Finder is de 'Verkenner' voor macOS. Het programma werkt veelal vanzelfsprekend. Maar toch kunnen overstappers van Windows soms tegen kleine hoofdbrekertjes aanlopen. Want het is bijvoorbeeld lang niet altijd duidelijk wanneer een bestand verplaatst of gekopieerd wordt.

Finder is zoals gezegd de evenknie van wat Verkenner is in Windows. En eigenlijk een beetje meer, want via Finder benader je ook je verzameling aan software. Alle ooit geïnstalleerde programma's komen namelijk in de map Programma's te staan. Als je Finder start (vanaf bijvoorbeeld het dock) en je klikt aan de linkerkant op Programma's zie je daar - deels weer over submappen verdeeld - al je programma's. Handig om te weten, want macOS kent geen startmenu. En een ex-Windowsgebruiker zweet dan ook mogelijk even peentjes bij het achterhalen van zijn net geïnstalleerde software. Finder is dan ook een soort centraal hulpmiddel voor zo ongeveer alles wat je met bestanden doet. Inclusief programmabestanden. Verder geldt dat macOS - zoals het overgrote deel van besturingssystemen - geen schijfletters kent. Er wordt gewerkt met 'gemounte' drives die simpelweg als een map worden weergegeven. Zo zie je bijvoorbeeld je netwerkshares als gedeelde mappen na een stukje naar beneden scrollen in de linker kolom van Finder. Bestanden kopiëren of verplaatsen is een kwestie van slepen. Maar het is daarbij wel opletten.

©PXimport

Forceer kopiëren of verplaatsen

Het is (net als overigens bij Windows) niet altijd duidelijk of een sleepactie van een bestand van de ene naar de andere map leidt tot verplaatsen of kopiëren. Soms wil je een bestand kopiëren en wordt het verplaatst, of andersom. Om volledig zelf controle te houden over wat er gaat gebeuren is het handig om de volgende gang van zaken te onthouden:

- om een bestand (of selectie bestanden/mappen) te kopiëren sleep je ze terwijl je de Option-toets op het toetsenbord ingedrukt houdt naar de doelmap. Laat je de bestanden daar los, dan worden ze altijd gekopieerd en niet verplaatst.

- Wil je bestanden verplaatsen, dan houd je tijdens het slepen de Command-toets ingedrukt. Laat je de bestanden op de doelmap los, dan worden ze daarheen verplaatst. Meestal. Heel soms - zo leert te ervaring - leidt op deze manier verplaatsen naar een netwerkmap soms toch tot kopiëren. In dat geval is de oplossing simpel: nog een keertje doen waarna het meestal wel goed gaat.

Je kunt in Finder (of op het bureaublad natuurlijk) ook bestanden of selecties kopiëren door er eerst met de rechter muisknop op te klikken. In het geopende contextmenu klik je dan op Kopieer {bestandsnaam}. Blader vervolgens naar de doelmap, open deze en klik daar op een leeg deel wederom met de rechter muisknop. Klik in het geopende contextmenu op Plak onderdeel. Een verkeerde kopieer- of plak-actie ongedaan maken doe je door op de toetscombinatie Command-z te drukken.

Dyson brengt de PencilWash uit in Nederland, een compacte machine voor natte en droge reiniging. Het apparaat weegt 2,2 kilogram en is ontworpen om ook onder laag meubilair te kunnen schoonmaken. Door een filtervrij systeem en constante watertoevoer zet de fabrikant in op hygiëne en gebruiksgemak in moderne woningen.

Dyson brengt de PencilWash eind februari op de Nederlandse markt. Het apparaat onderscheidt zich door een opvallend smalle handgreep met een doorsnee van 38 millimeter. Met een totaalgewicht van 2,2 kilogram is dit model lichter dan veel traditionele vloerreinigers, waarbij slechts 380 gram van het gewicht direct op de hand van de gebruiker rust. Deze gewichtsverdeling moet de fysieke belasting tijdens het schoonmaken verminderen en de wendbaarheid in kleine ruimtes vergroten.

Het apparaat kan bovendien bijna plat op de vloer liggen (tot een hoek van 170 graden) om stof en vuil onder meubels te bereiken. Door zijn lage constructie kunnen plekken met een hoogte van slechts 15 centimeter worden gereinigd die voorheen moeilijk toegankelijk waren voor grotere dweilmachines.

©Dyson

Reinigingstechniek met constante watertoevoer

Voor de reiniging maakt de machine gebruik van een microvezelrol met een hoge dichtheid die zowel vloeistoffen als vast vuil in één beweging van de vloer verwijdert. Het interne mechanisme is voorzien van een hydratatiesysteem met acht verschillende punten die de rol continu voorzien van vers water uit het reservoir.

Tegelijkertijd zorgt een extractietechnologie ervoor dat vervuild water en opgezogen resten direct van de rol worden afgevoerd naar een gescheiden opvangbak. Hierdoor werkt het apparaat niet met een vervuilde dweil, maar wordt de vloer bij elke omwenteling van de rol met schoon water behandeld. Deze methode is specifiek ontwikkeld om strepen op de ondergrond te voorkomen en de droogtijd na het dweilen te verkorten.

©Dyson

Gebruiksduur en reservoir voor grotere oppervlakken

Het schoonwaterreservoir heeft een inhoud van 300 milliliter, wat onder normale omstandigheden volstaat voor een vloeroppervlak tot 100 vierkante meter. De ingebouwde accu biedt een gebruiksduur van ongeveer 30 minuten per volledige oplaadbeurt, afhankelijk van de intensiteit van het gebruik en de gekozen hydratatiestand.

Gebruikers die een grotere woning hebben, kunnen de batterij eenvoudig verwisselen voor een optioneel tweede exemplaar om de totale schoonmaakbeurt te verlengen. De watertoevoer is bovendien nauwkeurig te reguleren, zodat de hoeveelheid vocht kan worden aangepast aan de gevoeligheid van verschillende vloertypen, zoals hout, laminaat of tegels. De PencilWash is daarnaast zo vormgegeven dat de borstelrol strak langs muren en plinten kan reinigen zonder resten achter te laten.

©Dyson

Hygiëne door een filtervrij systeem

Een opvallend aspect van het ontwerp is het volledig ontbreken van een traditioneel filtersysteem, een onderdeel dat bij veel nat- en droogzuigers onderhoudsgevoelig is. Door het filter weg te laten, wordt voorkomen dat nat vuil zich ophoopt op plekken waar bacteriën en onaangename geuren kunnen ontstaan door stilstaand vocht en stofresten. Het systeem is zo geconstrueerd dat de luchtstroom en waterafvoer ongehinderd blijven, wat moet bijdragen aan een constante kracht en een hygiënischer resultaat op de lange termijn.

De machine is vanaf 24 februari officieel beschikbaar in Nederland tegen een adviesprijs van 349 euro.

Fabrikanten claimen graag een revolutionaire techniek te hebben uitgevonden, al helemaal als het gameaccessoires betreft. Vaak zijn de verbeteringen minimaal, maar met de Pro X2 Superstrike heeft Logitech daadwerkelijk een technologische doorbraak gemaakt – die in de handen van professionele spelers absoluut verschil kan maken.

Bij nieuwe gamemuizen richt men zich vaak op de vorm, het gewicht of de sensor. Want sneller is volgens bedrijven altijd beter. In de praktijk zijn sensorsnelheden de menselijke limieten allang overschreden, en betekenen statistieken over dots per inch (dpi) en polling rate (hoe vaak de muis per seconde gegevens naar een pc stuurt) in de praktijk weinig. De Superstrike richt zich echter op een onderontwikkeld gebied: de muisklik zelf.

Geen echte klik

Muisknoppen werken namelijk met schakelaars, mechanisch of optisch. Die eerste is de klassieke muisklik met bijkomend gevoel en geluid, die tweede op basis van een infraroodsensor die sneller en duurzamer moet zijn. In beide gevallen kent de schakelaar echter twee standen: aan of uit. De beweging daartussen wordt normaal gesproken dus niet geregistreerd.

Logitechs grote vernieuwing zit hem dan ook in het zogenaamde haptive indictive trigger system, dat in staat is om de afgelegde weg van uit naar aan, en weer terug vast te leggen dankzij een magnetisch inductiesysteem. Met andere woorden: omdat er geen fysiek contact is zoals bij een traditionele schakelaar, kan een ‘klik’ veel eerder worden vastgelegd en zijn spelers fysiek sneller – volgens Logitech tot zeker 30 milliseconden.

Daarvoor moet je wel even in de GHUB-software duiken, Logitechs programma voor game-accessoires. De instellingen voor de X2 Superstrike zijn daarbij verrassend simpel en goed gevisualiseerd. Je hebt de beschikking over tien registratiepunten en vijf resetpunten: allemaal van invloed op hoe snel respectievelijk een klik en een ‘uitklik’ worden geregistreerd. Hoe hoger je registratieniveau, hoe langer je vinger en knop moeten bewegen voordat een klik wordt geregistreerd.

Voor e-sporters en zeer fanatieke gamers is het omgekeerde natuurlijk relevant: hoe lager je niveau, hoe sneller je klikt. In de praktijk is dat verrassend merkbaar: zet de muis op z’n snelst, en je vinger een haartje bewegen levert al een klik op. Test je dit met een pure kliks-per-seconde-test, dan klik je met wat oefening inderdaad sneller ten opzichte van een traditionele muis.

Voor wie?

De vraag is echter voor wie die kliksnelheid relevant is, en hoe dat zich naar de praktijk vertaalt. In feite is de muisklik uiteraard slechts één factor in je reactietijd tijdens bijvoorbeeld Counter-Strike 2. Fysieke reactietijd, beeldschermvertraging, server-ping: er zijn voldoende andere factoren die bepalen hoe snel je in een game reageert. E-sporters zijn nu eenmaal al veel sneller dan de gemiddelde speler.

In de praktijk is de invloed van het nieuwe systeem daarom lastig aan te tonen. Ja, de muis voelt heel snel, zeker na wat oefening. Al gauw blijkt namelijk dat je vrij eenvoudig per ongeluk klikt – al helemaal als je hem ook buiten games gebruikt - en je die fijne beweging zeer gecontroleerd moet maken. Voor beginners is niveau 3 bijvoorbeeld prettig: het voelt nog steeds snel, maar je geeft niet je positie weg door per ongeluk je wapen te vuren.

Het gevoel van snelheid in combinatie met een rauwe kliksnelheid is voor sommigen misschien al de moeite waard, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat je als gemiddelde speler geen wonderen mag verwachten. Logitech claimt dat ook reguliere gamers van de Superstrike profiteren, maar in de twee weken dat we de muis testten kunnen we dat nog niet met volledige zekerheid zeggen.

Muisstil

Een bijkomend voordeel is dat de Superstrike behoorlijk stil is – als je dat wilt. De vernuftige trilmotor die een echte muisklik nabootst is namelijk ook af te stellen, waardoor deze ook kan veranderen in een subtiele ‘tik’. Helemaal bijzonder is het uitschakelen van de trilfunctie, waarbij je geen feedback meer krijgt op je kliks en in de gemiddelde game feitelijk blind bent.

Verder heeft de Superstrike alles wat je van een professionele gamemuis mag verwachten: de ultrasnelle Hero 2-sensor met een polling rate van8000 Hz en een maximale snelheid van 888 inch per seconde. De behuizing zelf is met 61 gram niet de lichtste, maar verder zeer luxe afgewerkt met witte en zwarte kleuren, en twee zijknoppen. Qua vorm valt deze verder niet op: hij is rond en voor onze smaak zelfs tamelijk klein, maar blijkbaar precies goed voor de gemiddelde e-sporter.

Previous slideNext slide

Het enige wat we op mechanisch vlak nog aan te merken hebben op de muis is dat het scrolwiel grappig genoeg net wat minder ‘premium’ aanvoelt dan de rest van de Superstrike, al zullen de meesten daar in de praktijk weinig van merken.

Maar dat is wel een beetje het punt van de X2 Superstrike: het is daadwerkelijk een topmuis met een baanbrekende technologie, bedoeld voor een kleine groep gamers. In de gemiddelde hand voelt de Superstrike snel aan, maar degenen die hun brood verdienen met het spelen van videogames zullen de grootste voordelen ervan merken – precies waar pro-accessoires voor zijn bedoeld.

De Logitech Pro X2 Superstrike is nu beschikbaar.