Wanneer je kind nog niet de leeftijd heeft voor een brommer of scooter maar wél een behoorlijk eind naar school moet overbruggen, dan is een elektrische fiets een goed alternatief. Maar welke moet je kiezen? En waar moet je op letten? ID.nl helpt jou (én je kind) graag op weg!

Bij aanschaf van een e-bike die vooral bedoeld is voor het naar school fietsen moet je niet over één nacht ijs gaan. Niet alleen de aanschafprijs, maar ook de kwaliteit van de e-bike vragen om een nauwkeurige oriëntatie en afweging. Kijk eerst goed rond, maak een wensenlijstje en bepaal vooraf welk budget je te besteden hebt. Waar moet je vooral op letten en aan welke eisen moet een e-bike voor een middelbare scholier voldoen?

Het uiterlijk van een e-bike voor scholieren is belangrijk!

Als je tegenwoordig in de fietsenstalling van een school rondkijkt, zie je nog steeds dat de transportfiets veruit favoriet is onder de schooljeugd. Zij kiezen heel duidelijk voor het gemak van een voor- en achterdrager, maar ook voor de moderne, stoere en fashionable uitstraling van de fiets. Laat dit vooral ook een uitgangspunt zijn bij de aanschaf van een nieuwe e-bike. Bij de jeugd van tegenwoordig voert uitstraling de boventoon en zij zien dit ook graag terug in het design van een e-bike. Diverse fietsmerken spelen in op de behoefte van de jeugd en bieden binnen hun collectie diverse e-bikes die geschikt zijn voor schoolgebruik. Zoek voor het juiste model op elektrische transportfiets of schoolfiets.

©lev dolgachov

Kies een kwalitatief goede fiets die tegen intensief gebruik kan

Dat een e-bike voor schoolgebruik het zwaar te verduren heeft, is duidelijk. Niet alleen wordt de e-bike dagelijks gebruikt, ook worden er in een relatief korte periode veel kilometers mee gemaakt. Daarnaast staat de e-bike vaak hele dagen buiten en vormen regen, zand, modder en pekel een aanslag op de lak en onderdelen van de fiets. In het fietsenrek op school krijgt de bekabeling het voor z’n kiezen en moet je maar afwachten of alles heel blijft.

Als je al deze factoren in overweging neemt, is het duidelijk dat je er goed aan doet een kwaliteitsfiets voor je schoolgaande kind te kopen. Ga voor een merk dat zijn sporen in de fietswereld heeft verdiend en dat goede kwaliteitsfietsen maakt. Koop de e-bike bij voorkeur bij een fietsenmaker in de buurt. Niet alleen het service-aspect speelt hierbij een belangrijke rol (als er iets is met de fiets wil je natuurlijk dat dat én snel, én bij je in de buurt kan worden opgelost), ook vind je bij de fietsspecialist doorgaans de betere merken.

De beste specificaties voor een scholieren-e-bike

De aanschafprijs van een e-bike hangt samen met de uitrusting van de e-bike. Het type motor, de capaciteit van de accu en de afgemonteerde onderdelen bepalen uiteindelijk de prijs. Wat motorisering betreft heeft een middenmotor wel de voorkeur: dit is een werkpaard pur sang en de plaats van de motor geeft ook stabiliteit aan het frame. Dat wil overigens niet zeggen dat je een voorwielmotor direct moet uitsluiten. Wellicht past de aanschaf van een de goedkopere e-bike met voorwielmotor net binnen het budget.

©pololia - stock.adobe.com

Accu, remmen en versnelling van een scholierenfiets

De capaciteit van de accu hangt samen met de afstand die dagelijks naar school moet worden afgelegd. Reken er in ieder geval niet op dat er op school een veilige oplaadplek is. Rij je dagelijks 15 kilometer, dan volstaat een 400 Wh-accu. Is de afstand echter 40 kilometer, dan moet je zeker uitkijken naar een accucapaciteit van 500 of 600 Wh. In principe is het dagelijks opladen van de accu overigens geen probleem.

Op remgebied hebben veilige schijfremmen wel de voorkeur, echter hydraulische velgremmen voldoen ook prima. Kies op versnellingsgebied liever niet voor een derailleursysteem. Dit vergt wekelijks veel onderhoud, aangezien ketting en tandwielen snel vuil opnemen en de ketting al vlot roest. Een versnellingsnaaf in combinatie met een dichte kettingkast is beter: daar heb je geen (of nauwelijks) omkijken naar. Extra opties die het fietsen nog verder kunnen veraangenamen zijn onder meer stuurvergrendeling tegen het omklappen van het stuur en een dubbele standaard (een voorbeeld van zo’n standaard kun je zien bij bijvoorbeeld Amazon.nl).

Tweedehands e-bike voor je schoolgaande kind, een goed idee?

Aangezien de aanschaf van een nieuwe e-bike een behoorlijke aanslag is op je portemonnee, kun je ook een goede tweedehands e-bike overwegen. Voor een bedrag tussen de 800 en 1000 euro is het mogelijk om een knappe e-bike met weinig gereden kilometers aan te schaffen, zelfs met garantie. Wellicht heeft de plaatselijke fietsenmaker nog een mooi model staan. Wat betreft de specifieke school- en transportfietsen zal de spoeling echter wel dunner zijn. Ook op Marktplaats is er een rijkelijk aanbod aan tweedehands e-bikes. Om zo’n e-bike aan te schaffen, is enige fietskennis vereist. Bekijk en test de e-bike nauwkeurig en neem wat betreft de accu geen risico en laat die indien mogelijk testen bij een fietsenmaker. In ons artikel Een tweedehands e-bike kopen? Hier moet je op letten kun je hier meer over lezen.

Kies voor stabiele bagagedrager(s)

De meeste elektrisch uitgevoerde school- of transportfietsen zijn uitgerust met één of twee bagagedragers. Niet alle dragers zijn berekend op het gewicht van een volle schooltas of rugzak. Hangt de drager aan een paar fragiele boutjes, dan kun je er vergif op innemen dat zo’n drager het na verloop van tijd zal begeven. Controleer de stabiliteit van de bagagedrager(s) of kijk uit naar een e-bike waarbij de drager één geheel vormt met het frame.

©Sviatlana - stock.adobe.com

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.