Slimme alarmsystemen houden je huis in de gaten, ook als jij niet thuis bent. Hoe werkt zo’n systeem, wat maakt een modern alarmsysteem slim en uit welke merken kun je kiezen? Deze checklist helpt je bij het kiezen van het juiste slimme alarmsysteem voor je woning of appartement.

Tip 01: Budget

Het kiezen van een alarmsysteem begint bij het bepalen van je budget. Het heeft immers geen nut om naar een fantastisch alarmsysteem te kijken dat honderden euro’s boven je budget is. Andersom geldt dit ook. Een goedkoop alarmsysteem bevat doorgaans minder en minder goede beveiligingssensoren, komt vaker met een minder goede app of bezuinigt bijvoorbeeld op het volume van de ingebouwde sirene. Bezuinigen op een product dat je waardevolle bezittingen moet beschermen, is dus geen slim plan. Gelukkig hoeft een goed alarmsysteem niet heel duur te zijn. De populairste slimme alarmsystemen in Nederland kosten tussen de 160 en 500 euro. Gerenommeerde merken waar je naar kunt kijken zijn Somfy, Ring, Eufy, Gigaset, Ajax Systems, Netatmo en WoonVeilig. Houd er wel rekening mee dat je het alarmsysteem zelf moet installeren, wat doorgaans minder dan een half uur kost. Sommige fabrikanten bieden tegen betaling een installatieservice aan.

©PXimport

Tip 02: Startpakket

Als je nog geen alarmsysteem hebt, kun je het beste een startpakket aanschaffen. Hier zit alles in wat je nodig hebt om je huis te beveiligen. De meeste alarmsystemen werken via een basisstation dat verbindt met je wifinetwerk én de draadloze sensoren. Ook meegeleverd: een bedieningspaneel voor in de gang of bij de achterdeur, met cijfers om je zelfgekozen pincode in te vullen zodat je het alarm aan- en uit kunt zetten. Een startpakket bevat doorgaans ook de twee populairste soorten sensoren: een bewegingssensor en een contactsensor. Een bewegingssensor hang je hoger in een ruimte op, waarna hij een hele ruimte in de gaten houdt en een melding doorgeeft aan het basisstation als er iets beweegt. De meeste bewegingssensoren zijn slim genoeg om niet aan te slaan op huisdieren of een vlieg die op de sensor neerstrijkt. Simpele bewegingssensoren missen die intelligentie, waardoor de kans bestaat dat je vaker onnodige meldingen krijgt. Een contactsensor bestaat uit twee delen. Het grotere deel plak je op je raam of deur en het kleinere deel op het kozijn. De sensoren hebben een magneetje en geven automatisch een seintje aan het basisstation als het raam of de deur opengaat. Als je alarmsysteem ingeschakeld is, krijg je direct een melding. Handig is dat je veruit de meeste sensoren met dubbelzijdige tape op kunt plakken en een accu hebben die een jaar of langer meegaat. Dat scheelt boren en lelijke stroomkabels.

©PXimport

Tip 03: Meer accessoires

Heb je niet genoeg aan de twee bijgeleverde sensoren in het startpakket, dan kun je van vrijwel alle merken extra bewegings- en contactsensoren aanschaffen. Bijvoorbeeld omdat je al je ramen wilt beveiligen, of omdat je in elke ruimte een bewegingsmelder wilt ophangen. De prijzen van losse sensoren lopen uiteen en bij veel fabrikanten krijg je korting als je er meerdere tegelijk bestelt. Houd rekening met een gemiddelde prijs van twintig euro voor een setje contactsensoren en zo’n dertig euro voor een bewegingssensor. Vrijwel alle gangbare alarmsystemen zijn geschikt voor tien tot meer dan honderd sensoren. De verbinding verloopt draadloos, via een speciale frequentie. Sommige merken verkopen ook nog andere soorten sensoren die je aan je alarmsysteem kunt koppelen. Bijvoorbeeld een die waterlekkage opmerkt. Zo’n sensor is handig voor bij de wasmachine, in de meterkast of garage. En Woox bijvoorbeeld, biedt een slimme rookmelder aan, zodat niet alleen je rookmelder, maar je complete alarmsysteem afgaat bij brand.

Houd er ook rekening mee dat als je een groot huis hebt, de sensoren nog weleens kunnen haperen, omdat de afstand tot het basisstation te groot is. Sommige merken, maar zeker niet alle, bieden hier signaalversterkers voor aan.

©PXimport

Tip 04: Sirene

Dat een slim alarmsysteem jou en anderen kan waarschuwen op je smartphone is handig, maar schrikt geen inbrekers af. Daarom hebben veel populaire alarmsystemen een ingebouwde sirene. Die zit in het basisstation, dat je doorgaans in de woonkamer plaatst.

Het geluidsniveau van de ingebouwde sirene verschilt letterlijk per alarmsysteem. Je kunt het beloofde geluidsniveau – aangeduid in decibel – vooraf controleren op de website van de fabrikant. Uit eigen ervaring kunnen we zeggen dat de sirene van Ring Alarm (eerste en tweede generatie) hard genoeg is om in je hele huis te horen. Zelfs voorbijgangers zullen het geluid opmerken. Voor het alarmsysteem van WoonVeilig geldt hetzelfde. De sirene van het Eufy-basisstation is een stuk zachter en zeker niet buitenshuis hoorbaar. Sommige merken, waaronder Ring en WoonVeilig, verkopen ook los verkrijgbare buitensirenes met ingebouwde led-flitser. Die kun je aan je huis bevestigen om inbrekers af te schrikken en bij gevaar de aandacht van buren of voorbijgangers te trekken.

©PXimport

Tip 05: Deurbel of camera

Naast de waarschuwing die de sirene geeft, krijg je ook een melding op je smartphone te zien. Je bent dan op de hoogte waarom het alarm aanslaat, bijvoorbeeld omdat er een deur geopend is. Maar wil je echt zien wat er thuis gebeurt, dan heb je een camera nodig. Een slimme videodeurbel of beveiligingscamera is daarom het overwegen waard. Die hoeft niet van hetzelfde merk te zijn als je alarmsysteem, want met aparte apps kun je beide producten naast elkaar gebruiken. Wel is het zo dat een videodeurbel of camera van dezelfde fabrikant beter samenwerkt met je alarmsysteem. Je kunt de producten in dezelfde app gebruiken en aan elkaar koppelen voor efficiënter gebruik. Zo kun je bij Ring instellen dat een gekoppelde deurbel of beveiligingscamera automatisch start met filmen als je alarmsysteem afgaat, ook al ziet de camera zelf (nog) niets en zou hij uit zichzelf dus niet filmen. Ring, Eufy en Somfy zijn bekende merken die binnen- en buitencamera’s verkopen die je kunt koppelen aan je alarmsysteem.

©PXimport

Tip 06: Zonder abonnement

Een belangrijk aandachtspunt van een alarmsysteem is of de fabrikant een optioneel abonnement aanbiedt. Zo’n abonnement kost je maandelijks geld en voegt meer functies toe. Hartstikke mooi, maar op jaarbasis betaal je gemiddeld wel tientallen tot honderd euro per jaar voor een abonnement. Dat is veel geld, zeker omdat het boven op de aanschafprijs van een alarmsysteem (tussen de 150 en 500 euro) komt.

Het is daarom goed om te weten dat er ook slimme alarmsystemen zijn die volledig werken zonder abonnement. Als dit een harde eis is, heb je minder keuze uit (merken) alarmsystemen. Bovendien weet je nooit zeker of een fabrikant ook in de toekomst hieraan blijft vasthouden. Mogelijk wordt zo’n abonnementsmodel later alsnog geïntroduceerd en verdwijnen sommige functies die nu gratis zijn achter een betaalmuur. Domoticamerk Wink deed dit vorig jaar en haalde zich hiermee de woede van gebruikers op de hals. Ons advies is dan ook om een alarmsysteem met optioneel abonnement niet direct af te schrijven, maar te onderzoeken wat het abonnement op jaarbasis kost en wat je ervoor terugkrijgt. Zo kun je weloverwogen besluiten of het alarmsysteem bij je past en of je wel of geen abonnement erbij neemt.

©PXimport

Tip 07: Met abonnement

Alarmsystemen met een optioneel abonnement zijn een stuk gangbaarder. Bij vrijwel alle fabrikanten die dit verdienmodel hanteren, is de eerste maand een proefmaand en besluit je in die periode of je wilt blijven betalen voor de extra functies. De maandprijs verschilt per merk, maar ligt doorgaans tussen de drie en tien euro per maand. Welke extra functies je met een abonnement kunt gebruiken, hangt ook van de fabrikant af. Een Ring-alarmsysteem blijft met het Ring Protect-abonnement ook werken als de stroom, en dus het internet, uitvalt. Het alarmsysteem heeft namelijk een eigen accu en simkaart met mobiele internetverbinding. Zonder Ring Protect-abonnement staat die simkaart uit. Ring Protect biedt meer voordelen en kost tien euro per maand. WoonVeilig vraagt negen euro per maand voor zijn Beveiligingsdienst-abonnement en kan indien gewenst onder meer alarmmeldingen per e-mail, sms en app sturen naar verschillende personen. De dienst kan jou of een van je zes contactpersonen ook bellen als het alarm afgaat. Opvallend is dat WoonVeilig gebruikers zonder abonnement geen software-updates geeft; die zijn voorbehouden aan betalende klanten. Deze dubieuze strategie wordt door weinig concurrenten gehanteerd.

Tip 08: Via je verzekeraar

Als je de eenmalige aanschafkosten van een slim alarmsysteem aan de hoge kant vindt, is er een alternatief. Althans, voor klanten van verzekeraar Univé. Die biedt het WoonVeilig-alarmsysteem aan via een huurconstructie. Je betaalt dan maandelijks 15 euro om het alarmsysteem te gebruiken, maar bent dus niet de eigenaar. Het WoonVeilig-alarmsysteem is volgens onderzoeksbureau Multiscope het meest verkochte alarmsysteem van 2020. Het alarmsysteem ondersteunt geassisteerde bewaking, waarbij jij en eventueel andere contacten direct gebeld worden als het alarm afgaat. De centrale van WoonVeilig houdt de werking van je alarmsysteem bovendien 24/7 in de gaten. Houd er rekening mee dat je het alarmsysteem zonder geassisteerde bewaking beperktere mogelijkheden heeft. Bovendien zit je met deze huurconstructie vast aan een abonnement. Ben je geen klant van Univé, dan kun je het alarmsysteem via WoonVeilig zelf aanschaffen voor (eenmalig) 299 euro; een gangbare prijs voor een slim alarmsysteem, al zijn er ook goedkopere modellen.

Tip 09: Smart home

Wil je je nieuwe alarmsysteem volledig integreren in je nu al slimme of juist nog domme huis? Ga dan na welke smarthome-platformen jouw potentiële alarmsysteem (niet) ondersteunt. Hier zit namelijk veel verschil in. De drie bekendste smarthome-platformen zijn van Google, Amazon en Apple. Het HomeKit-platform van Apple wordt door maar weinig fabrikanten ondersteund. Googles Assistent-platform is iets populairder. Onder meer Eufy biedt een vorm van integratie aan met Googles slimme platform. Het Amazon Alexa-platform is internationaal gezien meer in trek en werkt met name goed samen met apparatuur van Ring. Logisch, want Ring is een dochtermerk van Amazon. Het nadeel van Amazons platform is dat het geen Nederlands ondersteunt en je daarom in het Engels of Duits moet praten. De smarthome-platformen van Apple en Google kun je wel in het Nederlands aansturen. Zo kun je een geschikt alarmsysteem integreren in je slimme huis en bijvoorbeeld de verlichting uit laten schakelen als jij het alarmsysteem activeert en vertrekt. Gekoppelde slimme verlichting kan meer. Zo kunnen Philips Hue-lampen automatisch fel gaan knipperen als het gekoppelde alarmsysteem aanslaat. Grote kans dat inbrekers daarvan zullen schrikken!

©PXimport

Tip 10: Echte meldkamer

Een laatste punt om te beseffen, is dat veruit de meeste slimme alarmsystemen alleen jou en eventuele bekenden kunnen waarschuwen. Ze staan niet in verbinding met een bemande meldkamer met Nederlandssprekende medewerkers van de fabrikant. Er is ook geen verbinding met hulpdiensten. Deze beperkingen houden een slim alarmsysteem betaalbaar en goedkoper dan een alarmsysteem dat continu verbonden is met een bemande meldkamer.

Gespecialiseerde beveiligingsbedrijven bieden eigen alarmsystemen aan en zijn wel 24/7 bereikbaar. Deze alarmsystemen zijn doorgaans iets minder slim dan die van de eerder genoemde merken, maar zitten nog steeds vol handige snufjes. Als zo’n alarm afgaat en jij de telefoon niet opneemt, kan de alarmcentrale iemand langs je huis sturen om te controleren wat er aan de hand is. Een slim alarmsysteem kan hoogstens je buren of familie bellen, waarna die bij je kunnen gaan kijken.

Welk type alarmsysteem het beste bij jou past, hangt voornamelijk van je wensen af. Het budget speelt hierin een belangrijke rol – het is niet voor niets de eerste tip in dit artikel! Maar er is genoeg keuze, ongeacht wat je wilt uitgeven en aan welke eisen je alarmsysteem moet voldoen.

Kooptips

Soort: Alarm zonder abonnement

©PXimport

Soort: Alarm met abonnement

Soort: Alarm via verzekeraar

©PXimport

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.