Trainen is leuk, maar het wordt pas echt leuk als je op een goede manier je progressie bij kunt houden. Dat helpt je om je prestaties te verbeteren, en het is goed voor je motivatie. Een van de handigste tools om dat mee te doen is Google Fit, een platform en app op je smartphone waarmee het bijhouden van je statistieken vrijwel automatisch gaat.

De app downloaden

De Google Fit-app staat in veel gevallen voorgeïnstalleerd op smartphones die op Android draaien. Is dat bij jou niet het geval? Dan download je de app op Google Play. Er is ook een iOS-versie, die je in de App Store kunt ophalen. In beide gevallen is de app en het gebruik ervan gratis. 

De app draait als stand-alone, maar er is ook een widget beschikbaar die je op je thuisscherm kunt zetten. Zo krijg je in één oogopslag je prestaties en doelen van die dag te zien, en kun je snel naar de daadwerkelijke app gaan. Tik lang op een lege plek op je thuisscherm, ga naar Widgets en scrol naar Fit. Je kunt kiezen tussen verschillende formaten. 

De app gebruiken

Standaard richt Google Fit zich op twee soorten gegevens. Allereerst is er de ingebouwde stappenteller. Die houdt gedurende de dag bij hoeveel je wandelt. Doorgaans wordt een aantal van 10.000 stappen als goed gemiddelde aangegeven, en Fit geeft per dag aan of je dat aantal haalt. 

De andere dataset is het aantal hartpunten. Hartpunten zijn Googles manier om te berekenen hoe actief je die dag bent geweest. Daar wordt een combinatie van je stappen en je handmatig toegevoegde activiteiten gecombineerd met de intensiteit waarmee je die activiteiten uitvoert. 150 hartpunten per week is volgens Google een goed aantal. Als je gemiddeld aan je 10.000 stappen komt en nog een of twee keer per week een andere sportsessie doet, kom je daar al snel aan. 

Er zijn nog andere metrics die Google Fit bijhoudt. Zo kun je je gewicht invoeren en bijhouden of je vet verbrandt of juist spiermassa kweekt. Hetzelfde geldt voor je bloeddruk en andere gegevens. Ook je gemiddelde energieverbruik wordt aangegeven, al is dat een schatting op basis van je gewicht, leeftijd en je activiteiten. Bovendien kun je, los van het toevoegen van je slaapgegevens, informatie lezen over hoeveel slaap je nodig hebt en hoe je daaraan kunt komen. 

Apps koppelen en activiteiten toevoegen

Automatiseren kun je leren, en dat geldt zeker ook voor Google Fit. Je kunt de app namelijk koppelen aan andere apps die je misschien al gebruikt. Strava, Runkeeper, MyFitnessPal, je kunt ze allemaal aan Google Fit hangen. Op die manier hoef je niet handmatig iedere activiteit die je doet in te voeren. De sportsessies die je met je andere apps bijhoudt worden gewoon meegerekend in Google Fit. Een overzicht van alle apps die werken met Google Fit vind je hier. 

Gebruik je een app die je niet aan Fit kunt koppelen, of ben je per ongeluk vergeten om ‘m aan te zetten? Dan kun je met Google Fit ook handmatig activiteiten invoeren. Tik daarvoor op het plusje en vervolgens op Activiteit toevoegen. Geef je activiteit een naam en selecteer in de dropdown de sport die je hebt geoefend. Heb je gegevens over je gemiddelde hartslag of verbruikte energie uit een andere app? Voeg die dan ook toe, of maak een schatting van de intensiteit. Je sessie wordt nu aan je Fit-profiel toegevoegd. 

Een andere optie is om een activiteit die je gaat doen direct bij te houden in Google Fit. Ga via het plusje naar Work-out bijhouden. Selecteer de sport die je gaat beoefenen en tik op de startknop. Je training wordt nu live bijgehouden. 

Data

Onderaan Google Fit zie je vier knoppen staan. Onder de laatste, Profiel, vind je een hub waar je je persoonlijke gegevens kunt invoeren. Die gegevens worden gebruikt om je doelen te bepalen en de intensiteit van je workouts te bepalen. Bovenin vul je het aantal stappen en hartpunten in dat je gemiddeld per dag wil halen. Daaronder vind je basisgegevens als je geslacht, je leeftijd en je gewicht. 

Een knop naar links staan je gezondheidsgegevens. Hier kun je tal van zaken zelf invullen. Dat kan bijvoorbeeld je hartslag of bloeddruk zijn, maar ook je slaap en je voeding kunnen worden bijgehouden. Op die manier krijg je op de lange termijn inzicht in je gezondheid op verschillende niveaus. 

Nog een tandje naar links vind je je persoonlijke dagboek. Daar staan al je activiteiten en wandelingen handig op een rijtje, compleet met schatting van het aantal hartpunten dat je ervoor hebt gekregen. 

Nog meer data

Een van de fijnste manieren om bij te houden hoe je op de langere termijn presteert, is met een agenda, en daar heeft Google ook aan gedacht. Tik in het hoofdscherm op Je dagelijkse doelen. Daar kun je per dag, week of maand precies zien welke activiteiten je hebt ondernomen, en wat dat met je gezondheid heeft gedaan. Ook krijg je één oogopslag inzicht in welke periodes je wel je doelen hebt bereikt, en welke niet, zowel op het gebied van hartpunten als op dat van het aantal stappen. 

Conclusie

Google Fit is een van de handigste manieren om je sportieve prestaties en je lichaamsfuncties op één enkele plek bij te houden. De app houdt zelf bepaalde gegevens bij, maar die kun je zelf uitbouwen met je eigen data. Ook kun je externe fitness- en gezondheidsapps koppelen, zodat al je sportsessies automatisch in het overzicht verschijnen.

Een handig dagboek geeft je overzicht in je prestaties per dag, en de agendafunctie geeft je inzicht in hoe je er op de lange termijn voorstaat. Al met al is Google Fit een app waarmee je je algehele gezondheid goed in kaart kunt brengen, en kunt werken aan de punten waar je nog een tandje moet bijschakelen. 

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.