Als je de specificaties van de Honor 70 bekijkt, lijkt het een aantrekkelijke mid-range smartphone voor een schappelijke prijs. Bovendien ziet het toestel er ook nog eens goed uit. Maar is de Honor 70 de juiste keuze voor jou? Je leest het in deze Honor 70 review.

Honor was al lange onderdeel van Huawei. Maar sinds vorig jaar is dat niet meer het geval en trekt het dochtermerk, nu als zelfstandig bedrijf, haar eigen plan. Dat is meteen terug te zien aan het design van de Honor 70. Het toestel oogt behoorlijk premium met zijn slanke, metalen design en gebogen schermranden. Toegegeven, het ziet er fantastisch en oogstrelend uit, maar het design heeft wel altijd een groot nadeel gehad. Omdat de schermranden doorlopen, kan het zijn dat die aanrakingen registreren via je handpalm. En dat heeft invloed op de directe bediening van de smartphone.

Mooie maar fragiele smartphone

Het ontwerp maakt de smartphone ook erg kwetsbaar, waardoor het eigenlijk een must is om een hoesje aan te schaffen voor de duurzaamheid. Dat is op zich al geen gek idee, aangezien je bijna altijd beter een hoesje kunt nemen. Opvallender is dat de Honor 70 geen waterbestendigheidscertificaat heeft. Ook is het enigszins vreemd dat er geen koptelefoonaansluiting zit. Meestal zie je die wel bij toestellen in dit segment. Hier vinden we alleen een usb-c-poort aan de onderkant.

Gelukkig ligt het toestel lekker in de hand. De hoeken zijn niet scherp en met 178 gram voelt het nooit zwaar aan. Wat vooral direct opvalt is het indrukwekkende scherm. Honor hecht daar duidelijk veel waarde aan. Het is een 6,67 inch oled-scherm met een verversingssnelheid van 120Hz, HDR10-certificaat en een hoge resolutie van 1080 bij 2400 pixels. De maximale helderheid haalt een indrukwekkende 900 nits. Alles bij elkaar levert dat een extreem kleurrijk, gedetailleerd, scherp en helder display op.

Dagelijkse alleskunner

Het toestel is uitgerust met een midrange processor van de bovenste plank. Dat betekent dat je er prima nieuwe Android-games op kunt spelen en veel apps tegelijkertijd kunt laten draaien en zonder gestotter allerlei dagelijkse taken mee uitvoert. Dit is typisch zo’n toestel dat laat zien dat je geen duizend euro of meer voor een dagelijkse alleskunner meer hoeft neer te tellen . Verder is de Honor 70 uitgerust met 128 of 256 GB aan opslagruimte en 8 GB aan werkgeheugen. In beide gevallen zijn dat prima configuraties voor de genoemde prijs.

Qua accuduur zit het ook wel snor met de Honor 70. Je komt met gemak de dag door (tenzij je natuurlijk heel de dag Call of Duty Mobile of Horizon Chase zit te spelen). Wanneer je het gebruik minimaliseert dan kun je zelfs de anderhalve dag aantikken met 4.800 mAh aan vermogen. Mocht je toch juice tekort komen, dan kun je met dertig minuten opladen ongeveer tachtig procent aan energie terugkrijgen. En met 45 tot 50 minuten opladen is de accu weer helemaal vol. In beide gevallen moet je rekenen vanaf nul procent accu, tot aan de genoemde accupercentages.

Software valt tegen

Eén van de grootste nadelen van de Honor 70 is de software. Niet alleen voelt de software-omgeving aan als een gedateerde Huawei-skin, ook is het zo dat er heel veel apps vooraf geïnstalleerd worden. Gelukkig kun je een hoop van die apps gewoon verwijderen, maar het is stom dat dat moet. Het niveau van de beveiligingspatch staat nog op 1 juli, dus ook dat kan beter. Het is wachten totdat Honor de beloofde Magic UI-softwareskinupdate uitbrengt. Dat moet in december gebeuren. Verder is de belofte van twee Android-upgrades en drie jaar aan beveiligingsupdates best karig.

Daarnaast is er nog iets dat een beetje tegenvalt. Dit is echter niet iets dat per se roet in het eten hoeft te gooien. De Honor 70 beschikt niet over stereospeakers. Dat betekent dat wanneer je ergens naar kijkt of luistert, het altijd minder goed klinkt dan op vergelijkbare smartphones die daar wél over beschikken. Denk dan bijvoorbeeld aan de Oppo Reno 8 Pro- en Xiaomi 12-smartphones, met vergelijkbare verkoopprijzen. Tel daar het gebrek van een koptelefoonaansluiting bij op en je wordt haast gedwongen te investeren in een goed setje draadloze oordoppen of een koptelefoon.

Camera maakt mooie kiekjes

Over het algemeen zijn we te spreken over de camerakwaliteit. De 54 megapixelsensor kan heel goed omgaan met een breed bereik aan kleuren, dankzij de HDR-ondersteuning. In dit geval houdt dat in dat je ook details in schaduwen kunt zien, uiteraard wanneer er genoeg belichting is. Soms kunnen details juist ook weer een beetje wegvallen, bijvoorbeeld in een breed wolkendek. Maar dat is verwaarloosbaar, aangezien details die er echt toe doen juist mooi opvallen. Kleuren spatten echt van het oled-scherm en zien er tevens mooi uit wanneer je de foto’s overzet naar een pc.

Waar we minder over te spreken zijn: de kwaliteit van de avondmodus. Wanneer de zon ondergaat en je buiten, met beperkt licht foto’s maakt, dan is de kwaliteit niet top. De relatief grote lens kan op zich veel licht doorlaten waar dat beschikbaar is en vier pixels tot één pixel combineren voor een mooi effect. Maar het gebrek aan een optische beeldstabilisator zorgt ervoor dat foto’s in de avonden een beetje uitgewassen overkomen. De groothoeklens heeft last van vervormingen, maar in de macromodus legt die juist fantastisch veel details vast.

Conclusie

Onderaan de streep heeft de Honor 70 twee grote nadelen: de software voelt achterhaald (en er zijn veel vooraf geïnstalleerde apps) en de camera maakt in de avond gewoonweg slechte foto’s. Dan heb je nog wat andere elementen die wat tegenvallen, zoals het gebrek aan een waterbestendigheidscertificaat, het gebrek aan stereospeakers en een koptelefoonaansluiting en dat het toestel best fragiel is. Sommige dingen kun je zelf oplossen, maar in andere gevallen moet je wellicht investeren in accessoires om het gemis op te vangen. Dat is wel vervelend.

Maar als je door die punten kunt heen kijken, dan houd je een premium ogende smartphone over die een mooie prijs-kwaliteitverhouding aanbiedt. Dat komt onder meer door het gewicht, het design en het fantastische oled-scherm – en ja, ook de camera, die overdag mooie kiekjes maakt. Alternatieven voor dit toestel zijn de Oppo Reno 8 Pro (met iets betere software) of de Xiaomi 12 (met vergelijkbare hardware) en anders, voor soms een paar tientjes meer, de Pixel 7 van Google. Dat toestel biedt de beste software-ervaring en het beste camerasysteem aan van dit moment.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.