De tabletmarkt is niet meer wat het geweest is. Samsung, Apple en Huawei doen nog wel eens een duit in het zakje met interessante tablets. Maar Huawei is inmiddels afgevallen door externe problemen, waardoor je eigenlijk alleen Samsung en Apple overhoudt. De Samsung Galaxy Tab S7 Plus heeft dus weinig concurrentie, maar dat is er niet aan af te zien.

Je zou kunnen stellen dat de tablets van Samsung meer op een iPad zijn gaan lijken. Maar je kunt er ook van maken dat tablets in het algemeen, zeker in de high-end markt, op elkaar zijn gaan lijken. Dat doet niets af van het solide ontwerp en de dito behuizing van de Samsung Galaxy Tab S7 Plus. Het apparaat voelt heel stevig, maar ook relatief zwaar aan. Wanneer je hem voor langere tijd vasthoudt, omdat je een video kijkt, dan kan dat zwaar zijn voor je vingers of handen.

Bovendien helpen de steeds dunner wordende schermranden ook niet in dit geval. Het oogt echt prima wanneer je er op werkt met een optioneel en los verkrijgbaar toetsenbord. Maar wanneer je de tablet vasthoudt, zit je al gauw met je duim op het scherm. Met de gevolgen van dien: de video-interface komt in beeld, de cursor verschuift, noem maar op. Het is een kleine smet op een goede gebruikservaring, maar wel eentje waar we ook in de toekomst niet van af komen.

©PXimport

High-end specificaties

De Samsung Galaxy Tab S7 Plus is natuurlijk meer dan zijn strakke en moderne vormgeving. Onder de motorkap komen we namelijk specs tegen die gelijk zijn aan moderne smartphones. Wat dacht je van de razendsnelle en zeer capabele Qualcomm Snapdragon 865+ en 6 tot 8 GB aan werkgeheugen? Dit levert een bijzonder snel systeem op, een dat op het gebied van Android-tablets ongeëvenaard is. Dat kan haast ook niet anders, met het gebrek aan concurrentie, maar dan nog is daar wat voor te zeggen. Het weerhoudt Samsung er niet van toch alles uit de kast te halen.

Verder wordt de Samsung Galaxy Tab S7 Plus geleverd met 128 tot 256 GB aan interne opslagruimte en is er micro-sd-kaartondersteuning tot 1 TB. Dat moet voor de meeste gebruikers genoeg ruimte zijn, zeker nu er steeds meer gebruikgemaakt wordt van clouddiensten. De accu heeft een vermogen van 10.090 mAh. In vergelijking met de Galaxy Tab S6 zien we onder de motorkap weinig verschillen: de processor is sneller en de accu heeft (flink wat) meer vermogen.

Je kunt de tablet niet draadloos opladen. Wel kun je een ontzettend snelle 45W-oplader gebruiken, die werkt met de usb-c-poort op de tablet. Aangezien je minimaal 899 euro voor dit ding betaalt, is het toch jammer om te zien dat er geen draadloos laden is. We begrijpen het ergens ook wel, aangezien opladen via de kabel een stuk sneller gaat en het anders lang duurt voordat die grote accu helemaal vol is. Maar toch: de optie hebben heeft meerwaarde.

©PXimport

Groot amoled-scherm op 120 Hz

Het grote paradepaardje dit keer is het scherm. Het display is namelijk 12,4 inch groot en beschikt over een resolutie van 2800 bij 1752 pixels. Dat levert een pixeldichtheid op van 266 pixels per inch. Dat is een lager aantal dan bij de Tab S6 (287 ppi), ondanks het feit dat de resolutie daar lager is. Het komt natuurlijk door het grote scherm en het feit dat de resolutie niet ontzettend veel hoger is dan bij zijn voorganger (10,5 inch en een resolutie van 2560 bij 1600 pixels).

Het zit de Samsung Galaxy Tab S7 Plus echter geen strobreed in de weg. Bovendien zijn dit niet de belangrijkste specs. Het scherm heeft namelijk een verversingssnelheid van 120 hertz. Dat levert ontzettend soepele beelden op. De interface schokt nergens en video’s en videogames zien er soepeler uit dan ooit op een Samsung-tablet. Natuurlijk moeten apps en diensten zo’n verversingssnelheid wel ondersteunen, maar als je ze hebt gevonden is het een streling voor het oog.

Een ander groot voordeel is de HDR10+-ondersteuning, maar de maximale helderheid is daar dan weer te laag voor om er echt alles uit te halen. Hoewel tablets gemiddeld een aantal nits van 450 hebben en de Tab S7 Plus daar boven zit met 520, is het niet ontzettend helder. HDR-content kan daardoor donker zijn. Ook fel zonlicht werkt de tablet tegen. Vooral wanneer je naar donkere beelden kijkt in een lichte omgeving zie je vaker je reflectie dan wat er gebeurt.

©PXimport

Nieuwe versie van OneUI

De tablet draait op Android 10 en heeft, op moment van schrijven, de beveiligingspatch van 1 juli. Dat is prima dus, al is het nog even afwachten of die patch elke maand verschijnt. De tablet kan in elk geval rekenen op twee jaar aan (Android-)updates. Over Android heen zit softwareschil OneUI, ditmaal versie 2.5.

De veranderingen zijn niet zo groot als destijds met 2.1, maar er zijn wel noemenswaardige verschillen. Zo kun je nu ook de navigatie op basis van bewegingen combineren met third-party launchers, zoals bijvoorbeeld de populaire Nova Launcher. Verder zijn er nog wat toevoegingen voor de standaardcamera doorgevoerd, waardoor je nu sneller je foto’s kunt maken. Ook zijn er meer opties voor de Pro-modus.

Verder is het de interface zoals je hem gewend bent. Het is geen kale Android-ervaring, maar hij komt er wel bij in de buurt. De menu’s zijn overzichtelijk en opgeruimd. Ook ben je minder op Bixby aangewezen. Je kunt de assistent oproepen door bijvoorbeeld de powerknop ingedrukt te houden, maar je kunt ook instellen dat je dan het menu voor energieopties te zien krijgt.

©PXimport

Het blijft jammer om te zien dat Samsung heel veel standaardapplicaties levert, die in veel gevallen niet te verwijderen of uit te schakelen zijn.

Camera en overige aspecten

Dan hebben we bijvoorbeeld nog de vingerafdrukscanner die in het scherm verwerkt zit (in tegenstelling tot de Galaxy Tab S7, waar de scanner in de knop aan de zijkant zit). De scanner werkt snel en accuraat en doet wat het moet doen, zonder al te veel vertraging. Soms gaat het nog wel eens mis (als er direct zonlicht op schijnt of wanneer je vingers nat zijn), maar daar hebben high-end smartphones ook nog steeds last van.

De frontcamera is er één van 8-megapixel. Die levert op zich heldere beelden op. Kleuren komen goed naar voren, maar details vallen al snel weg in de wat donkere delen van de foto. Daarnaast is het van belang dat je een lichtbron, zoals een raam, uit beeld houdt, aangezien dat plekje dan weer overbelicht gepresenteerd wordt. Ben je er echter mee aan het videobellen of iets dergelijks, dan houd je al standaard rekening met dat soort dingen. Dan is de kwaliteit redelijk goed.

©PXimport

De camera’s op de achterkant houden beter rekening met zo’n lichtbron, waardoor dat onderdeel dus ook mooier in beeld verschijnt. De leuren hier zijn dan weer erg donker te noemen. Gelukkig zijn de beelden wel scherp en komen we weinig korrelvorming tegen. Je kunt nog wat spelen met filters, maar die vormen geen oplossing voor de problemen. De Pro-modus biedt hier meer uitkomst, maar verwacht geen topresultaten. De groothoekcamera maakt foto’s in lagere kwaliteit, laat wel artefacten zien en heeft een vervorming aan de zijkanten; gebruik die modus dus alleen in de omgevingen met natuurlijk licht, zonder objecten aan de zijkanten.

Laten we ook niet de vier speakers aan boord vergeten. Wanneer je de tablet horizontaal vasthoudt, dan zitten die speakers aan de zijkant. Er komt heel helder en mooi geluid uit en we merkten zelfs dat de ondersteuning voor Dolby Atmos (met ruimtelijk geluid) goed z’n best deed. Maar de speakers zitten op een plek waar je handen vaak ook zitten (en anders je buik wel), waardoor het geluid vaak weggemoffeld wordt. En dat gaat dan weer ten koste van de kwaliteit.

©PXimport

Samsung Galaxy Tab S7 Plus – conclusie

Laten we wel wezen: tenminste 899 euro betalen voor een tablet is gewoon een hoop geld. Maar als je een goede Android-tablet wil met een stylus (de S Pen wordt meegeleverd en werkt perfect), goede software-ondersteuning, de mogelijkheid het apparaat aan een beeldscherm te koppelen (middels DeX) en toetsenbordondersteuning, dan ontkom je niet aan Samsung.

Samsung heeft laten zien dat het gebrek aan concurrentie geen beperkende factor hoeft te zijn in het uitbrengen van een ongeëvenaarde Android-tablet. Maar of consumenten bereid zijn te betalen voor interne specs die een minimale upgrade gekregen hebben en voor het scherm waar nu nog weinig ondersteuning voor is, is nog maar de vraag. Ja, het oogt allemaal prachtig, de software is razendsnel en het scherm is van hoge kwaliteit – maar als je niet het onderste uit de kan kunt halen met zo’n duur product, dan heb je weinig redenen om dit specifieke model in huis te halen.

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.