De Huawei Mate 9 en zijn nieuwe Android-skin Emui 5.0 werden donderdag getoond. Op papier heeft het toestel veel te bieden en lijkt Emui eindelijk beter voor de dag te komen. Maar hoe is het in praktijk? We kregen de mogelijkheid om de Mate 9 vast kort uit te proberen.

De Mate-serie van grote smartphones bestaat al jaren, maar nu de grootste concurrent Samsung Note wegvalt, liggen er kansen voor de Mate 9. Met z’n 5,9 inch scherm (15 cm) is het toestel best wel groot. Gelukkig zijn de randen rondom het scherm dun gehouden. Hierdoor is de Mate 9 al een stukje handzamer dan de Mate 8 (die een 6 inch scherm heeft) en ongeveer even groot als de iPhone 7 Plus en Nexus 6P. Maar, heel broekzakvriendelijk is het niet. Lees ook: Huawei kondigt de Mate 9 aan

De bouwkwaliteit is erg indrukwekkend. De Mate 9 is ontzettend dun en van metaal gemaakt, waardoor hij luxe aanvoelt. Het toestel weegt 190 gram, dat is nog best licht voor het formaat. Overigens is het toestel niet waterdicht gemaakt, dat is wel jammer.

Aan de achterkant zit een vingerafdrukscanner die tamelijk klein is. Dat is even wennen en even zoeken. Leuk is dat je de vingerafdrukscanner ook op andere manieren kunt gebruiken, bijvoorbeeld om door de galerij heen te bladeren of het notificatiepaneel naar beneden te schuiven.

©PXimport

VR

Het scherm oogt keurig. Kleuren komen prima uit, gek is alleen dat er een zwart randje om het scherm lijkt te zitten. Wellicht heeft dit te maken met de behuizing rondom het scherm (de bezels), die ontzettend dun zijn. Opvallend is dat Huawei ervoor gekozen heeft een Full-HD-resolutiescherm te plaatsen. Dit is voor normaal gebruik scherp zat, ook op zo’n schermformaat. Maar het maakt de Mate 9 wat minder geschikt voor bijvoorbeeld VR. Uit navraag gaf Arne Herkelmann (verantwoordelijk voor het smartphone-portfolio van Huawei in Europa) aan dat deze keuze gemaakt werd omdat de Mate 9 bedoeld is voor een zakelijke gebruikersgroep en mensen die een krachtiger toestel met lange accuduur zoeken. Een doelgroep die volgens Herkelmann juist het scherm meer gebruiken voor bijvoorbeeld aflezen van tekst. Zaken als VR zijn voor deze doelgroep minder belangrijk.

Camera

Achterop zit net als de Huawei P9 een dubbele camera, deze camera scoorde al goed in een eerdere smartphone-cameratest. Voor de Mate 9 is deze op papier wat verbeterd. Er wordt gebruik gemaakt van een 20 megapixel monochrome lens en een 12 megapixel gewone (RGB) lens, die samenwerken om een foto te maken. De foto’s die ik met het toestel maakte zagen er op het scherm keurig uit. De camera was opvallend goed in staat om snel scherp te stellen en de foto te maken. Ook is er optische videostabilisatie aanwezig, die goed leek te werken.

©PXimport

EMUI

Het beste nieuws was echter dat Huawei z’n Android-skin Emui flink onder handen heeft genomen. Bij de vijfde versie van Emui laat Android minder op iOS lijken. Het notificatiepaneel is overzichtelijker en ook de app drawer is terug. Dit oogt een stuk overzichtelijker, zo kun je je startschermen zelf indelen zoals je wilt met widgets en snelkoppelingen en het volledige app-overzicht opvragen wanneer het nodig is.

Het toestel reageert behoorlijk vlot, dat mag ook wel met 4GB werkgeheugen en een nieuwe Kirin-960 processorlijn. Wanneer we benchmarks kunnen draaien, zal blijken hoe hij zich verhoudt met andere smartphones.

Huawei claimt Android ook zo aan te hebben gepast dat het besturingssysteem snel moet blijven werken, ook na 18 maanden gebruik zonder terug te gaan naar fabrieksinstellingen. Ook moet de accuduur erg gunstig zijn. Dat komt niet alleen door de aanpassingen in Android, maar ook door de grote 4.000 mAh accu. Hoe lang de accu in praktijk meegaat, dat moet blijken uit een langere testperiode.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.