De nieuwe Huawei Mate 20 Pro heeft een vingerafdrukscanner onder het beeldscherm, drie camera’s achterop en geavanceerde gezichtsherkenning. Het toestel komt op 2 november uit in Nederland, maar Computer!Totaal heeft al een eerste indruk kunnen opdoen.

De Mate 20 Pro is Huawei’s antwoord op de iPhone XS (Max), Galaxy Note 9 en andere grote, premium smartphones. Met 999 euro is hij vergelijkbaar geprijsd, dus de telefoon moet van goeden huize komen.

Huawei brengt ook de 799 euro kostende Mate 20 uit, die qua ontwerp veel lijkt op de Pro-versie en deels dezelfde hardware heeft. De smartphone mist echter functies als de gezichtsherkenning en heeft een reguliere vingerafdrukscanner op de achterkant. De Mate 20 verschijnt tegelijk met zijn grote broer, maar Huawei had voor deze previewsessie nog geen testexemplaar beschikbaar.

©PXimport

Ontwerp: groots en top-notch

De Mate-telefoons hebben altijd grote schermen, zo ook de nieuwe Mate 20 Pro. Met 6,4 inch is het display reusachtig, waardoor foto’s, films en andere media goed tot hun recht komen. Het beeldscherm oogt door de afgeronde zijkanten bovendien erg futuristisch. Deze ontwerpkeuze kennen we van de Samsung Galaxy Edge-smartphones van een paar jaar geleden.

Het Mate-scherm gebruikt een energiezuinig oled-paneel dat verzadigde kleuren en een hoog contrast toont. De maximale schermresolutie is 3120 bij 1440 pixels (qhd), maar om de accu te sparen, staat het scherm staat ingesteld op 2340 bij 1080 pixels (full-hd). In de instellingen kun je wisselen tussen de schermresolutie, waarbij je ook de keuze hebt uit 1560 bij 720 pixels (hd).

Huawei heeft het scherm verpakt in een glazen behuizing met een metalen frame, inclusief ondersteuning voor draadloos opladen. Het glas heeft echter ook nadelen: de telefoon ziet er door je vingerafdrukken al snel vies uit en hij voelt wat breekbaar aan.

De scherminkeping (notch) van de Mate 20 Pro is bijna even groot als die van de iPhone X(S). In beide gevallen bevat de notch een frontcamera en meerdere sensoren om je gezicht te scannen. Zo kun je je smartphone beveiligen met gezichtsherkenning. Op de iPhone werkt dit goed, en Huawei gebruikt hetzelfde concept. De Mate 20 Pro scant en ontgrendelt echter een stuk sneller dan de iPhone, zo is onze ervaring na één dag gebruik. De scanner werkt in veel hoeken en brengt je direct naar het startscherm van de telefoon. De komende tijd gaan we de feature verder testen, ook in het donker, en vergelijken met de iPhone. Een uitgebreid oordeel volgt in de review.

Vingerafdrukscanner onder het scherm

De Huawei Mate 20 Pro is de eerste massasmartphone met een vingerafdrukscanner onder het scherm die je in Nederland kunt kopen. Een handvol Chinese toestellen heeft deze feature ook, maar die zijn hier niet officieel te koop. De Huawei-telefoon gebruikt een optische scanner die onder (anders gezegd: achter) het beeldscherm is geplaatst en daarom onzichtbaar is. Als de telefoon in stand-by staat, dien je je vinger op de aangewezen plek op het scherm te leggen voor een scan. In het begin is het wennen dat je geen scanner ziet of voelt, maar na een dag weten we de scanner vaak op de tast te vinden. Hij ontgrendelt iets langzamer dan een goede reguliere scanner, maar het verschil is minder groot dan we verwacht hadden. De accuraatheid valt wel wat tegen: als je je vinger niet plat op het display legt, doet de scanner niets. Het lijkt daarom verstandig om één vinger meerdere keren te registreren, zodat de scanner een groter profiel kent. Ook deze feature gaan we de komende tijd meer testen voor een definitief oordeel in onze review.

De telefoon laadt op via een usb-c-aansluiting, die ook gebruikt wordt om bedraad muziek te luisteren. Een 3,5mm-aansluiting ontbreekt namelijk, vermoedelijk omdat hij anders de vingerafdrukscanner in de weg zou zitten. Huawei levert usb-c-oordopjes en een 3,5mm-naar-usb-c-adapter mee bij de Mate 20 Pro. De Mate 20 heeft (wellicht vanwege zijn reguliere vingerafdrukscanner) wel een 3,5mm-aansluiting.

Drie camera's

Huawei introduceerde in de lente de Huawei P20 Pro, ’s werelds eerste smartphone met drie camera’s achterop. De foto- en videokwaliteit van de cameramodule is bijzonder indrukwekkend, dus we verwachten veel van de Mate 20 Pro-camera. De cameramodule is opnieuw tot stand gekomen in samenwerking met het gerenommeerde fotografiemerk Leica. En net als de P20 Pro heeft de Mate-telefoon 40 megapixel en 8 megapixel camera’s voor respectievelijk reguliere foto’s en kiekjes met drie keer zoom zonder kwaliteitsverlies. De 40 megapixel-sensor schiet overigens standaard in tien megapixel. Waar de P20 Pro een derde monochrome sensor heeft voor zwart-wit-fotografie, is de Mate 20 Pro voorzien van een 20 megapixel camera met groothoeklens. Die heeft een hoek van 103 graden en kan een groter deel van de omgeving vastleggen dan de primaire camera (77 graden).

Dat klinkt allemaal goed, dus we zijn direct op pad gegaan. De eerste foto’s zien er – zoals verwacht – goed uit. De camera is snel en maakt scherpe plaatjes met natuurgetrouwe kleuren en een mooi dynamisch bereik. De groothoeklens en portretmodus laten ook een goede eerste indruk achter. Het zoomen werkt naar behoren, maar deze feature moeten we nog beter testen.

Hieronder zie je een aantal foto’s gemaakt met de Huawei Mate 20 Pro.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Krachtpatser

De Mate 20 en Mate 20 Pro zijn de eerste Huawei-smartphones die draaien op de nieuwe Kirin 980-processor. Volgens Huawei (die de chipset zelf ontwikkelt en produceert) is de Kirin 980 een stuk sneller, energiezuiniger en slimmer dan de processoren in andere high-end telefoons. Of dat klopt, gaan we de komende tijd uitgebreid testen. In onze eerste uren met de Mate 20 Pro komt het toestel in ieder geval razendsnel over. Het spelen van grafisch zware games levert geen problemen op, apps starten vlug op en als je in de camera-app op de fotoknop drukt, wordt er zonder vertraging een kiekje geschoten. Fijn allemaal, maar van een dure smartphone verwachten we ook niet anders.

©PXimport

Net als andere high-end toestellen heeft de Mate 20 Pro een ruime hoeveelheid werkgeheugen (6GB) en een zee aan opslagruimte (128GB). Dit kun je uitbreiden, maar niet met het bekende micro-sd-kaartje. De Huawei-toestellen hebben namelijk geen micro-sd-slot. In plaats daarvan biedt Huawei een zelfontworpen NM-geheugenkaartje aan, dat even groot is als een nano-simkaart en daarom ook in dat slot past. De Mate 20 (Pro) is een dual-sim-telefoon, wat betekent dat je één simkaart en een geheugenkaartje of twee simkaarten kunt gebruiken.

Groot scherm vraagt veel stroom

Omdat de Mate 20 Pro over een reusachtig scherm beschikt, heeft Huawei gelukkig ook gekozen voor een grote accu. Dankzij de 4200 mAh gaat de telefoon zonder problemen een lange dag mee, belooft de fabrikant. In hoeverre dat waar is, kunnen we na deze hands-on-sessie nog niet zeggen. We weten wel dat de accuduur van de P20 Pro erg goed is, en de Mate 20 Pro heeft een vergelijkbare schermgrootte en batterij. De komende tijd gaan we testen of hij dan ook zo lang meegaat.

Bijzonder is de snelheid waarmee de accu van de Mate 20 Pro oplaadt. De meegeleverde (forse) usb-c-oplader pompt maar liefst 40W door en moet de accu zo binnen dertig minuten van 0 naar 70 procent opladen. Dat is dus meer dan 2 procent per minuut! Handig is dat de accu ook draadloos kan worden opgeladen, wat met maximaal 15W ook aardig snel gaat.

Een nieuwe feature is dat de accu ook andere apparatuur met Qi-ondersteuning kan opladen. Leg je bijvoorbeeld een nieuwere iPhone op de achterkant van de Mate 20 Pro, dan geeft die zijn stroom af aan de iPhone. Een grappige innovatie, al vragen we ons af hoe vaak je dit daadwerkelijk gaat gebruiken.

©PXimport

©PXimport

Android Pie met Huawei-software

Zoals je van een nieuwe Android-telefoon mag verwachten, draait hij op de nieuwste Android-versie. In dit geval Android 9.0 (Pie), waar Huawei zijn eigen EMUI 9.0-schil overheen heeft gelegd. Je kan direct aan de slag met alle vernieuwingen van Pie, waaronder een verbeterde accumodus, notificatiekanalen en een dashboard dat inzicht geeft in je telefoongebruik. Fijn is dat Huawei je laat kiezen tussen de traditionele navigatieknoppen en de gebaren-bediening van Pie.

Daar staat tegenover dat EMUI een aantal vooraf geïnstalleerde, commerciële apps bevat van partijen als Ebay, Facebook en Booking.com. Deze schaamteloze vorm van reclame hoort niet thuis op een 999 euro kostende smartphone. En ondanks Huawei’s claim dat EMUI 9 verbeterd is, vinden de software nog steeds behelpen. EMUI blijft druk, onduidelijk en volgepropt met niet-noodzakelijke features en apps. We schreven laatst een uitgebreid artikel over wat er mis is met EMUI en de komende tijd gaan we kijken of die pijnpunten nog steeds aanwezig zijn.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Voorlopige conclusie

Huawei laat met de Mate 20 Pro zien wat het in huis heeft, en dat lijkt heel wat. De smartphone beschikt over een fraai ontwerp, futuristisch beeldscherm, drie camera’s en krachtige hardware. Nieuwe features als een vingerafdrukscanner onder het scherm, supersnel opladen en geavanceerde gezichtsherkenning komen via de Mate-telefoon voor meer gebruikers beschikbaar. Het innovatieve karakter van de Mate 20 Pro valt te prijzen en hoewel hij met 999 euro een dure smartphone is, belooft hij veel goeds. De komende tijd gaan we de telefoon verder testen, dus houd Computer!Totaal binnenkort in de gaten voor een uitgebreide review.

De Huawei Mate 20 en Mate 20 Pro zijn vanaf 2 november in Nederland te koop. De toestellen krijgen adviesprijzen van 799 en 999 euro.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.