Finder is de 'Verkenner' voor macOS. Het programma werkt veelal vanzelfsprekend. Maar toch kunnen overstappers van Windows soms tegen kleine hoofdbrekertjes aanlopen. Want het is bijvoorbeeld lang niet altijd duidelijk wanneer een bestand verplaatst of gekopieerd wordt.

Finder is zoals gezegd de evenknie van wat Verkenner is in Windows. En eigenlijk een beetje meer, want via Finder benader je ook je verzameling aan software. Alle ooit geïnstalleerde programma's komen namelijk in de map Programma's te staan. Als je Finder start (vanaf bijvoorbeeld het dock) en je klikt aan de linkerkant op Programma's zie je daar - deels weer over submappen verdeeld - al je programma's. Handig om te weten, want macOS kent geen startmenu. En een ex-Windowsgebruiker zweet dan ook mogelijk even peentjes bij het achterhalen van zijn net geïnstalleerde software. Finder is dan ook een soort centraal hulpmiddel voor zo ongeveer alles wat je met bestanden doet. Inclusief programmabestanden. Verder geldt dat macOS - zoals het overgrote deel van besturingssystemen - geen schijfletters kent. Er wordt gewerkt met 'gemounte' drives die simpelweg als een map worden weergegeven. Zo zie je bijvoorbeeld je netwerkshares als gedeelde mappen na een stukje naar beneden scrollen in de linker kolom van Finder. Bestanden kopiëren of verplaatsen is een kwestie van slepen. Maar het is daarbij wel opletten.

©PXimport

Forceer kopiëren of verplaatsen

Het is (net als overigens bij Windows) niet altijd duidelijk of een sleepactie van een bestand van de ene naar de andere map leidt tot verplaatsen of kopiëren. Soms wil je een bestand kopiëren en wordt het verplaatst, of andersom. Om volledig zelf controle te houden over wat er gaat gebeuren is het handig om de volgende gang van zaken te onthouden:

- om een bestand (of selectie bestanden/mappen) te kopiëren sleep je ze terwijl je de Option-toets op het toetsenbord ingedrukt houdt naar de doelmap. Laat je de bestanden daar los, dan worden ze altijd gekopieerd en niet verplaatst.

- Wil je bestanden verplaatsen, dan houd je tijdens het slepen de Command-toets ingedrukt. Laat je de bestanden op de doelmap los, dan worden ze daarheen verplaatst. Meestal. Heel soms - zo leert te ervaring - leidt op deze manier verplaatsen naar een netwerkmap soms toch tot kopiëren. In dat geval is de oplossing simpel: nog een keertje doen waarna het meestal wel goed gaat.

Je kunt in Finder (of op het bureaublad natuurlijk) ook bestanden of selecties kopiëren door er eerst met de rechter muisknop op te klikken. In het geopende contextmenu klik je dan op Kopieer {bestandsnaam}. Blader vervolgens naar de doelmap, open deze en klik daar op een leeg deel wederom met de rechter muisknop. Klik in het geopende contextmenu op Plak onderdeel. Een verkeerde kopieer- of plak-actie ongedaan maken doe je door op de toetscombinatie Command-z te drukken.

Mike Flanagan, die eerder onder andere de Stephen King-verhalen Doctor Sleep en The Life of Chuck verfilmde, gaat zich weer bezighouden met een film gebaseerd op een boek van de horrorschrijver. Ditmaal gaat het om The Mist.

Dat is opvallend, omdat The Mist in 2007 ook al verfilmd werd. Toen was het Frank Darabont die de film regisseerde, nadat hij eerder al naam maakte met Stephen King-verfilmingen The Shawshank Redemption en The Green Mile. De in 2007 uitgekomen verfilming van The Mist viel al goed in de smaak, dus sommige fans vragen zich dan ook af of het verhaal nog een verfilming nodig heeft.

Hoe dan ook is Flanagan tegenwoordig een expert op het gebied van Stephen King-films. Zoals gezegd heeft hij al bewerkingen van verhalen als The Life of Chuck, Doctor Sleep en Gerald's Game geleverd, en werkt hij ook aan een miniserie gebaseerd op Carrie. Daarnaast gaat hij de zevendelige Stephen King-epos The Dark Tower omtoveren tot een serie, al is niet bekend wanneer dat gaat gebeuren.

Over The Mist

Het in 1980 verschenen boek The Mist draait om een mysterieuze mist die een dorpje in zijn ban houdt. De mist maakt mensen niet alleen dood, er zitten ook allerlei monsters in die mist uit een andere dimensie. Overigens kwam tien jaar geleden ook een serie gebaseerd op The Mist uit, maar zonder veel succes. De eerdere verfilming uit 2007 wordt wel gezien als een succesverhaal - in ieder geval op kwalitatief gebied.

Mike Flanagan

Flanagan is overigens niet alleen bekend voor zijn verfilmingen van Stephen King-boeken. Hij heeft ook veel succes met zijn horrorseries op Netflix, waaronder The Haunting of Hill House, The Haunting of Bly Manor, Midnight Mass en The Fall of the House of Usher.

De extraction shooter Arc Raiders is een groot succes: de game is sinds release 30 oktober vorig jaar meer dan 14 miljoen keer verkocht.

Dat heeft uitgever Nexon deze week aangekondigd bij het bekendmaken van de kwartaalcijfers van het bedrijf. In januari was er daarbij een piek van 960.000 gelijktijdige spelers over alle platforms waarneembaar, en sindsdien zijn er zo'n zes miljoen wekelijkse actieve spelers. Arc Raiders heeft wat Nexon betreft dan ook alle verwachtingen overtroffen.

Arc Raiders kwam zoals gezegd afgelopen oktober uit en is ontwikkeld door het in Stockholm gevestigde bedrijf Embark Studios, dat bestaat uit voormalige Battlefield-ontwikkelaars, waronder de voormalige ceo van DICE, Patrick Söderlund. Hiervoor bracht Embark al de shooter The Finals uit.

Over Arc Raiders

Toen Arc Raiders uitkwam, bleek het spel al snel een hit op Steam en consoles. Dit terwijl de markt voor multiplayershooters zeer competitief is, met franchises als Call of Duty en Battlefield waarvan afgelopen najaar ook nieuwe delen zijn uitgekomen.

De game houdt een derdepersoonsaanzicht aan en betreft een extraction shooter. Spelers gaan in Arc Raiders richting de oppervlakte van de aarde, waar buitenaardse robots genaamd Arcs voor chaos zorgen. Spelers proberen hier waardevolle materialen, wapens en medicijnen te vinden - alleen of in teamverband. Andere spelers lopen echter ook rond op het oppervlak en kunnen je team helpen of juist tegenzitten. Het doel is heelhuids weer ondergronds te geraken met de verzamelde spullen.