Nokia lijkt het lot van RIM beschoren: ooit groot en schijnbaar onmisbaar, nu bloedend en opgegeven. Maar Nokia kan zichzelf nog redden. 5 sloepen om mee voort te varen.

Nu is het Microsoft menens

Een voorganger van deze reddingssloep is letterlijk een jaar geleden ook al aan komen varen. Maar dat vermeende slagschip bleek een lekke tobbe te zijn. Waarvan de scheepsmaker zelf ook uiteindelijk heeft toegegeven dat het geen serieuze reddingspoging was. De sloep Windows Phone 7(.5) was een tussendoortje. Bedoeld om iets verder te dobberen, om tijd te winnen.

Maar nu is het Microsoft menens. Windows Phone 8 is er, gebaseerd op dezelfde kernel als pc- en tabletbesturingssysteem Windows 8. En dit zijn de platformen van de toekomst. Waar zowel Microsoft als Nokia hun toekomst op inzetten.

Ja, beiden hebben dit al eerder gezegd, voor Windows Phone 7.5. Vergeet echter niet dat Microsoft er een handje van heeft om koppig vol te blijven houden, en vaak uiteindelijk toch succes te boeken. De aanhouder wint? En Nokia vaart mee.

De breedte opzoeken

De Finse telefoonfabrikant heeft weliswaar zijn andere schepen verbrand. Het opgekochte Symbian, het zelf ontwikkelde Maemo, diens (met Intels Moblin gefuseerde) opvolger MeeGo, en ook Nokia's meest recent afgekapte Linux-poging Meltemi. Allen zijn getorpedeerd door Nokia zelf. Ten gunste van Windows Phone 8, dat op de korte termijn nog geen land in zicht brengt.

Nokia gokt echter niet alleen op Microsofts mobiele platform. Nee, het gaat niet toch - of wéér - een ander platform cultiveren of erop na houden. Nee, de telefoonmaker zoekt het hogerop en ontpopt zich tot leverancier van online-diensten. En dan niet alleen bovenop Windows Phone, maar ook op platformconcurrenten als iOS, Firefox OS en Android.

Voor Windows Phone heeft Nokia al aanvullende diensten in de aanbieding of in petto. Zoals een muziekwinkel met Spotify-beconcurrerende streaming-optie. Zoals landkaarten en stadsplattegronden met routenavigatie. Zoals aanvullende locatiediensten plus daarbij de augmented reality van City Lens. Nokia brengt zijn 'locatiecloud', genaamd Here, ook naar de mobiele platformen van Apple, Mozilla en Google. Content is koning, mobiel is de toekomst, en locatie is leidend?

Ondergang van HTC

De recente historie van HTC vormt ook een vorm van reddingssloep; het geeft hoop. Die Taiwanese smartphonefabrikant is opgekomen met Windows Mobile-toestellen. Is vervolgens meer voor Android gegaan en heeft daarmee hoogtij gevierd.

En toen is het bedrijf onderuit gegaan. HTC verkoopt nu zelfs minder toestellen dan Sony, die zijn mislukte joint venture met Ericsson heeft opgeslokt. De neergang van Nokia lijkt er niets bij. Wie het verleden niet kent, en dat soort wijsheden.

HTC probeert het nu met Windows Phone 8, naast toch ook nog Android. Voor gebruik van dat Google-platform moet de Aziatische fabrikant overigens betalen, aan Microsoft én aan Apple. Nokia maakt in ieder geval niet de fouten waar HTC voor moet betalen, naar verluidt flink voor betalen. Nokia heeft zijn schip beter op orde.

Opkomst van Samsung

Een ander lesje recente geschiedenis wat Nokia hoop op een behouden vaart geeft, is Samsung. Die Zuid-Koreaanse fabrikant domineert in zijn eentje de markt voor Android-smartphones; het is groter dan zijn directe Android-concurrenten bij elkaar opgeteld. Bovendien heeft dat mobiele besturingssysteem inmiddels driekwart van de markt veroverd en is het daarmee groter dan iOS van Apple.

En dat terwijl Samsung enkele jaren terug nog nergens was op de mobiele markt, laat staan de smartphonemarkt. De fabrikant van goedkope, middelmatige magnetrons en tv's is in rap tempo opgerukt. Begin 2011 is Samsung nog afgeschreven door zakenblad The Economist wat betreft de wereldwijde smartphonemarkt.

Nu is het de marktleider, die 50 miljoen stuks heeft verkocht in het tweede kwartaal en 56 miljoen in het derde kwartaal. In diezelfde periodes heeft het veelgeroemde Apple slechts 26 miljoen en 27 miljoen iPhones weten te verkopen. Alleen al van Samsungs toptoestel Galaxy S III zijn er in een half jaar tijd 30 miljoen exemplaren verkocht.

Android-aanvoerder Samsung wordt dan ook flink belaagd door Apple. En die Amerikaanse concurrent boekt daarin wel enig succes. Wie weet gaat deze Aziatische reus zijn streekgenoot HTC of landgenoot LG achterna? Stuivertje wisselen, is zó gebeurd op de mobiele markt. Zie Samsung, zie HTC, zie RIM, en zie Apple dat vóór 2007 niets was op die grote en groeiende markt met woelige baren.

Patentpantsering

De vijfde Nokia-reddingssloep is er eentje die concurrenten ontberen. Een goed gepantserde boot tegen de escalerende patentoorlog op de mobiele markt. Met Apple als bekendste aggressor, maar met niet te onderschatten strijdmachten als Samsung, Google/Motorola, Windows-maker Microsoft en ook gsm-pionier Nokia zelf.

Deze participanten in de patentoorlog bezitten octrooien die ze offensief en ook defensief kunnen inzetten. Jij schendt mijn patent! Maar ook in reactie: ik heb hier vast ergens een patent waarmee ik het jou moeilijk kan maken. Nokia heeft als oudgediende telecompartij een interessant patentportfolio. Net als het door Google gekochte Motorola, het in stukken opgeknipte Nortel, de royalty-opstrijkende chipmaker Qualcomm en het vooralsnog stil gebleven Alcatel en Ericsson.

Waar Linux-kruisvaarder SCO FUD over dat open source-besturingssysteem wist te zaaien, daar doen de vele participanten in de patentoorlog dat ook. Met name voor het op Linux gebaseerde Android. Dat jaagt toestelmakers op kosten, of jaagt ze in de armen van Microsoft. Waar Nokia zich al in heeft genesteld.

iOS is voor derden buiten Apple immers geen optie. Een eigen platform (op)bouwen en onderhouden is een kostbare inspanning, die bovendien erg risicovol is. Levert dat wel snel genoeg een ROI (return on investment) op? BlackBerry-maker RIM gokt van wel. Vele anderen van niet, niet meer. De terugkomstbelofte van Nokia-ceo Stephen Elop hoeft dus geen misplaatst optimisme of holle grootspraak te zijn. De Canadees is jarenlang bij Microsoft in de leer geweest, een bedrijf dat ook meerdere malen verloren op zee is verklaard. Recht zo die gaat, kapitein Elop?

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.