De nieuwe elektrische Hyundai Ioniq 6 schreeuwt om aandacht in het verkeer. Zijn gestroomlijnde design trekt veel nieuwsgierige blikken. Hyundai heeft het opvallende design echter met een doel gecreëerd. Want des te lager de luchtweerstand, des te beter het energieverbruik. We gingen een dagje op pad met de Hyundai Ioniq 6 met de grootste 77,4 kWh-accu. Is deze auto een gevaar voor de Tesla Model 3?

Eerst even een rondje om de Hyundai Ioniq 6

Wat een bijzondere verschijning is de Hyundai Ioniq 6! Compleet anders dan de hoekige, hoge en ietwat lompe retro-koets van de Ioniq 5. Je vindt het design van de ‘6’ geweldig of spuuglelijk, een tussenweg is er simpelweg niet. Zijn vormen doen een beetje denken aan die van de klassieke Citroën DS, alias de Snoek. Alsof hij door de wind is gevormd.

En dat is ook precies waarom de Hyundai Ioniq 6 er uitziet zoals hij er uitziet: zijn wieg stond in de windtunnel. In deze laboratoriumsfeer hebben de ontwerpers een zo laag mogelijke luchtweerstand nagestreefd. Want hoe gladder de carrosserie, des te lager het energieverbruik, zo luidt de theorie. Het resultaat is een zeer eerbiedwaardige Cw-waarde van 0,21. Net geen recordresultaat – dat staat met 0,202 op naam van de Mercedes EQS – maar het komt heel dicht in de buurt.

Doordat de stroomlijn prioriteit kreeg, hadden de ontwerpers weinig speelruimte voor creatieve uitspattingen. Alles moest glad aan de Hyundai Ioniq 6, zelfs de Hyundai-logo’s zijn zo plat mogelijk in het plaatwerk gelegd. In de stompe neus zijn lamellen verwerkt die automatisch openen als de techniek om koelende lucht verlegen zit. De achterklep heeft niet één, maar zelfs twee spoilers om de rijwind optimaal te manipuleren – en laten de Ioniq 6 er haast uitzien als een Porsche. Zelfs in de wielkuipranden zijn luchtgeleiders verwerkt, de deurgrepen liggen glad in het plaatwerk verzonken.

Tegen meerprijs is de Ioniq 6 te bestellen met kleine, aerodynamische cameraspiegels, die het blikveld naar achteren via displays in de buitenste 'oren' van het dashboard weergeven. Maar bespaar je de 1.400 euro die deze cameraspiegels kosten, je gaat dit systeem al heel gauw haten. De displays zitten op een rare plaats en het kijkt simpelweg heel ‘onnatuurlijk’. Ondanks de (beperkte) aerodynamische winst, zijn cameraspiegels op dit moment geen overtuigend alternatief voor traditionele buitenspiegels.

Het interieur van de Hyundai Ioniq 6 is veel minder futuristisch vormgegeven dan de carrosserie. Is ook helemaal nergens voor nodig: een fantasierijke vormgeving gaat in de regel niet hand-in-hand met functionaliteit en gebruiksvriendelijkheid. Het instrumentarium en centrale bedieningsscherm – beide in grootformaat – komen rechtstreeks uit de Hyundai Ioniq 5. Je moet een liefhebber zijn van de witte achtergrond, maar de indeling van de schermen is erg overzichtelijk en je leert jezelf algauw de weg door het menu.

De gestroomlijnde vormgeving van de carrosserie brengt een lage, aflopende daklijn met zich mee. Dat is doorgaans ongunstig voor de binnenruimte. Voorin zit je echter prinsheerlijk: je hebt in alle richtingen meer dan voldoende ruimte. Maar ook achterin zit je prima, al zullen lange mensen met een weelderige haardos al snel in aanraking komen met de hemelbekleding.

De kofferruimte is lang en voldoende breed, maar door de aflopende achterkant ook erg laag. Er past 401 liter bagage in. Afhankelijk van de aandrijvingsvariant die je kiest – achter- of vierwielaandrijving – past er in de ‘frunk’ voorin nog 45 tot 12 liter. Als de kofferbak vol is, kun je daar mooi je laadkabel in kwijt.

Standaard mag de Ioniq 6 een aanhangwagen van 750 kilo trekken. Kies je voor de versie met het grote 77,4 kWh-accupakket, dan bedraagt het maximum trekgewicht 1.500 kilo. Precies het verschil om de caravan al dan niet op Marktplaats te moeten zetten. 

Wat kost de Ioniq 6 en wat heeft hij voor die prijs allemaal te bieden?

De goedkoopste manier om de Hyundai Ioniq 6 te rijden, kost je als particulier 45.895 euro. Exclusief de afleveringskosten zit de zogenaamde fiscale waarde van deze uitvoering (Style met 53kWh-accu) nog nét onder de 45.000 euro, zodat je als particuliere koper of in de private lease in aanmerking komt voor de Subsidie Elektrische Personenauto Particulieren (SEPP). Dan heb je een Ioniq 6 met een vermogen van 111 kW (151 pk). De accu van 53 kWh is goed voor een range van 429 kilometer (volgens WLTP-normering). Gaat je voorkeur uit naar de versie met 77,4kWh-accu, dan ligt de instapprijs op 50.895 euro. Dat is ver boven de SEPP-grens.

Standaard heeft de Ioniq 6 achterwielaandrijving, maar de versie met grote accu kan ook worden besteld met twee elektromotoren, die elk afzonderlijk voor de aandrijving van één as zorgen. Samen brengen ze een vermogen van 239 kW (325 pk) over op het wegdek. Vanuit stilstand accelereert de Ioniq AWD met 77,4kWh-accu in 5,1 seconden naar 100 km/u. De kleine-accuversie met alleen achterwielaandrijving haalt een vermogen van 168 kW (229 pk) uit zijn enkele elektromotor. Goed voor een 0-100-sprint in 7,4 tellen.

Onze testauto is uitgevoerd als Connect. Die zit tussen de Style (alleen 53 kWh) en de meest compleet uitgevoerde Lounge in. De Connect heeft standaard een waterpomp met batterijverwarming en preconditioning van het interieur. Ook zitten er standaard ledkoplampen met automatisch grootlicht op, evenals stoel- en stuurverwarming, privacyglass achter en elektronische rijhulpsystemen. zoals een automatische rijstrookwisselassistent, een noodremassistent met detectie van kruisend verkeer en een rijhulp die een mogelijke aanrijding met verkeer in de blinde hoek voorkomt. Onze testauto heeft een prijs van 59.395 euro. 

De accutechniek en aandrijflijn van de Ioniq 6 nader onder de loep

De onderhuidse technologie van de Ioniq 6 werd eerder toegepast in de Hyundai Ioniq 5 en Kia EV6. Binnen de prijsrange waarin de Ioniq 6 opereert, is het hoogspanningssysteem van 800 volt echter nog steeds uniek. Voordeel van deze techniek is het hoge snellaadvermogen, dat een piekwaarde van 350 kW bereikt. Ook daar kunnen maar weinig (duurdere) elektrische auto’s aan tippen, laat staan de belangrijkste concurrentie.

Van 10 tot 80 procent opladen neemt slechts 18 minuten in beslag. Dat is naar de huidige maatstaven ontzettend snel. Koppel je de Ioniq 6 aan een publieke laadpaal met een maximum laadvermogen van 11 kW, dan duurt het met het 53kWh-accupakket 5,5 uur om de stroomreserves aan te vullen. In geval van de versie met 77,4kWh-accu neemt dat iets meer dan 7 uur in beslag.

Hyundai maakt gebruik van een lithium-ion polymeer-accusysteem. De batterijmodules – bij het 77,4kWh-pakket zijn dat er 32 stuks in totaal – zijn in de vloer van de auto verwerkt. Op die manier slokken ze de minste interieurruimte op. Doordat de hoogte van de batterijmodules (13 cm) bepalend is voor de dikte van het platform, zit je in de Ioniq 6 wel iets hoger dan je zou verwachten in een middenklasse sedan. In de auto is de vloer echter geheel vlak, en wordt de voetenruimte niet belemmerd door een hinderlijke transmissietunnel. Een versnellingsbak heeft de Ioniq 6 immers niet. 

En hoe bevalt de Hyundai Ioniq 6 in de praktijk?

Goed. Heel goed zelfs. Dat wil zeggen: nadat we via de centrale display de waarschuwing voor snelheidsoverschrijding hebben uitgezet. Die bepaalt zijn oordeel op basis van de snelheidsborden boven en naast de weg, en slaat hinderlijk alarm zodra je maar enkele kilometers boven die snelheid uitkomt. Met een paar handelingen op het centrale scherm is het waarschuwingssysteem buiten werking gesteld, maar dat moet je wel elke keer doen als je de auto opnieuw opstart. Veiligheid (en sterren voor de EuroNCAP-veiligheidstest) voor alles!

Een systeem dat wél uitstekend werkt, is de autonome rijbaanassistentie, waarbij de techniek je een aanzienlijk deel van het stuurwerk uit handen neemt. Dat werkt geweldig, de auto volgt de wegbelijning zeer nauwkeurig en met mooie vloeiende stuurbewegingen. Ook kun je de mate van regenererende remwerking heel gemakkelijk met de flippers achter het stuur instellen. 'One-pedal driving', waarbij je het rempedaal van de auto niet hoeft te gebruiken om geheel tot stilstand te komen, is op de Hyundai Ioniq 6 een zeer effectieve manier om bij afremmen energie terug te winnen.

Zoals gezegd: het interieur maakt een veel minder futuristische indruk dan het exterieur. Onze testauto is zowel vanbuiten als vanbinnen zwart, wat nog wat meer afbreuk doet aan de feestvreugde. Een kwestie van smaak, uiteraard. Als alternatief is lichtgrijze bekleding verkrijgbaar.

Met een draaischakelaar op een staafje rechts aan de stuurkolom kies je de rijrichting. Met de draaiknop links op het stuur kies je het rijprogramma: Eco, Normal of Sport. Daarbij zie je de indeling van het digitale instrumentarium ook veranderen. Sport betekent dat het maximum vermogen en koppel meteen beschikbaar zijn; de kleinste beweging van het acceleratiepedaal en je schiet af richting horizon. In Normal en Eco is de sprintkracht gemakkelijker te doseren, wat de Ioniq 6 een prettiger rijdende auto maakt.

Het verschil ten opzichte van de Ioniq 5 is opvallend: Hyundai heeft voor de ‘6’ een duidelijk steviger afstemming van de vering en schokdemping gekozen. Daarbij gaat het echter veel te ver gaat om de auto een pure sportsedan te noemen. Een rustige rijstijl past de auto uitstekend.

Dan wordt het voordeel van de gestroomlijnde vormgeving bovendien ten volle benut. Ter vergelijking: Hyundai geeft voor de Ioniq 5 met 77,4kWh-accu, vierwielaandrijving en 20-inch wielen een energieverbruik op van 19,1 kWh/100 km. Volgens de boekjes verbruikt de Ioniq 6 met precies dezelfde technologie en 20-inch wielen gemiddeld 16,9 kWh over 100 kilometer. Een verschil van 13 procent, oftewel 65 kilometer op een volle accu. 

Wat zijn de concurrenten van de Ioniq 6?

De belangrijkste concurrenten van de Hyundai Ioniq 6 zijn de Tesla Model 3 en Polestar 2. Vergelijken we onze testauto – à 59.395 euro – met de Tesla Model 3 Long Range, die eveneens twee motoren en vierwielaandrijving heeft, dan vertonen beide auto’s op een paar belangrijke gebieden echter grote verschillen. De succesvolle middenklasser van Elon Musk is niet alleen veel sneller (0-100 km/u: 4,4 s), maar hij is met een prijs van 50.993 euro ook aanzienlijk scherper geprijsd.

Kijken we naar de Polestar 2, dan komt de Long Range Dual Motor-uitvoering qua techniek het meest overeen met de Hyundai Ioniq 6 AWD 77,4 kWh – ook al heeft hij met 421 pk aanzienlijk meer vermogen. Prijstechnisch zitten beide auto’s elkaar dicht op de hielen: de Polestar 2 Long Range Dual Motor staat in de prijslijst voor een bedrag van 59.900 euro. Dat is een prijsverschil van een paar honderd euro. 

Conclusie

De voordelen van de gestroomlijnde carrosserie van de Hyundai Ioniq 6 zijn duidelijk. Gebruikmakend van precies dezelfde techniek springt hij aanzienlijk zuiniger om met de energiereserve dan de Hyundai Ioniq 5. De vierdeurssedan maakt een zeer gerijpte indruk, de rijeigenschappen zijn uitstekend en de elektronische hulpsystemen laten weinig ruimte over voor verbetering – al mag de snelheidswaarschuwing wel iets minder paniekerig reageren.

We durven het wel aan: de Ioniq 6 is in heel veel opzichten een betere elektrische auto dan de Tesla Model 3. Met zijn 800 volt boordspanning en snellaadvermogen van 350 kW geeft Hyundai zelfs de toon aan in de middenklasse. En toch zullen veel EV-kopers (en -leasers) liever bij Tesla winkelen. Op de vlijmscherpe prijsstelling en het ongeëvenaarde prestatieniveau van de Tesla Model 3 heeft Hyundai geen antwoord.

Wil je een laadpaal thuis laten plaatsen? 
Check hier het aanbod bij Coolblue!

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.