De Motorola Moto G9 Play is een scherp geprijsde smartphone met - op papier - prima specificaties. Maar is hij je geld waard? Motorola biedt immers ook vergelijkbaar geprijsde modellen aan en ondervindt ook concurrentie van merken als Xiaomi, Oppo en Samsung. In deze Motorola Moto G9 Play review lees je of het toestel een aanrader is.

Motorola verkoopt de Moto G9 Play in de kleuren blauw en groen voor zo’n 169 euro. Ik testte de groene variant.

Ontwerp en scherm

De smartphone is gemaakt van plastic en dat voel je met name aan de achterkant. Die komt wat goedkoop over, ook omdat hij vingerafdrukken en stof aantrekt. Een matte afwerking had mijn voorkeur gehad. Motorola verdient overigens een complimentje door een (eenvoudig) transparant hoesje mee te leveren – dat is in deze prijsklasse niet gebruikelijk. De Moto G9 Play heeft een usb-c-poort, een hoofdtelefoonaansluiting en prima luidspreker. Achterop is een vingerafdrukscanner geplaatst en die werkt naar behoren en snel genoeg.

©PXimport

Het scherm meet 6,5 inch en is daarom lastig met één hand te bedienen. Door de hd-resolutie oogt het beeld redelijk scherp, al zie je wel verschil met toestellen die een full-hd-scherm hebben. Het scherm ziet er verder prima uit en heeft een inkeping voor de selfiecamera. Een aandachtspunt is dat de Moto G9 Play een grote smartphone is die niet in alle strakke broekzakken past. Met 200 gram is hij ook zwaarder dan de gemiddelde telefoon, wat deels te verklaren is door de grote accu.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Hardware

De specificaties van de Moto G9 Play zijn lekker compleet. Het toestel heeft voldoende werkgeheugen (4 GB) om snel te wisselen tussen recente apps en het werkgeheugen is met 64 GB ook groot genoeg. Mobiel betalen in winkels is mogelijk dankzij de nfc-chip en er is ook ondersteuning voor wifi 802.11ac (wifi 5) op zowel de 2,4 als de 5 GHz-frequenties.

De Moto G9 Play draait op een Snapdragon 662-processor en die doet zijn werk naar behoren. Populaire apps zijn vlot in gebruik, al merk ik wel duidelijk dat het toestel niet de snelste is. Het opstarten van apps duurt wat langer en bij uiteenlopende acties zijn kleine vertragingen zichtbaar. Het hoort erbij in deze prijsklasse en is nu niet heel storend. De grote vraag is hoe snel de Moto G9 Play nog is na twee of drie jaar gebruik, als het geheugen bijna vol zit met jouw gegevens.

©PXimport

Accuduur

Positiever ben ik over de accuduur. Dankzij het energiezuinige scherm en de grote 5000 mAh-batterij zingt de smartphone het anderhalf tot twee dagen uit op een acculading. Dat is langer dan gebruikelijk. Motorola levert een 20 Watt usb-c-stekker mee en dat is ook iets krachtiger dan gangbaar voor dit type toestel. Omdat de accu zo groot is, duurt het wel een paar uur voordat hij weer vol is.

©PXimport

Camera's

De Moto G9 Play heeft drie camera’s op de achterkant, maar dat klinkt indrukwekkender dan de praktijk uitwijst. Naast de primaire 48 megapixel camera gaat het namelijk om een dieptesensor (die alleen de achtergrond vervaagt) en een 2 megapixel macrocamera. Die schiet foto’s van heel dichtbij, maar doet dat op onrealistische wijze en in een dusdanig lage resolutie dat je de foto’s alleen kunt gebruiken voor social media. Met de primaire camera kun je aardige plaatjes schieten zolang er genoeg (dag)licht is. Verwacht echter geen wonderen: de Moto G9 Play presteert niet beter dan concurrerende smartphones.

©PXimport

Software

Motorola levert de Moto G9 Play met Android 10 en past de software nauwelijks aan. Dat vind ik fijn omdat stock-Android lekker werkt en ik geen behoefte heb aan visuele veranderingen of extra apps. Fijn is dat je het toestel kunt personaliseren qua kleuren, gebaren en snelle acties.

Het updatebeleid van Motorola is helaas matig. Dat schrijf ik al jaren en ik ben benieuwd of er ooit verandering in gaat komen. De Moto G9 Play krijgt alleen een update naar Android 11, dat bijna gelijktijdig met de smartphone uitkwam. De update voelt daarom als niet meer dan logisch. Concurrerende smartphones ontvangen in 2021 ook Android 12. Motorola belooft beveiligingsupdates tot de zomer van 2022, dus twee jaar. Dat is gemiddeld tot iets ondergemiddeld, want sommige merken garanderen drie jaar updates.

©PXimport

Conclusie: Motorola Moto G9 Play kopen?

De Motorola Moto G9 Play is een betaalbare smartphone met een prima scherm, complete specificaties en een lange accuduur. De software is gebruiksvriendelijk, maar Motorola’s updatebeleid kan niet tippen aan de meeste concurrenten. Goed om te weten is dat het toestel wat langzaam aanvoelt. Wil je zo’n 170 euro uitgeven aan een nieuwe smartphone, dan is de Moto G9 Play het overwegen waard. Kun en wil je wat meer uitgeven, dan zou ik dat doen omdat smartphones vanaf 199 euro op alle punten beter zijn. Motorola’s Moto G9 Power heeft meer opslaggeheugen en een nog langere accuduur, de Samsung Galaxy M21 heeft een mooier scherm en krijgt langer updates en de Poco X3 NFC is aanzienlijk sneller en heeft een prachtig display.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.