Ga je een nieuwe e-bike kopen, dan kijk je waarschijnlijk vooral naar de specificaties en wat minder naar de garantie. Terwijl dat óók belangrijk is – vooral omdat niet alle merken dezelfde voorwaarden bieden en de verschillen flink kunnen oplopen. Op deze details moet je letten wanneer je een nieuwe e-bike met goede garantie zoekt.

Garantie betekent dat de e-bike fabrikant verzekert dat je elektrische fiets het tot een bepaalde tijd uitstekend doet. Je hoeft geen gebreken of technische problemen te verwachten in die tijd. Ontstaan er wel defecten veroorzaakt door een productiefout, dan wordt in de meeste gevallen het haperende onderdeel kosteloos vervangen.

Zo lang heb je garantie op een nieuwe e-bike

Vrijwel alle nieuwe e-bikes hebben garantie, maar de periode verschilt wel per merk. Ook zijn er meestal uitzonderingen voor bepaalde onderdelen, vaak degene die sneller aan vervanging toe zijn.

Gemiddeld moet je rekening houden met twee jaar garantie voor een nieuwe e-bike. Als je een e-bike tweedehands koopt binnen de garantieperiode, kun je alsnog het overgebleven deel meekrijgen. Onder e-bikegarantie vallen bijna alle onderdelen die niet aan slijtage onderhevig zijn. Onderdelen die wél snel slijten zijn bijvoorbeeld de banden en de remblokken. De fabrikant verwacht dat je deze op eigen kosten vervangt als ze versleten zijn.

Accu's hebben vaak een kortere garantie

De accu is vaak een verhaal apart als het om garantie gaat. Daarvoor geldt vaak een kortere garantieperiode. Accu's verliezen nu eenmaal geleidelijk hun vermogen om op te laden, waardoor je actieradius langzaam afneemt. Dat is heel normaal en wordt gezien als gewone slijtage. Alleen als de accu echt opvallend snel achteruitgaat, kun je rekenen op gratis vervanging.

Meestal garandeert een e-bike fabrikant dat een accu na twee jaar normaal gebruik nog steeds degelijk functioneert. Zo noemen hier ook een aantal laadcycli bij, wat het aantal keer is dat je de accu oplaadt. Gemiddeld gaat een lithium-ion accu (de standaard bij de meeste e-bikes) zo'n 3 tot 5 jaar mee en kun je er 1.000 laadcycli mee opladen zonder verlies van capaciteit. Houdt er rekening mee dat je accu sneller vervangen moet worden dan de rest van je e-bike.

Sommige onderdelen hebben juist meer garantie dan de standaard periode. Denk dan aan het frame van je e-bike, want dat vervang je veel minder snel. Het ligt ook niet in de lijn der verwachting dat een frame snel breekt.

©Tanja Esser

Extra e-bike garantie kopen

Sommige e-bikemerken en fietsdealers bieden meer garantie. Soms is dit kosteloos omdat het merk gewoon zoveel vertrouwen in zijn eigen product heeft, maar meestal moet je voor deze verlengde garantie een paar honderd euro extra betalen. Kijk goed naar de voorwaarden: je wilt natuurlijk geen overbodig extra garantie kopen. Veeg het tegelijkertijd ook weer niet te snel van tafel om wat geld te besparen: het kan je duur onderhoud in de toekomst schelen.

Gebruik je je e-bike bijna dagelijks, dan is zo'n extra lange garantieperiode aan te raden. Hoewel er bij normale afstanden en goed onderhoud in principe niets zomaar kapot zou moeten gaan, biedt een langere garantie extra zekerheid voor wie zijn fiets zo frequent gebruikt.

Waarom regelmatig onderhoud belangrijk is

Bij recht op garantie horen ook plichten, zoals bijvoorbeeld geregeld periodiek onderhoud laten plegen. Het gaat hier dan om een jaarlijkse onderhoudsbeurt bij een erkende e-bikedealer of na het fietsen van een bepaald aantal kilometers. Als je deze onderhoudsbeurten niet laat registreren bij de dealer, vervalt je garantie. De fabrikant kan dan de kwaliteit van je e-bike niet meer garanderen. Wil je zeker weten dat je niet voor verrassingen komt te staan, kijk dan voordat je een nieuwe e-bike koopt welke eisen de fabrikant stelt voor garantiebehoud.

Heb je vragen over goed onderhoud?Wij geven antwoord op de meest gestelde vragen over goed e-bike onderhoud.

©Ansar Kyzylaliyeu

Let op bij e-bikes met bijzondere onderdelen

Sommige populaire e-bike merken zijn uitgerust met bijzondere onderdelen, waardoor ze een unieke uiterlijk hebben. Vaak is dat uiterlijk ook de reden dat ze zo gewild zijn, maar het maakt deze fietsen tegelijkertijd duurder in het onderhoud. Dat kun je ook terugzien in de garantie, die sommige onderdelen uitsluit. Ook kan extra garantie aanzienlijk duurder zijn.

Een voorbeeld zijn de fietsen van Van Moof, een bedrijf dat in 2023 failliet ging. Een van de redenen was de vertragingen in de levering van onderdelen en problemen met de assemblage van fietsen. Niet alleen moesten mensen vaak langer op hun fiets wachten, ook was repareren moeilijk. Toen het bedrijf failliet ging, verviel de garantie op hun e-bikes ook tijdelijk. Gelukkig maakte Van Moof een doorstart en heeft elke nieuwe fiets weer twee jaar garantie op de meeste onderdelen.

Lees ook: E-bike: dit zijn de 10 meest gestelde vragen aan de fietsenmaker

Ook doen: je e-bike verzekeren

Garantie op je e-bike is niet alles. Stel dat je een ongeluk krijgt waarbij de fiets zwaar beschadigd raakt, dan valt dat niet onder de garantie. Ook diefstal is geen reden om aan te kloppen bij de dealer of fabrikant. Hiervoor moet je een fietsverzekering afsluiten. Dat kan met vrijwel alle e-bikes. Voor duurdere e-bikes moet je bij veel verzekeraars wel verplicht een GPS-tracker laten installeren, als deze niet al in de fiets gebouwd zit.

Lees ook: In 7 stappen de juiste e-bike-verzekering

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.