister onduidelijk is, is dit het ideale moment om te ontdekken welke 'digitale bijrijder' het beste bij jouw rijstijl past.

Nintendo brengt Super Mario Bros. Wonder opnieuw onder de aandacht met een Switch 2-upgrade en bijbehorende uitbreiding. Wij mochten de uitbreiding recent al spelen en wat blijkt: de game verandert feitelijk in Mario Party. De duidelijke focus op multiplayer doet ons vooral afvragen of we nóg zo’n partygame nodig hebben.

Om eerlijk te zijn betrad ik onlangs de burelen van Nintendo in het Duitse Frankfurt met een klein katertje. Iets te veel wijntjes de avond ervoor - ook ik ben niet zonder zonden. Gelukkig was daar het creatieve elan van de Japanse ontwikkelaar, die de droge smoel en lichte koppijn deed wegsmelten als sneeuw voor de zon. Mijn god, wat heb ik toch allemaal voor leuks gespeeld vorige week.

Wat nu voorligt is de uitbreiding annex heruitgave van Super Mario Bros. Wonder. Nintendo plakt een kenmerkend tergende titel op het pakket, die ik alleen nu en onderaan dit stuk zal gebruiken: Super Mario Bros. Wonder – Nintendo Switch 2 Edition + Samen naar het Bellabelpark. Tot zover mijn zuurheid hoor, want Nintendo brengt een uitbreiding uit waar je in potentie enorm van zal smullen. Tenminste, als je zit te wachten op nóg een partygame.

©Nintendo

Met recht een 2D-Mario Party

Ik kon samen met een paar collega’s ruim een half uur aan de slag met het multiplayersegment in twee verschillende speelsituaties. We speelden met z’n vieren op één console, waarna we uit elkaar gingen en elk een eigen console kregen. We speelden via lokale, draadloze verbinding verder. Het werkt allemaal uiterst soepel, ideaal wanneer je je realiseert dat je straks met één exemplaar samen kunt spelen met vrienden die de game niet in het bezit hebben.

Bellabel Park breidt Wonders Flower Kingdom uit met een groot pretpark. Vanuit daar krijg je toegang tot talloze multiplayerervaringen, in de vorm van verschillende attracties met elk een stuk of acht verschillende levels. Er zijn varianten waarin je samenwerkt of het juist tegen elkaar opneemt. Elke minigame is ook nog te tunen op drie verschillende moeilijkheidsgraden, waardoor de game in feite verandert in een tweedimensionale Mario Party. In versus-situaties heb je ook nog de keuze om voor free-for-all te gaan of om in teams te spelen. Met recht een 2D-Mario Party dus.

Woede en plezier volgen elkaar op

Elk level zet ons in Frankfurt voor een unieke uitdaging. Teken paden zodat andere spelers ze kunnen bewandelen (dat werkt verrassend goed met de muismodus van de Joy-Con), probeer als levende stuiterbal alle andere stuiteraars (lees: de twee Duitsers naast me) voor te zijn bij de finish, of zorg dat jouw superschattige baby Yoshi de meeste appeltjes eet. Elk level is dezelfde prettige chaos die, áls je kunt communiceren (alweer die Duitsers!), zeer efficiënt te doorlopen is.

Zo lekker als het voelt wanneer je met zijn vieren zo’n uitdaging haalt, zo chagrijnig werd ik van twee specifieke minigames. Eentje draaide letterlijk om verstoppertje spelen. Twee spelers zoeken, de andere twee veranderen met één druk op de knop in iets dat zich in het level bevindt. En dan moet ik stil blijven zitten, zorgen dat ik niet opval. Dat lukt dus nooit, waardoor ik in tijdsbestek van drie minuten totaal overprikkeld raak door alle shit op het scherm. Chaos óm de chaos.

©Nintendo

Oké, deze tweede krijgt misschien ietwat onterecht m’n furie, maar er was dus ook zo’n level waarin we aan bloemen moesten hangen. Ja, we hingen aan bloemen, de wind blies ons naar voren en dan moet je dus kantelen om de meeste wind onder je bloem te krijgen. Natuurlijk: onderweg kom je allemaal van die random obstakels tegen die je nooit kunt ontwijken als je blind op volle snelheid wil gaan.

Dat deed ik dus. Woede, alleen maar woede. “Rotspel”, denk ik nog voordat we doorgaan. Het is niets meer dan katerige coping vanwege mijn eigen incompetentie. Bij al die 2v2-minigames kan ik die Duitser naast me nog de schuld geven, maar hier val ik dan toch door de mand. Niet leuk.

©Nintendo

Zit je écht op nog een partygame te wachten?

Maar goed, los van de smaak en skill van ondergetekende: aan de kwaliteit van Bellabel Park valt weinig af te dingen. De modus is leuk om te spelen en zal groepen spelers tot in de lengte van dagen kunnen vermaken. Echter, is die partygame-behoefte inmiddels niet wat verzadigd? Alleen al op Nintendo Switch 2 heb je met Mario Party Jamboree en Mario Kart World genoeg aan couch co-op-chaos op de markt.

Waarom geen schepje boven op de basiservaring van Wonder? Nieuwe, nog brutere levels? Zeker wanneer je beseft dat bijvoorbeeld een New Super Mario Bros. U al ongelooflijk veel multiplayergeweld in de basisgame had. Oké, eerlijk: dit bouwt wel degelijk voort op de basisgame. Je krijgt nieuwe personages met Rosalina en Luma en een avontuur waarin je de Koopalings moet verslaan.

©Nintendo

Dat stemt hoopvol, maar het lijkt vooral om remixes van bestaande levels te gaan. Als dat de ambitie van Nintendo is, dan stellen ze me toch een beetje teleur, al schijnen de kindjes Koopa wel allemaal bizarre Wonder-vormen te krijgen in de uitbreiding. Ik heb er zelf niets van gespeeld bij Nintendo, maar de marketing wijst erop. Maar goed, in het donker zijn alle katten grijs, zullen we maar zeggen. Super Mario Bros. Wonder laat zich in maart weer zien en ik ga een kijkje nemen.

Super Mario Bros. Wonder – Nintendo Switch 2 Edition + Samen naar het Bellabelpark verschijnt op 26 maart voor Nintendo Switch 2.