Daar waar Motorola vorig jaar nog vijf smartphones binnen de Edge-lijn presenteerde, houdt de fabrikant het dit jaar met de toevoeging van de Motorola Edge 40 Neo op drie modellen. Eerder dit jaar kwamen namelijk al de Edge 40 en Edge 40 Pro uit. We bekijken het nieuwste lid van de familie.

De Motorola Edge 40 Pro is een onvervalst topmodel van het bekende merk, terwijl de reguliere Edge 40 veel dezelfde functies voor een lagere prijs aanbiedt. De introductieprijs van dat toestel zat op ongeveer 600 euro, dus een nog goedkopere variant is meer dan welkom. Met een prijs van tussen de 380 en 400 euro kan de Motorola Edge 40 Neo dus een mooie prijsvechter zijn. Ware het niet voor het feit dat het bedrijf nu met zichzelf aan het concurreren is. Op moment van schrijven is de Motorola Edge 40 al verkrijgbaar voor een prijs vanaf 369 euro – onder de Neo-prijs, dus.

Tijdens de persmiddag die Motorola in Rotterdam organiseerde, medio september, stelden we al de vraag waarom Motorola alsnog met een nieuwe variant binnen deze serie komt. Een stevige peiler binnen het verhaal van de fabrikant is namelijk dat duurzaamheid vooropstaat. Een belangrijk onderdeel dus, maar niet belangrijk genoeg om de daad bij het woord te voegen en een smartphonerelease over te slaan. Want nu de prijzen van het oude (tenminste, oud; dat toestel komt uit mei 2023) en nieuwe model nagenoeg gelijk zijn, is het de vraag wat de Neo toevoegt.

©Wesley Akkerman | ID.nl

©Wesley Akkerman | ID.nl

Snelle ontwikkelingen

“De ontwikkelingen gaan ontzettend snel”, is de verantwoording van de altijd openhartige pr-medewerkers van Motorola. En het merk wil de klanten nieuwe functies tegen scherpe prijzen aanbieden. Dat begrijpen we – maar hoe tof zou het zijn als een volgend model dan ineens een grotere stap maakt dan allerlei tussenmodellen die voor lagere introductieprijzen uitkomen? Bovendien: naast de 40 Neo introduceert Motorola twee andere toestellen, voor iets lagere prijzen en net iets minder krachtige specificaties; waarom zou je daar dan niet voor gaan?

Helaas hebben we in deze recensie niet de ruimte om alle drie de toestellen te vergelijken. Maar we willen wel meegeven dat ze qua prestaties in elk geval niet ver uit elkaar liggen. Voor dagelijkse taken – minder gelet op zaken als fotografie en gameprestaties – zou je met alle drie de toestellen uit de voeten kunnen. De processor in de Motorola Edge 40 Neo is bijvoorbeeld de Mediatek Dimensity 7030, net een stapje hoger dan de 7020 in de nieuwe Moto G54 en iets onder het niveau van de Qualcomm Snapdragon 778G uit 2021. Die cpu zit onder meer in de Motorola Edge uit datzelfde jaar.

©Wesley Akkerman | ID.nl

©Wesley Akkerman | ID.nl

Niet snel zonder ruimte

De 40 Neo wordt geleverd met 12 GB aan werkgeheugen en 256 GB aan opslagruimte. In beide gevallen een behoorlijke hoeveelheid, zeker ook gezien de prijs. Dat is ook meer werkgeheugen dan we aantreffen op de Edge 40. Met dit soort specificaties kun je duizend foto’s en video’s opslaan, zonder dat je ruimte tekortkomt. Helaas is er geen micro-sd-kaart aanwezig, maar met 256 GB aan ruimte zit je niet snel om opslag verlegen. Verder staat de 7030 niet bekend om z’n gamingprestaties, maar dan nog kun je hier populaire games als Pokémon Go Mario Kart Tour op spelen.

Qua gamingprestaties en warm worden scoort de Motorola Edge 40 Neo beter dan twee andere populaire budgetsmartphones: de Galaxy A54 en A34 van Samsung. Maar helaas doet de Neo het niet beter dan de reguliere 40 uit mei. Hoewel dat toestel ook niet echt geschikt is voor games (mettertijd verschijnen er vanzelf framedrops), presteert toch stukken beter dan de september-refresh. Maar goed, voor dagelijkse taken – zoals whatsappen, mail checken of wat YouTube-video’s bekijken – fungeert de chipset meer dan prima, zoals aangegeven.

Dat een processor veel invloed heeft op de accuduur, dat bewijst de 7030 in de Motorola Edge 40 Neo wel. De Edge 40 heeft bijvoorbeeld een accu van 4000 mAh, waarmee je moeiteloos de dag doorkomt. En de Edge 40 Neo scoort vrijwel hetzelfde, ondanks de verhoogde capaciteit naar 5.000 mAh. Staar je niet blind op de accucapaciteit alleen, want dat is dus slechts een deel van het verhaal. Met wat lichte taken kun je wellicht ook nog een tweede dag volmaken. Aangezien de meegeleverde oplader van 68 watt razendsnel oplaadt, zou het niet uitmaken of je dat zou redden of niet.

©Wesley Akkerman | ID.nl

Bijzondere kleuren voor Motorola Edge 40 Neo

Wat de Motorola Edge 40 Neo wat unieker maakt ten opzichte van veel andere toestellen, zijn de kleurenopties. Die worden namelijk aangeboden in samenwerking met Pantone. Het toestel dat wij gekregen hebben is Caneel Bay, dat voorzien is van een turquoise kleur met een nadrukkelijke blauwe tint. Ere wie ere toekomt: dit soort kleuren komen we nooit tegen op toestellen van andere fabrikanten en ze zien er allemaal (ook Black Beauty en Soothing Sea) tof en strak uit. Sea en Bay hebben bovendien een veganistisch leren omhulsel, waardoor ze nèt iets dikker zijn dan Beauty.

Verder is er helaas weinig uniek aan het waterdichte design van de Motorola Edge 40 Neo. Het plastic bouwwerk wordt aan de voorkant gesierd door een plastic oled-scherm met een verversingssnelheid van maximaal 144 Hertz. Oogt prachtig, maar echt nut heeft het (nog) niet op Android. De resolutie is met 2400 bij 1080 pixels vergelijkbaar met de eerder gelanceerde Edge-smartphones. Alles oogt strak, scherp, kleurrijk en heel vloeiend; daarover niets minder dan lof. Het scherm van 6,5 inch wordt overigens beschermd door een fijne laag Gorilla Glass 3.

Wat de Motorola Edge 30 Neo zo fijn maakte, is dat het toestel zo handzaam is. 6,28 inch met dunne, schuin aflopende randen is mogelijk een soort gouden formaat. Want door 0,22 inch toe te voegen aan die opstelling is de 40 Neo gevoelsmatig veel groter en minder handzaam. Bovendien krijgt de pixeldichtheid een kleine tik omlaag. Een groter scherm met dezelfde resolutie betekent in dit geval dat die verlaagd wordt van 419 naar 402 pixels per inch (ppi). Gelukkig is dat verwaarloosbaar en met het blote oog niet te zien. En alles boven de 400 ppi krijgt van ons gewoon een duim omhoog.

©Wesley Akkerman | ID.nl

©Wesley Akkerman | ID.nl

©Wesley Akkerman | ID.nl

Vergelijkbare camerahardware

Net zoals de Motorola Edge 40 Pro beschikt de Edge 40 Neo eveneens over een hoofdcamerasensor van 50 megapixel. Daarnaast is er een groothoeklens van dertien megapixel. De opstelling is daardoor een mix van die van de 40 Pro en 30 Neo, die eveneens over twee lenzen beschikt. Over het algemeen hebben we weinig te klagen over de foto’s. Ze ogen kleurrijk en natuurlijk, maar kunnen tegelijkertijd soms een beetje verzadigd zijn. Wanneer je voor voldoende licht scoort, dan scoort dit systeem gelukkig een dikke voldoende. Optische beeldstabilisatie en hdr helpen daarbij.

Maar dan gaan we ervan uit dat je de beelden samenperst. Want je kunt foto’s in 50, maar ook in 12,5 megapixel maken. En dat laatste heeft duidelijk de voorkeur. Doe je dat niet, dan kan er wat ruis ontstaan en ogen de beelden scherper dan je zou willen. Dat resulteert in nog meer onnodige pixels rondom randen en letters. De nachtstand maakt eveneens een goede indruk, mits je de boel correct instelt. Er is nog wel wat ruis aanwezig, maar die is tegelijkertijd minimaal. De selfiecamera heeft de neiging gezichten veel zachter te maken, waardoor details kunnen wegvallen op foto’s.

Tot slot kijken we nog even naar de software. Zoals altijd levert Motorola een relatief kale Android-ervaring af, met hier en daar nuttige toevoegingen die je mettertijd leert kennen. Je krijgt wel met flink wat apps te maken, maar ook hier zitten handige opties tussen. Denk dan aan Moto Family (voor een kindervriendelijke omgeving) en Ready For (waarmee je het toestel omzet in een werkstation door hem aan een scherm te koppelen). Standaard staat hier Android 13 op. Met twee Android-upgrades en drie jaar aan beveiligingsupdates laat Motorola helaas een matige score achter.

©Wesley Akkerman | ID.nl

©Wesley Akkerman | ID.nl

©Wesley Akkerman | ID.nl

Motorola Edge 40 Neo kopen?

Voor minder dan 400 euro doet de Motorola Edge 40 Neo weinig fout. Het toestel valt goed in lijn met de concurrentie en overstijgt eigenlijk op geen enkel vlak de verwachtingen – op de interessante en unieke kleurenopties na. Aangezien de reguliere Edge 40 al zo in prijs gezakt is, verwachten we dat de Edge 40 Neo dat ook gaat doen. Mocht je hem tegenkomen voor minder dan 300 euro, dan kun je je hier geen buil om vallen. Game je vaak op je smartphone? Kijk dan wel elders – maar voor alle andere taken is de nieuwe Neo eigenlijk meer dan prima geschikt.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.