Ongetwijfeld dé highlight van het onlangs verschenen macOS Catalina is Sidecar. Hiermee maak je van je iPad een extra beeldscherm, draadloos en zonder gedoe of het hoeven installeren van extra apps. En het extra scherm is meer dan alleen een monitor!

Normaal gesproken is het niet gebruikelijk dat je voor onderweg een extra monitor meesleept voor bij je MacBook. Niet alleen is het onhandig, ook heb je er altijd een stopcontact voor nodig. Met de komst van macOS Catalina kun je echter je iPad inzetten als extra beeldscherm. De resolutie van Apple's tablet is daarvoor ruim voldoende. Tegelijkertijd biedt de iPad extra mogelijkheden. Ten eerste zorgt de Sidecar-modus zoals de koppeltechniek officieel heet voor dus een uitbreiding van je beeldscherm. Verder krijg je er ook een touchbar bij, ideaal voor als jij een Mac zonder dat onderdeel aan boord hebt. En tot slot kun je het scherm ook als tekentablet gebruiken. Dat werkt helemaal mooi in combinatie met de Apple Pencil, waarmee je dan in elke macOS-fotobewerker of tekenprogramma heel precies kunt werken. Sidecar werkt simpel, maar vereist op je Mac macOS Catalina en op je iPad iPadOS (ofwel iOS 13 voor de iPad). Vervolgens is het zaak om Bluetooth in te schakelen op je iPad. Je ziet dan in macOS op je computer of laptop een nieuw pictogram in de menubalk verschijnen. Het ziet er - meestal - uit als een gestileerd beeldscherm, maar al even vaak is het een liggende iPad. Klik hierop en klik dan in het geopende contextmenu onder Verbind met op iPad (Pro) van... Nadat je scherm even heel kort op zwart flitst zie je nu op je iPad het extra scherm, klaar om te gebruiken!

©PXimport

Rangschikken schermen

Standaard gaat macOS Catalina ervan uit dat je iPad rechts van je computer staat. Is dat bij jou nou net niet het geval, klik dan weer op het Sidecar-pictogram in de menubalk, en dan in het contextmenu op Open beeldschermvoorkeuren. Klik in het daarop geopende venster op de knop Rangschikking en sleep je het iPad-scherm naar de gewenste positie. Je kunt het instellingenvenster vervolgens sluiten. Beweeg je de cursor nu met de muis of trackpad in de richting van je iPad, dan zie je dat die vervolgens daar verschijnt. Vensters zijn eenvoudig naar het iPad-scherm te verslepen. Wat in ieder geval opvalt is dat het - ook draadloos - allemaal ongelooflijk soepel oogt. Geen haperingen, niks. Overigens: loopt het in jouw geval draadloos nou net wat minder soepel (vanwege storende frequenties bijvoorbeeld), dan is ook een kabelverbinding mogelijk.

©PXimport

Sidecar opties

Sidecar biedt een paar opties. Klik hiervoor weer op het Sidecar-pictogram in de menubalk en kies deze keer voor Open Sidecar-voorkeuren. Je kunt nu aangeven of je wel of geen touchbar wilt zien, of wel of geen navigatiekolom. De touchbar is overigens app-gevoelig, ofwel toont afhankelijk van waar je mee bezig bent verschillende opties. En ach ja: reageert jouw touchbar nergens op? Probeer dan eens het volgende: klik in de menubalk op de appel en dan Systeemvoorkeuren. Klik in het geopende venster op Beveiliging en privacy. Vervolgens klik je op Firewall. Als deze is ingeschakeld, klik je op het hangslot en voer je je systeemwachtwoord in of gebruik je de vingerafdruklezer. Klik nu op Firewallopties en schakel de optie Sta automatisch toe dat ingebouwde software inkomende verbindingen ontvangtuit. Mocht het straks nóg niet werken, dan kun je ook de optie daaronder (Sta automatisch toe dat gedownloade ondertekende software inkomende verbindingen ontvangt) uitzetten, maar in principe moet de eerste optie uitzetten volstaan. Grote kans dat het dan wel werkt!

©PXimport

Navigatiekolom

De Navigatiekolom links op het iPad-scherm biedt toegang tot extraatjes als een schermtoetsenbord en speciale toetsen. Ook is er een knop - de onderste om precies te zijn - om vanaf je iPad Sidecar te stoppen. Al die extraatjes kunnen van pas komen als je vanaf de bank je bij bijvoorbeeld aan de tv in de huiskamer gekoppelde MacBook wilt bedienen! Ook zijn ze handig in een ander scenario, namelijk als je gebruik wilt maken van de Pencil om nauwkeurig te tekenen in bijvoorbeeld Photoshop. Dat kan op twee manieren. Ten eerste door simpelweg het Photoshop-venster naar het iPad-scherm te slepen en daarin te werken. Feitelijk is dat de beste manier, ook al omdat dialoogvenster dan op het scherm van je Mac worden getoond en je optimaal gebruik maakt van beide schermen. Tijdens het tekenen zul je zien dat het niet alleen heel nauwkeurig werkt, maar ook dat de drukgevoeligheid van de Pencil beschikbaar is (in ieder geval in Photoshop)! Het maakt dat je geen aparte tekentablet meer nodig hebt. Bovendien voelt het op deze manier werken logischer aan, omdat je direct onder de je pen ziet gebeuren wat je doet. De andere manier is om op het Sidecar-pictogram in de menubalk te klikken en te klikken op de op Synchrone weergave ingebouwd Retina-scherm. Er is ook een synchrone weergave voor het Sidecar-scherm beschikbaar (vaak pas na het overschakelen), maar die zorgt dat de resolutie van je Mac-scherm (tijdelijk) wordt verlaagd naar de iPad-resolutie. Voor tekenen op de iPad werkt dat trouwens prima, maar het levert een wat beroerder ogend geheel op. Het best kun je dus gebruik maken van de allereerste optie: de iPad als extra scherm en vervolgens het Photoshop-venster daarheen slepen.

Het mooie van Sidecar is dat alle opties 'on the fly' werken. Soepel en snel, als ware het een echte externe monitor. Je kunt - als je de navigatie- en touchbalk niet gebruikt trouwens nog wat extra schermruimte creëren door deze simpelweg uit te zetten. Sidecar is zonder meer de meest waardevolle feature van macOS Catalina! Tot slot: om de verbinding met je iPad als extern scherm weer te verbreken klik je op het Sidecar-pictogram in de menubalk, gevolgd door een klik op Verbreek.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.