De nadelen van de eerste iPad mini lossen op als sneeuw voor de zon met de komst van de iPad mini met Retina-display. Met een haarscherp beeldscherm en sterke processor beschikt deze iPad over dezelfde kenmerken als de iPad Air, maar dan in het klein.

iPad met de hoogste pixeldichtheid

Dit jaar is de iPad mini verbeterd op alle punten waar hij eerst te kort schoot. De tablet beschikt over een mooi, scherp Retina-scherm met een resolutie van 2048 x 1536 pixels. Dat is bijna twee keer zoveel als zijn oudere broertje én hetzelfde aantal pixels als bij de iPad Air (review). En dat terwijl die een stuk groter is. Dit zorgt ervoor dat de nieuwe iPad mini de iPad met de hoogste pixeldichtheid is.

Er is dan ook veel verschil te zien in de scherpte tussen deze iPad mini en die van zijn voorganger. Pixels zijn met het blote oog bijna niet te zien wat zorgt voor heldere kleuren en een haarscherp beeld. Het 7,9 inch-scherm is ook van de zijkant goed te bekijken. De moderne iOS 7 vormgeving komt daarbij erg mooi uit op dit scherm.

©PXimport

Van verschillende kijkhoeken is het Retina-scherm goed te zien.

Makkelijk mee te nemen

De tablet weegt net iets minder dan de iPad Air (331 gram), heeft een afmeting van 134,7 bij 200 millimeter en is 7,5 millimeter dik. Hij is daarmee 3 gram zwaarder dan zijn voorganger en 0,3 millimeter dikker. Alsnog dus te groot om met één hand te kunnen besturen.

Met twee handen is de tablet wel zeer goed te besturen en ligt hij lekker in de hand; niet te zwaar of te groot. Ik krijg enigszins het gevoel van een grote smartphone, maar dan wel in positieve zin. Hierdoor pak je de iPad namelijk snel tevoorschijn en neem je hem ook makkelijk mee: je voelt het apparaat amper in je tas zitten.

Ook is de nieuwe kleurstelling van toepassing op deze iPad. Als je een zwarte versie aanschaft is de achterkant 'space grey' en niet meer het matte zwart dat we kennen van de eerste generatie iPad mini. De door ons geteste witte variant heeft enkele mooie zilverkleurige accenten.

©PXimport

De iPad Mini met Retina-display is 7,5 mm dun

Software

Alle sleutelfuncties die op de andere Apple-producten beschikbaar zijn, zijn nu ook beschikbaar op de iPad mini. Zelfs Siri blijft niet achterwegen. Daarnaast is er een ruim aanbod aan apps beschikbaar dat speciaal ontworpen is voor snelle A7-processor die in de nieuwe mini huist.

Met de introductie van de iPad Air en iPad mini met Retina-display heeft Apple ook hun eigen apps gratis beschikbaar gesteld bij aankoop van een nieuw Apple-systeem. Apps uit het iWorks en iLife-pakket zijn dus gratis te downloaden vanuit de App Store als je bijvoorbeeld deze iPad mini 2 koopt. In het iWorks-pakket zit Pages, Numbers en Keynote, wat voor de meeste gebruikers genoeg is om uit de voeten te kunnen. Ook zijn veel apps grondig vernieuwd, waardoor ze er een stuk moderner uitzien. Wel blijft het een nadeel dat de iOS-software weinig mogelijkheden biedt tot personalisatie.

Paardenkracht

Zoals benoemd is de nieuwe iPad mini een stuk sneller dan zijn voorganger. Door de snelle A7-processor worden taken snel uitgevoerd en kun je gemakkelijk schakelen tussen programma's. Je kunt kiezen voor een opslagcapaciteit van 16, 32, 64 of 128 GB. Let wel op dat er voor ieder capaciteitstapje 90 euro bij de prijs wordt opgeteld.

De iPad mini met Retina-display houdt het zo'n 10 uur vol, maar zorg er dan wel voor dat de helderheid niet voluit staat. De iPad heeft helaas geen gangbare usb-poort of microSD-slot - maar goed, we zijn ook niet anders van Apple gewend natuurlijk. Voor draadloze verbindingen valt de tablet terug op Bluetooth 4.0 en de huidige wifi-standaard. Uiteraard is er ook een iPad mini beschikbaar die 4G-internet voert.

©PXimport

Er zijn verschillende mooie en handige beschermcases beschikbaar voor de iPad mini.

Camera

De iPad mini beschikt over dezelfde camera als de iPad Air. Deze 5 megapixel-camera op de achterkant is van een goede kwaliteit maar haalt het niet bij de camera die je op de laatste generatie iPhones vindt. Nou zou ik er zelf ook eerder voor kiezen met een smartphone te fotograferen dan met een iPad, maar het is wel erg handig voor snelle kiekjes. Ook de camera aan de voorkant is handig voor videogesprekken of het nemen van zogenoemde selfies. De kwaliteit van deze frontcamera is beduidend minder: 1,2 megapixel.

Geluid

Het geluid dat de iPad mini produceert is niet ideaal. Dit kan dan ook zorgen voor een teleurstelling als je bijvoorbeeld een film aan het kijken bent. De speakers zijn nog steeds onder aan de tablet geplaatst, waar simpelweg te weinig ruimte is om een mooi stereo-effect te creëren. Zeker in landscape-modus, wat je vaak zal gebruiken bij het kijken van een film, is het geluid teleurstellend. Wel kan het geluid aardig hard. Leg je de iPad goed neer, dan is deze prima als speaker te gebruiken.

©PXimport

De speakers zitten nog steeds onderaan de tablet.

Conclusie

De iPad mini met Retina-display is alles omschrijvend een 'mooi dingetje'. Door het verbeterde scherm en krachtige processor is deze iPad zeer prettig in gebruik. Het verschil tussen de iPad Air en de iPad mini heeft Apple enorm weten te verkleinen. Het zijn nu feitelijk dezelfde producten, alleen is de iPad mini een slag kleiner en goedkoper. Helaas is de iPad mini met Retina-displey in verhouding met andere tablets nog wel erg aan de prijzige kant. Het berust nu dus slechts op een formaatvoorkeur. Ga je voor deze iPad mini met Retina-display, dan haal je in ieder geval een tablet in huis die ideaal is voor onderweg.

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.

Shadow and Order, de langverwachte nieuwe update voor Destiny 2, is enkele weken voor release met een ruime drie maanden uitgesteld.

Shadow and Order stond eigenlijk gepland voor een release op 3 maart, maar zal nu pas op 9 juni uitkomen. Een grote verrassing voor fans van de game is dat niet, want ondanks dat de releasedatum naderde bleef het stil rondom het spel. Daarbij brengt Bungie, de ontwikkelaar van Destiny 2, op 5 maart ook al de nieuwe multiplayershooter Marathon uit.

Bungie heeft inmiddels dus bevestigd dat Shadow and Order op 9 juni zal verschijnen. "De update wordt aangepast en uitgebreid om forse quality-of-life-verbeteringen door te voeren en zal ook een nieuwe naam krijgen."

Veel meer details werden niet gegeven, maar Bungie laat weten dat er dichterbij de releasedatum meer informatie bekend wordt gemaakt. Eerder werd al gemeld dat de dlc nieuwe 'Weapon Tier Upgrading' zal bevatten, alsmede Pantheon 2.0. Zover bekend wordt dit alles via een gratis update geleverd.

De uitbreiding maakt onderdeel uit van een vorig jaar begonnen, meerjarige verhaal-arc genaamd The Fate Saga. Bungie meldde daarbij dat Destiny 2 elk jaar twee betaalde verhalende updates en twee gratis updates krijgt. Shadow and Order - of hoe de update straks ook gaat heten - zal dus gratis zijn.

Destiny 2 kampt al geruime tijd met dalende spelersaantallen en veel klachten van fans. De hierboven genoemde nieuwe jaarlijkse structuur van de game was een poging van Bungie om fans weer tevreden te stellen, maar vooralsnog lijkt dat niet echt te lukken - en dit uitstel zal ook niet helpen.

Bungie komt binnenkort met Marathon

Zoals gezegd staat er binnenkort wel een nieuwe game van Bungie op stapel, namelijk Marathon. Dat is een player-versus-player extraction-shooter met een sciencefictionthema. In de game besturen spelers een soort futuristische huurmoordenaars die ook wel Runners worden genoemd. Spelers verkennen een verloren kolonie op de planeet Tau Ceti IV en vechten het tijdens het verzamelen van loot tegen elkaar uit. Er kan in teamsverband of alleen gespeeld worden.

De game komt op 5 maart naar PlayStation 5, Xbox Series X en S en Steam. De standaard editie gaat 39,99 euro kosten. Mensen die de game aanschaffen, krijgen het gehele jaar door nieuwe content voorgeschoteld, inclusief nieuwe maps en evenementen. Vanaf 26 februari tot en met 2 maart wordt er daarnaast een open bèta voor de game gehouden. Deze 'server slam' is bedoeld om de servers te testen voordat het spel uitkomt.