Is de technologie van Apple volwassen genoeg om in het bedrijfsleven gebruikt te worden? En in hoeverre mag de IT-afdeling een bepalende factor zijn in de aanschaf van technologie?

In een eerder artikel op Infoworld.com noemde mijn collega Galen Gruman Apple zeer interessant voor het bedrijfsleven. Ik wil niet in discussie treden over de mate waarin Apple's technologie klaar is voor bedrijven - ik vertrouw op zijn deskundigheid als het om Apple-technologie gaat.

Maar het telt niet alleen of Apple in staat is IT te plezieren, het gaat er ook om of Apple bereid is zijn zakelijke klanten op een deugdelijke manier te ondersteunen. Gezien Apple's geschiedenis met 'flip-flops' in relatie tot directe support voor zakelijke klanten en zijn haat-liefde verhouding met distributeurs, neigt het antwoord op de vraag of Apple klaar is voor het bedrijfsleven naar een ontkenning.

Maar het is niet alleen Apple. Door de gehele technische zakelijke architectuurlaag heen, zijn leverancierkarakteristieken minstens zo belangrijk als de technologie die ze verkopen.

Ik wil hier wat achtergronden schetsen: In de vroege dagen van de personal computer, die begon met PC-DOS en eindigde bij Windows 98, had Microsoft zakelijk succes op dezelfde manier als Apple dat nu heeft. Er was zeer zeker geen sprake van consumerisatie, maar het was ook zeker geen resultaat van actieve bemoeienis van IT. Nee, pc's kwamen bedrijven binnen als tegenreactie, als een rebels protest tegen IT's gecentraliseerde controle over de computeractiva van een bedrijf.

In deze dagen was de ondersteuning vanuit Microsoft voor enterprise IT zeer beperkt. Maar waarom zou het zich daarover druk maken? Enterprise IT was geen klant - het was de tegenstander.

De omslag bij Microsoft

Dit veranderde met de komst van Windows NT en Microsofts beslissing om ook in het datacenter bepalend te gaan worden. Microsoft kwam er vanzelf achter dat het verantwoordelijkheid moest dragen voor de support, wilde het zijn producten aan enterprise IT kunnen verkopen. Hoe dan ook, Microsoft stopte met het ondersteunen van technologische rebellie en begon zakelijke IT-klanten te ondersteunen, niet alleen met zijn producten, maar met zijn gehele benadering van sales en services.

Van CIO's die ik de laatste tijd heb gesproken, heb ik begrepen dat Apple nog tot een dergelijke conclusie moet komen. Waarschijnlijk omdat het, net als het vroege Microsoft, zijn afnemers in de zakelijke IT nog niet als klanten ziet.

Als dit een wedstrijd is tussen Apple versus Microsoft, dan leidt het eindelijk tot een gemakeerde conclusie over hoe belangrijk het bedrijfsleven voor de leveranciers is. De Microsoft/Apple-situatie is net zo'n stammenstrijd als de Amerikaanse politiek - teveel mensen kiezen eerst een kant en gaan dan pas op zoek naar argumenten.

Laten we onze horizon eens verder verbreden. Enterprise IT leidt of is actief betrokken in de evaluatie van een breed palet aan technologieën - niet alleen in het front-office waar Microsoft en Apple elkaar beconcurreren, maar overal. Zaken als features en functionaliteit - wat een product doet en hoe het dat doet - is slechts een kwart van wat van belang is voor het kiezen van de optimale oplossing voor een bedrijf. Dan blijft er nog driekwart over.

Businessmanagers en eindgebruikers vinden features en functionaliteit belangrijk. Dat geldt ook voor IT, maar IT vindt het ook belangrijk om te zien hoe goed producten in elkaar zitten en op welke platformen zij gebouwd zijn.

De checklist van de IT-afdeling

Als het om een applicatie gaat, wordt in het evaluatieproces gekeken naar de ontwikkelingstools die een leverancier gebruikt en of de onderliggende databases voldoet aan de principes van datanormalisatie en in welke mate het product ondersteuning biedt voor maatwerk.

Als het om een databasemanagementsysteem gaat, zijn eigenschappen als stabiliteit en prestaties zeer belangrijk. Ook wordt gekeken naar of het draait op het standaardbesturingssysteem en naar virtualisatietechnologieen. Daarnaast mogen beheer en security niet buiten beschouwing worden gelaten.

Op dit laatstgenoemd gebied vinden tussen IT en de rest van het bedrijf conflicten plaats omdat businessgebruikers vooral op features letten, terwijl IT iets wil hebben dat het kan ondersteunen, kan beveiligen en integreren met de rest van de applicaties en informatieportfolio's van het bedrijf.

Het simpele feit dat met sommige bedrijven makkelijker is samen te werken dan met de andere en dat bij de ene leverancier meer ondersteuning geboden wordt dan bij de ander, maakt dat bijvoorbeeld IBM hoog wordt aangeslagen, terwijl Oracle het met beduidend mindere rapportcijfers moet doen. Microsoft probeert aan te klampen, terwijl Apple, zoals gezegd, nog niet als volwaardige speler meetelt.

De fatale misser van Dell

Op het gebied van hardware herinneren we ons nog de tijd waarin Dell hun business-support callcenter naar een lageloonland verplaatste, waar slecht voorbereide techneuten klanten in gebrekkig Engels te woord stonden. Dit leidde ertoe dat veel klanten in de armen van concurrenten gedreven werden, ondanks dat de technologie van Dell hier niet onder te lijden had.

Het gemak waarmee zaken gedaan kan worden met een bedrijf is slechts een kant van de medaille. Een andere is de stabiliteit van de leverancier. In de meeste gevallen doet productkwaliteit niet ter zake als de leverancier failliet gaat of het product en de ondersteuning ervan zonder aankondiging stopzet.

Dan is er nog de plek van het product in de markt en het momentum. Zelfs producten die door grote, stabiele leveranciers worden verkocht kunnen marktweesjes worden – dit is zeer onaantrekkelijk voor klanten, ook al is de technologie zelf goed.

Kosten

Het draait voor IT daarnaast om de financiële deal: De prijs van het product, de kosten van ondersteuning en licentievoorwaarden. Het is voor een leverancier die serieus genomen wil worden dodelijk om op elk gewenst moment zijn voorwaarden aan te passen. Ook voorwaarden die niet langer gelden als een bedrijf wordt overgenomen of voorwaarden waarin IT geen of alleen tegen hogere kosten gebruik mag maken van virtualisatie zijn dealbreakers. (Ja, ik heb het weer over Oracle.)

Als je verantwoordelijkheid draagt voor de enterprise IT-architectuur binnen je organisatie, zorg je ervoor dat je bedrijf al deze factoren (features en functionaliteit, interne comptabiliteit, leverancierkarakteristieken en structuur van de overeenkomst) meeneemt in iedere technologische evaluatie.

Dit vormt voor startups een bron van frustratie. Deze jonge technologische spelers kunnen op weinig punten rekenen als IT hun financiële stabiliteit en gewicht in de markt evalueert.

Apple heeft nog een lange weg te gaan

Wat betekent dit voor Apple en Microsoft? Het betekent dat IT altijd verder zal kijken dan features en functionaliteit. Ook is een goede bouwkwaliteit lang niet voldoende om werkelijk mee te gaan tellen.

Het is niet gezegd dat IT aan alle producten dezelfde eisen stelt. Hoewel de kwaliteit van de technische ondersteuning van een leverancier belangrijk is als het gaat om een SAN-oplossing of een CMS-product, is het veel minder belangrijk als het gaat om producten waarbij sprake is van minimale integratie en het vooral om persoonlijke effectiviteit gaat.

Er is geen hard antwoord of een altijd tellende ‘best practice’ die op ieder bedrijf toepasbaar is. Alles draait om de context – jouw context. Maar is dit niet altijd het geval?

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.