Hoewel niet alle Pixel-producten officieel in Nederland verkrijgbaar zijn, geldt dat wél voor de Pixel 7A. De A-serie is de portemonnee-vriendelijkere lijn van Google. Deze smartphone doet weinig onder voor de duurdere serie. Je leest er minder over in deze Google Pixel 7A review.

Het maakt niet zoveel uit wat je budget is, in bijna alle prijsklasses kun je wel een Google Pixel-smartphone vinden. En Google weet te waarborgen dat iedere Pixel, ongeacht het prijskaartje, een ontzettend goede keuze is. Met de komst van de Google Pixel 7A wordt het concurrenten als Samsung, Apple (met de overdatum-iPhone SE) en al die Chinese merken ontzettend lastig gemaakt. Niet alleen met de komst van de nieuwe Pixel 7A, maar ook omdat de vorige generatie (Pixel 6A) niet van de markt gehaald wordt, maar voor een lagere prijs wordt verkocht.

Die Google Pixel 6A kun je op dit moment al voor 349 euro krijgen en dat is een uitstekende smartphone (vooral wie ook een goede camera zoekt) voor een goede prijs. Alhoewel onze reviewer Wesley wel wat kritiekpuntjes had toen hij de Pixel 6A vorig jaar reviewde.

Lees ook: Google Pixel 6A review

Deze Pixel 7A heeft een adviesprijs van 509 euro. Een prijsverhoging van 50 euro ten opzichte van de Pixel 6A toen deze nieuw op de markt verscheen. Maar je krijgt er wel wat verbeteringen voor terug: het ontwerp, scherm, camera, opladen en rekenkracht.

Beste van Android

Met de Pixel 7A loop je qua Android-ervaring voor op. De basis is de meest actuele Androidversie (versie 13), die meteen de nieuwste versie krijgt wanneer deze beschikbaar is. Bij andere merken met Android-smartphones moet je minstens een paar maanden wachten totdat de nieuwe versie via een update verschijnt.

Qua ondersteuningsduur mag er wel een tandje bij. De iPhone SE krijgt doorgaans langere update-ondersteuning. Maar ook Samsung heeft dat beter voor elkaar en belooft smartphones, ook in deze prijscategorie, vijf versie-updates van Android. Google belooft drie versie-updates en vijf jaar veiligheidsupdates. Dat is zeker niet slecht, vooral gezien de snelle uitrol van updates, maar hier mag best een schepje bovenop in het kader van veiligheid, duurzaamheid en functionaliteit.

Net zoals alle Android-smartphones zijn de Google-diensten voorgeïnstalleerd, maar je toestel wordt niet volgepropt met apps van andere merken zoals Samsung, Oppo en Xiaomi maar al te graag doen. Daarbovenop krijg je wel wat extra functies ingebouwd die daadwerkelijk écht wat toevoegen. Bijvoorbeeld de Recorder-app of de slimme beeldmogelijkheden met de camera-app of Foto’s-App.

De kracht van Pixels: de beste fotocamera

Met een Pixel-smartphone heb je gewoonweg de beste camera in zijn prijsklasse. De Pixel 7A onderstreept dat. Google heeft de smartphone voorzien van een 64 megapixel hoofdcamera en een 13 megapixel groothoekcamera. Een zoomlens ontbreekt, de inzoomfunctie gebruikt het hoge aantal megapixel van de hoofdcamera voor een soort digitale zoom.

Hoewel twee lenzen wat karig lijkt ten opzichte van de veelvoud aan lenzen die Samsung en Chinese merken op de achterzijde van de smartphones plaatsen, vaart Google een andere koers: kwaliteit boven kwantiteit. Hierbij heb je dus misschien wat minder mogelijkheden, de fotokwaliteit is uitmuntend. Met de Pixel 7A maak je foto’s die net zo goed of soms zelfs beter zijn dan veel smartphones van andere merken die twee keer zo duur zijn. Dat komt omdat Google als geen ander via softwarematige verwerking het meest uit de lenzen weet te krijgen.

Ook Apple’s iPhone SE heeft weinig camera’s aan boord. Sterker nog, slechts één aan de achterzijde. Qua camerakwaliteit loopt deze iPhone echter mijlenver achter op de Pixel 7A. Vooral omdat Apple ervoor heeft gekozen de nachtmodus alleen beschikbaar te maken voor z’n duurste iPhones, merk je vooral een kwalitatief verschil in het voordeel van de Pixel als de lichtomstandigheden lastiger worden. Het enige wat gemist wordt is een macrofunctie, die bijvoorbeeld op de Pixel 7 en Pixel 7 Pro wél beschikbaar is en automatisch aanspringt. Wel uniek, en als je ‘m gebruikt hebt kun je niet meer zonder: het lijntje dat je assisteert met het recht houden van de camera.

De hoofdcamera laat zelfs de uitstekende camera’s van Samsung’s A-serie achter zich. Vooral de portretmodus maakt indruk, hoewel deze wel wat verwerkingstijd nodig heeft. Kies bij voorkeur ook de reguliere camera voor het beste fotoresultaat: de groothoekcamera heeft zichtbaar meer moeite met het vastleggen van details, kleuren en moeilijke lichtomstandigheden. Ook zijn de randen zichtbaar wat vervormd.

Besparen met hier en daar een compromis

De Pixel 7A is wat betaalbaarder dan de andere Pixels uit de zevende generatie. Dat merk je aan kleine details, zoals het eerder genoemde ontbreken van de macro-functionaliteit van de camera. Ook is het achterpaneel van plastic gemaakt in plaats van glas. De camerabalk die horizontaal over de achterzijde loopt is nog wel van metaal. Die plastic afwerking is overigens helemaal geen nadeel. In tegenstelling tot glas is het minder kwetsbaar. De behuizing is ook nog altijd spatwaterdicht (IP67).

In de behuizing is overigens geen ruimte gereserveerd voor een audiopoort of geheugenkaartslot. Jammerlijke, maar voorspelbare keuzes van Google. Je moet dus een goede inschatting maken voor de aanschaf of je 128GB of 256GB nodig denkt te hebben. In tegenstelling tot de Pixel 6A beschikt deze Pixel 7A wél over de mogelijkheid om draadloos op te laden. Dat is fijn. Maar Google heeft dit begrensd tot slechts 7,5 watt. Dat is wel heel erg traag. Ook bedraad laden via de usb-c-poort gaat een stuk trager dan zijn concurrentie, omdat dit met maximaal 18 watt kan.

Scherm: snelle bezels

Ten opzichte van de Pixel 6A van vorig jaar heeft de Pixel 7A enkele andere kleine verbeteringen. Het scherm heeft nog altijd redelijk dikke schermranden, maar heeft nu een hogere verversingssnelheid van maximaal 90 hertz. Qua kleurweergave en scherpte (Full-HD) is er niets aan te merken. De maximale helderheid is niet heel indrukwekkend, waardoor het scherm niet altijd even makkelijk af te lezen is in fel daglicht.

Achter dat scherm is een vingerafdrukscanner te vinden. Met de Pixel 7 en Pixel 7 Pro heeft Google problemen zoals foutieve of trage herkenning, die bij de Pixel 6-generaties groot was, goeddeels verholpen. Zelf ervaarde ik geen problemen met de vingerafdrukscanner van de Pixel 6A tijdens de testperiode. Veel andere reviewers merken echter op dat deze bij hun niet altijd goed en snel werkt. Desgewenst kun je ook gezichtsontgrendeling gebruiken. Alleen werkt deze minder nauwkeurig dan bijvoorbeeld Apple’s FaceID omdat alleen de frontcamera gebruikt wordt en geen andere sensoren, waardoor in het donker gezichtsontgrendeling niet zal werken.

©Joris Peterse

Google’s eigen Tensor-chipset

Intern beschikt de Google Pixel 7A over dezelfde Tensor 2-chipset als de Pixel 7 en Pixel 7 Pro. Dat zijn flinke spierballen voor een toestel in deze prijscategorie en ook de prestaties in de benchmarks zijn dik in orde.

Ook laten de benchmarks goede accuprestaties zien. Daarnaast is de accucapaciteit van 4.385 Mah op papier prima. Toch is er een verschil merkbaar tussen de accuprestaties in benchmarks en in praktijk. Want in gebruik blijkt de accuduur toch wat ondergemiddeld. Afhankelijk van je gebruik gaat de accu iets meer dan een dag mee.

Je zou denken dat het aan het scherm kan liggen, Google heeft echter stiekem 60 hertz de standaardverversingssnelheid gemaakt. Daar ligt het niet aan. Het lijkt erop dat de Tensor-chip niet zuinig is bij het in stand houden van een verbinding, ongeacht dat nu wifi, 4G of 5G is. Vooral op mobiele netwerken verstookte de chipset relatief veel. Tijdens het reviewen van de Pixel 7 en Pixel 7 Pro merkte ik hetzelfde op, want ook die smartphones vallen qua accuduur tegen, terwijl de accucapaciteit best meevalt.

Alternatieven voor de Pixel 7A

Ben je op zoek naar een nieuwe smartphone onder de 600 euro? Dan is de Pixel 7A één van je beste keuzes. De Pixel 7A laat de grootste concurrenten Apple en Samsung achter zich, vooral met de camera. Toch is er één smartphone die een veel betere keuze is: de reguliere Pixel 7. Deze verscheen afgelopen najaar op de markt en is inmiddels dusdanig in prijs gezakt dat het prijsverschil nog maar een paar tientjes is. En met de Pixel 7 heb je een smartphone die qua camera’s nóg wat meer te bieden heeft, over een wat beter scherm bezit, sneller draadloos kan opladen, iets betere accuduur, betere vingerafdrukscanner en een gelijkwaardig formaat.

Google lijkt een beetje kortzichtig te zijn geweest met de prijsverhoging van de Pixel 7A en daarmee de verkoop van de midrange-smartphone te kannibaliseren. Het prijsverschil met de betere Pixel 7 is gewoonweg te klein.

Conclusie: Google Pixel 7A kopen?

De Google Pixel 7A legt de lat een stukje hoger voor smartphones onder de 600 euro. Qua camera-mogelijkheden met name, maar ook de software is prettig in gebruik en nieuwe Androidversies en veiligheidsupdates verschijnen direct op je smartphone. Fijn is dat je nu ook draadloos kunt laden en het scherm een hogere verversingssnelheid heeft. Toch gaat dat opladen te langzaam en weegt dat wat zwaarder mee omdat de accuduur niet bepaald uitmuntend is. Het grootste nadeel is echter de prijsverhoging van de Pixel 7A. Hierdoor is de reguliere Pixel 7 eigenlijk een veel slimmere keuze.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.