Het roer moest om bij Sony. De populariteit van de Xperia-smartphones liep al jaren terug. De nieuwste Sony Xperia XZ2 heeft een nieuw design en topspecificaties om Xperia weer uit het slop te trekken. Maar is Sony’s nieuwste topsmartphone daartoe in staat?

Sony staat garant voor hoge kwaliteit als het aankomt op beeld, geluid, cameralenzen en design, hoge kwaliteit waar je overigens wel voor betaalt, want het is bepaald geen budgetmerk. Aanvankelijk ging dit ook op voor Sony’s Xperia-smartphonelijn, maar langzamerhand begon Sony wat achter te lopen op de concurrentie van bijvoorbeeld Apple en Samsung. De camera’s konden kwalitatief niet meer meekomen (wat gek is, Sony is fabrikant van de cameralenzen van zowel iPhones als Galaxy-smartphones). De beeldkwaliteit raakte een tikje minder, en het ontwerp begon na enkele jaren van minimale verandering wat gedateerd te ogen. Terwijl de Xperia-smartphones wel hoog geprijsd bleven.

Daarom moest het roer om. De nieuwste Xperia topsmartphone, de Xperia XZ2, heeft een nieuw ontwerp. Wederom zijn de specificaties om de vingers bij af te likken en het prijskaartje pittig.

©PXimport

©PXimport

Design

Het ontwerp van de Xperia XZ2... Tsja, dat is natuurlijk persoonlijke smaak. Maar mij persoonlijk spreekt het niet aan. Het toestel oogt behoorlijk generiek, mede door de gebruikte materialen (glazen achterkant, metalen rand). Ook is de smartphone opvallend dik en doet het me door zijn ronde achterkant en -hoeken enorm denken aan de goedkopere Lumia’s van een paar jaar geleden. Kortom, het is voor mij niet het design waar Sony voor staat.

De vingerafdrukscanner zat altijd handig aan de rechterzijkant van het toestel. Deze is naar de achterkant verhuist. Waarom weet ik niet zo goed. De scannerknop is even rond als de camera, waardoor ik continue mijn vinger op de verkeerde plek leg. De sluiterknop voor de camera is gelukkig wél gebleven.

Kernwaardes

Eén van de andere kernwaardes van Sony is muziek. Van de walkman tot highres-audio, Sony stond decennia garant voor de beste audio-ervaring. Stond inderdaad, want met de Xperia XZ2 loopt Sony mee met de onbegrijpelijke trend om de koptelefoonpoort te verwijderen. Ondanks dat alle hoogste draadloze muziekstandaarden ondersteund worden, is het toestel gewoonweg incompleet voor wie de beste audiokwaliteit verkiest. Het feit dat er in de doos oordopjes zitten met een koptelefoonaansluiting, én een dongel onderstreept wat een miskleun deze keuze is, van een bedrijf dat graag ook dure draadloze koptelefoons verkoopt.

©PXimport

Hoe zit het dan met de andere kernwaardes als beeld en fotografie? Laten we beginnen bij de eerste.

Gelukkig maakt Sony hierbij wel stappen die het bedrijf waardig zijn. De Xperia XZ2 beschikt over een 5,7 inch Full HD-beeldscherm. Om het formaat binnen de perken te houden is er een alternatieve schermverhouding gebruikt, maar helaas zijn de randen rondom het scherm nog relatief dik. Er is geen afgekeken inkeping, maar wel een andere troef: HDR. Dit is geen speciale schermtechniek, maar houdt in dat het scherm in staat is om beelden volgens een hoge standaard in kleur en contrast weer te geven. Dat zie je wel, de weergavekwaliteit is erg hoog. Wat ook erg bijzonder is, is dat zwarte kleuren zo diepzwart zijn dat ze overlopen in de schermrand. Dit is normaal bij oled-schermpanelen, omdat die simpelweg ledjes uitschakelen om zwarte delen weer te geven. De XZ2 gebruikt echter een LCD-paneel. Dat kwalitatief dus tot veel in staat is.

©PXimport

©PXimport

De beeldkwaliteit van de Sony Xperia XZ2 is dik in orde.

Camera

Helaas weet Sony met de Xperia XZ2 op cameragebied nog altijd niet in te lopen. De smartphone is uitgerust met een enkele camera aan de achterzijde, wat voor topsmartphones tegenwoordig bijna een uitzondering is. Maar dat hoeft niet negatief te zijn. De camera van de Pixel 2 scoort in reviews erg goed en vorig jaar was de Samsung Galaxy S8 met z’n enkele camera zelfs nog de beste cameratelefoon.

Dat de XZ2 niet mee kan komen met fabrikanten als Apple en Samsung, die nota bene ook Sony-sensoren gebruiken, zie je eigenlijk al in de lenseigenschappen. Geen dubbele camera, dat schreef ik al. Maar ook het diafragma en de pixelgrootte zijn minder goed, waardoor de camera op papier in moeilijke lichtomstandigheden veel minder presteert. Softwarematig zou je dit nog iets op kunnen poetsen. Maar dat is een verloren race. Bij weinig licht is er op de foto ook niet veel te zien, is er ruis te zien en treedt bewegingsonscherpte op omdat de camera-app de sluitertijd omhoog gooit om meer licht binnen te laten komen.

Nu heeft Sony alleraardigste features toegevoegd aan de camera-app zoals superslowmotion filmen en objecttracering (waarbij het onderwerp waar je op focust bij beweging gevolgd wordt). Ook is er een 3D-maker, waarbij je mensen driedimensionaal kunt vastleggen. Wat voor een enkele camera overigens veel moeilijker is dan een dubbele. Leuke extraatjes, die eigenlijk ook gewoon een betere camera verdienen.

©PXimport

Software

Xperia’s hebben een aardige reputatie als het om software gaat. Android wordt redelijk in tact gelaten, waardoor het toestel efficiënt werkt. Bovendien draait de XZ2 de recentste Androidversie (8.0 Oreo), waarin dankzij Treble al de Android P betaversie geprobeerd kan worden. Dat voorspelt vast veel goeds voor wat betreft de updates die het toestel ontvangt.

©PXimport

Helaas heeft Sony wel wat vervelende bloatware toegevoegd, dat is kwalijk voor zo'n dure telefoon. Het ergst is de overbodige AVG-virusscanner, die je lastigvalt met meldingen en nota bene door Android zelf wordt aangemerkt als energieverspillend proces.

De energieduur hoef je je overigens verder geen zorgen om te maken. Op papier lijkt de accucapaciteit wat tegen te vallen: 3180 mAh. In praktijk gaat de accu prettig lang mee. Een dag of twee is haalbaar. Houdt er echter wel rekening mee dat er geen snellader is.

Specs

Qua specificaties heeft het toestel gelukkig wat je mag verwachten van een toptoestel: de nieuwste Snapdragon 845-processor met liefst 6GB aan werkgeheugen. 64GB uitbreidbare opslag. In combinatie met de goede afstelling van Android werkt het toestel zuinig en razendsnel wanneer het nodig is.

Alternatieven

Het toestel werkt gelukkig vrij vlot, het scherm is keurig en de accuduur is prima. Dat zijn betrouwbare pluspunten. Maar het laat de Xperia XZ2 er niet uit springen, vooral als je je bedenkt dat voor de vraagprijs smartphones te krijgen zijn die er wél uitspringen, qua compleetheid, ontwerp en camera’s. Of simpelweg een nog beter scherm of prijskaartje hebben. Denk aan de Nokia 7 Plus, die 400 euro kost en op veel punten beter scoort, de Samsung Galaxy S9 die intussen aardig in prijs verlaagd is en op cameragebied veel meer indruk maakt, of de onlangs aangekondigde OnePlus 6, een krachtpatser die je eveneens veel geld bespaart.

Conclusie

Begin dit jaar zei Kaz Hirai tegen The Guardian dat hij denkt dat smartphones niet de toekomst hebben en mettertijd vervangen gaan worden door een nieuwe, nog onbekende productgroep. Deze instelling sijpelt door in de Xperia XZ2. Voor een toestel dat het roer om moet gooien is er maar weinig nieuws onder de zon. De smartphone blinkt bovendien nergens écht in uit en laat sommige waardes van Sony links liggen, terwijl de prijs wel fors blijft. Voor minder geld koop je een Galaxy S9, welke de Xperia XZ2 op vrijwel alle gebieden overklast. Kies je voor een OnePlus 6, krijg je voor honderden euro's minder ook een beter toestel. Is de Xperia XZ2 een slecht toestel? Nee. Beveel ik hem aan? Ook niet.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.