Nu zo'n beetje alle apparaten in huis langzaam maar zeker een slimme functie krijgen, kan de vaatwasser uiteraard niet achterblijven. Zodoende voorzien steeds meer fabrikanten het apparaat van een internetverbinding en allerlei slimme opties. Uiteindelijk kunnen ze niet heel veel meer dan de ‘domme’ modellen, maar de verbindingsopties bieden wel interessante mogelijkheden.

Een vaatwasser is een vaatwasser. Je stopt er je vieze vaat in en de machine klaart de klus waar je zelf geen tijd voor hebt. In die zin is een slimme vaatwasser niets anders. Je hebt ze in allerlei soorten en maten en met verschillende droogtechnieken. Als je er eentje op het oog hebt, moet je veelal met dezelfde aspecten rekening houden. Past het apparaat wel op de plek die ik op het oog hebt? Wat voor soort tabletten gaan erin? En hoe zit het precies met de prijs en de kosten van het gebruik? Maar daar bovenop zit nog een laag met zaken om rekening mee te houden.

Opties van een slimme vaatwasser

Een slimme vaatwasser heeft wel degelijk een streepje voor op ‘domme’ vaatwassers. Zo kunnen de toegevoegde opties ervoor zorgen dat het apparaat zuiniger met water en energie omgaat, waardoor ze efficiënter te werk gaan. Daarnaast kun je de machine opnemen binnen het netwerk van je eigen smarthome en bijvoorbeeld op specifieke momenten laten aanspringen. Of je kunt hem op basis van een bepaalde stroomprijs laten functioneren. Daar moet je vaak wel wat voor doen, maar met een beetje handigheid en voorbereiding is zoiets dus prima mogelijk.

💦 Voor dit artikel geldt overigens dat het aantal opties en functies per merk en vaatwasser mogelijk sterk varieert. Het is niet zo dat elke slimme vaatwasser over exact dezelfde opties en mogelijkheden beschikt.

Omdat slimme vaatwassers veelal de nieuwste machines zijn, hebben ze vaak ook functies die je niet aantreft op simpelere/oudere modellen. Zo zijn er slimme vaatwassers met een speciale functie om babyflesjes schoon te maken of een derde rek waar je het bestek en keukengerei op kwijt kunt. In sommige gevallen is het zelfs mogelijk de drie rekken in hoogte te verstellen, zodat je meer flexibiliteit hebt qua inruimen. Daarnaast zijn machines met filters die etensresten netjes wegwerken en waterbakken die een deel van het gebruikte water opvangen en recyclen voor de volgende schoonmaakbeurt.

©ronstik

Unieke functies slimme vaatwassers

Bovenstaande opties kun je in principe ook tegenkomen op duurdere vaatwassers zonder slimme opties met een internetverbinding. Maar ze komen vaker voor op slimme modellen, omdat je daar veelal de hoofdprijs voor betaalt. Maar wat slimme vaatwassers echt uniek maakt, is de wifi-functionaliteit en de bediening via een app. Natuurlijk, een vaatwasser met een app bedienen is niet zo bijzonder meer; dat station zijn we inmiddels gepasseerd. Maar het is wel een mooie back-upoptie voor als je alles erin hebt gezet en bent vergeten om de vaatwasser aan te zetten (voor later).

Wat maakt een slimme vaatwasser dan écht bijzonder? Zoals gezegd: de wifi-functie, want daardoor kun je hem onder meer aan andere slimme apparaten koppelen. Voorbeeld: je gaat naar bed en gebruikt dan een stemcommando als ‘welterusten’. Op dat moment weet het systeem dat de vaatwasser aan kan, de verlichting uit moet en de deur op slot. Maar je kunt hem bijvoorbeeld ook verbinden met je zonnepanelen, om ervoor te zorgen dat de machine alleen stroom verbruikt op het moment dat het zonnetje lekker fel schijnt. Verder is het zo dat het systeem kan ‘meedenken’ en op basis van de hoeveelheid (vervuilde) vaat het programma aanpast.

Sommige vaatwassers hebben een optie waarmee je de klep op slot kunt doen, wat handig kan zijn als er kleine kinderen in huis rondlopen. Zo stoten ze geen hoofden of benen en kunnen ze ook niet onverhoopt een scherp mes pakken. Verder kan de vaatwasser via notificaties met je communiceren. Zo weet je precies wanneer de wasbeurt klaar is, wanneer de machine om wasmiddel verlegen zit of wanneer er ergens een probleem opduikt. Via de app krijg je overigens ook vaak een compleet overzicht van het energieverbruik, zodat je als gebruiker precies weet waar je aan toe bent.

©RossHelen

Hebben slimme vaatwassers nadelen?

Op papier lijken slimme vaatwassers een mooie aanwinst voor je smarthome, maar zijn er ook dingen om rekening mee te houden? Jazeker. Ten eerste de aanschafprijs. Je betaalt gemiddeld tussen de 500 en 1000 euro voor dit soort modellen, wat gemiddeld twee tot drie keer zo veel is als de prijs voor modellen zonder wifi. Maar goed, er zijn ook domme vaatwassers van meer dan 1000 euro te koop. Daarnaast moet je er rekening mee houden dat dit soort apparaten vaak moeilijk zelf te repareren zijn, maar gelukkig bieden fabrikanten vaak een garantieperiode van tien jaar.

💦 Het zou kunnen dat iemand buiten jouw huishouden je slimme vaatwasser op afstand kan bedienen. Maar dat gebeurt alleen als ze toegang tot jouw wifi-netwerk krijgen. Reden te meer om dat netwerk goed te beveiligen met de juiste protocollen.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.