We doen het veel te weinig: onze gadgets schoonmaken. Zeker de smartphone en de oordopjes hebben zeer regelmatig een lap nodig. Tenminste, is het wel verstandig om hiervoor een lap te gebruiken? Lees hier tips en trucs voor het poetsen van je elektronica.

Voordat je een gadget schoonmaakt, zijn er twee essentiële dingen om te checken. Ten eerste moet er geen stekker in het apparaat zitten, of deze moet uit het stopcontact zijn. Ten tweede moet het apparaat niet aanstaan. Zo voorkom je problemen met elektriciteit en gevaarlijke situaties.

Hoe belangrijk het ook is om je gadgets schoon te maken, het is en blijft een secuur werk. Dat komt omdat de meeste gadgets niet zijn opgewassen tegen water, zeker niet als daar nog allesreiniger aan wordt toegevoegd. 

Het eerste advies is dan ook: gebruik geen, of heel weinig water. Ook een smartphone die tegen water kan, hoeft niet per se kopje onder te worden gehouden om schoon te worden. Vaak is even afnemen met een hygiënisch doekje en daarna meteen met een theedoek het beste.

©PXimport

Veel bacteriën op een smartphone

Nu is een smartphone vrij makkelijk schoon te maken en dat is maar goed ook: het aantal bacteriën op deze gadget schijnt in veel gevallen groter te zijn dan die op de gemiddelde wc-bril. Bovendien is het zeker in deze tijden verstandig om nog meer met hygiëne bezig te zijn dan normaal. Een smartphone schoonmaken, dat is niet zo ingewikkeld, maar hoe zit dat met oordopjes of bluetooth-speakers?

Veel mensen hebben een Google Nest Mini of Google Home Mini. Deze slimme speaker ziet er geweldig uit, maar wat veel speakers hebben, dat is een stoffen bovenkant. Dat stof wordt over de speaker heengetrokken om het geluid rijker te laten klinken en omdat het er mooi uitziet. Helaas is het tegelijkertijd moeilijk te reinigen. Je kunt het er niet afhalen en even in de was gooien. Sterker nog: Google adviseert om alleen een droge doek te gebruiken. Nu is dat in principe wel het meest veilig, maar niet het meest hygiënisch.

Je kunt eventueel een theedoek een klein beetje vochtig maken en op die manier de speaker moeten afnemen, want te nat is zeker niet goed. Een beetje reinigingsmiddel is een optie, maar ook hierbij moet je opletten dat het niet te nat is én dat het geen vlekken maakt op de stof. 

Het is op eigen risico, want Google adviseert dus tegen het gebruik van vochtige doeken. Durf je het toch niet aan met een beetje vocht, dan kun je ook kiezen om een föhn te gebruiken om stofjes van de stof af te blazen, zo lang je die niet op de heetste stand zet.

©PXimport

Veeg it, don't spray it

Is je speaker of gadget gemaakt van hard plastic dan geldt eigenlijk altijd dat je het beste een hygiënisch schoonmaakdoekje kunt gebruiken. Zorg wederom dat het niet te nat is en dat je goed boent (als het kunststof het toelaat qua stevigheid) en daarna een schone theedoek gebruikt om hem te drogen. 

Er zijn ook mensen die zweren bij microvezeldoekjes. Deze kun je ook goed droog gebruiken en ze vegen al in één veeg veel vingerafdrukken of vuil weg.

Als je ervoor kiest om een spray te gebruiken, dan moet je absoluut zorgen dat je alleen één keer sprayt op een doekje, dus nooit direct op het apparaat. Je moet namelijk voorkomen dat er vocht in het apparaat komt. Gebruik geen heel hardnekkige sprays, en al zeker geen sprays met veel chemicaliën of bleek erin. Apple raadt sinds het coronavirus rondgaat voor zijn iPhone aan dat je een 70 procent isopropanol-alcohol-doekje gebruikt. 

Alcohol en wattenstaafjes

Alcohol is dan wel agressief, het doodt bacteriën in een handomdraai. Ook erg handig om te gebruiken op een wattenstaafje om daarmee de toetsen van een fysiek toetsenbord te reinigen. Ook slim om de rubberen gedeelten van oordopjes mee schoon te maken. Vergeet ook de toetsen van je gamecontroller niet (en de rest ook, want ook dit zijn echte bacterievangers).

Uiteindelijk is hoe je schoonmaakt aan jou, maar dat je schoonmaakt zou een gewoonte moeten zijn. Zo zorg je dat je minder snel ziek wordt en dat je gadgets hopelijk langer mooi blijven of er tenminste fris uitzien. 

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.