De nadelen van de eerste iPad mini lossen op als sneeuw voor de zon met de komst van de iPad mini met Retina-display. Met een haarscherp beeldscherm en sterke processor beschikt deze iPad over dezelfde kenmerken als de iPad Air, maar dan in het klein.

iPad met de hoogste pixeldichtheid

Dit jaar is de iPad mini verbeterd op alle punten waar hij eerst te kort schoot. De tablet beschikt over een mooi, scherp Retina-scherm met een resolutie van 2048 x 1536 pixels. Dat is bijna twee keer zoveel als zijn oudere broertje én hetzelfde aantal pixels als bij de iPad Air (review). En dat terwijl die een stuk groter is. Dit zorgt ervoor dat de nieuwe iPad mini de iPad met de hoogste pixeldichtheid is.

Er is dan ook veel verschil te zien in de scherpte tussen deze iPad mini en die van zijn voorganger. Pixels zijn met het blote oog bijna niet te zien wat zorgt voor heldere kleuren en een haarscherp beeld. Het 7,9 inch-scherm is ook van de zijkant goed te bekijken. De moderne iOS 7 vormgeving komt daarbij erg mooi uit op dit scherm.

©PXimport

Van verschillende kijkhoeken is het Retina-scherm goed te zien.

Makkelijk mee te nemen

De tablet weegt net iets minder dan de iPad Air (331 gram), heeft een afmeting van 134,7 bij 200 millimeter en is 7,5 millimeter dik. Hij is daarmee 3 gram zwaarder dan zijn voorganger en 0,3 millimeter dikker. Alsnog dus te groot om met één hand te kunnen besturen.

Met twee handen is de tablet wel zeer goed te besturen en ligt hij lekker in de hand; niet te zwaar of te groot. Ik krijg enigszins het gevoel van een grote smartphone, maar dan wel in positieve zin. Hierdoor pak je de iPad namelijk snel tevoorschijn en neem je hem ook makkelijk mee: je voelt het apparaat amper in je tas zitten.

Ook is de nieuwe kleurstelling van toepassing op deze iPad. Als je een zwarte versie aanschaft is de achterkant 'space grey' en niet meer het matte zwart dat we kennen van de eerste generatie iPad mini. De door ons geteste witte variant heeft enkele mooie zilverkleurige accenten.

©PXimport

De iPad Mini met Retina-display is 7,5 mm dun

Software

Alle sleutelfuncties die op de andere Apple-producten beschikbaar zijn, zijn nu ook beschikbaar op de iPad mini. Zelfs Siri blijft niet achterwegen. Daarnaast is er een ruim aanbod aan apps beschikbaar dat speciaal ontworpen is voor snelle A7-processor die in de nieuwe mini huist.

Met de introductie van de iPad Air en iPad mini met Retina-display heeft Apple ook hun eigen apps gratis beschikbaar gesteld bij aankoop van een nieuw Apple-systeem. Apps uit het iWorks en iLife-pakket zijn dus gratis te downloaden vanuit de App Store als je bijvoorbeeld deze iPad mini 2 koopt. In het iWorks-pakket zit Pages, Numbers en Keynote, wat voor de meeste gebruikers genoeg is om uit de voeten te kunnen. Ook zijn veel apps grondig vernieuwd, waardoor ze er een stuk moderner uitzien. Wel blijft het een nadeel dat de iOS-software weinig mogelijkheden biedt tot personalisatie.

Paardenkracht

Zoals benoemd is de nieuwe iPad mini een stuk sneller dan zijn voorganger. Door de snelle A7-processor worden taken snel uitgevoerd en kun je gemakkelijk schakelen tussen programma's. Je kunt kiezen voor een opslagcapaciteit van 16, 32, 64 of 128 GB. Let wel op dat er voor ieder capaciteitstapje 90 euro bij de prijs wordt opgeteld.

De iPad mini met Retina-display houdt het zo'n 10 uur vol, maar zorg er dan wel voor dat de helderheid niet voluit staat. De iPad heeft helaas geen gangbare usb-poort of microSD-slot - maar goed, we zijn ook niet anders van Apple gewend natuurlijk. Voor draadloze verbindingen valt de tablet terug op Bluetooth 4.0 en de huidige wifi-standaard. Uiteraard is er ook een iPad mini beschikbaar die 4G-internet voert.

©PXimport

Er zijn verschillende mooie en handige beschermcases beschikbaar voor de iPad mini.

Camera

De iPad mini beschikt over dezelfde camera als de iPad Air. Deze 5 megapixel-camera op de achterkant is van een goede kwaliteit maar haalt het niet bij de camera die je op de laatste generatie iPhones vindt. Nou zou ik er zelf ook eerder voor kiezen met een smartphone te fotograferen dan met een iPad, maar het is wel erg handig voor snelle kiekjes. Ook de camera aan de voorkant is handig voor videogesprekken of het nemen van zogenoemde selfies. De kwaliteit van deze frontcamera is beduidend minder: 1,2 megapixel.

Geluid

Het geluid dat de iPad mini produceert is niet ideaal. Dit kan dan ook zorgen voor een teleurstelling als je bijvoorbeeld een film aan het kijken bent. De speakers zijn nog steeds onder aan de tablet geplaatst, waar simpelweg te weinig ruimte is om een mooi stereo-effect te creëren. Zeker in landscape-modus, wat je vaak zal gebruiken bij het kijken van een film, is het geluid teleurstellend. Wel kan het geluid aardig hard. Leg je de iPad goed neer, dan is deze prima als speaker te gebruiken.

©PXimport

De speakers zitten nog steeds onderaan de tablet.

Conclusie

De iPad mini met Retina-display is alles omschrijvend een 'mooi dingetje'. Door het verbeterde scherm en krachtige processor is deze iPad zeer prettig in gebruik. Het verschil tussen de iPad Air en de iPad mini heeft Apple enorm weten te verkleinen. Het zijn nu feitelijk dezelfde producten, alleen is de iPad mini een slag kleiner en goedkoper. Helaas is de iPad mini met Retina-displey in verhouding met andere tablets nog wel erg aan de prijzige kant. Het berust nu dus slechts op een formaatvoorkeur. Ga je voor deze iPad mini met Retina-display, dan haal je in ieder geval een tablet in huis die ideaal is voor onderweg.

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.