Wie op zoekt gaat naar een nieuwe airfryer, kan verdwalen in het enorme woud aan modellen. Om voor jezelf helder te krijgen wat er nu eigenlijk allemaal voor verschillende soorten airfryers zijn, zetten wij de eigenschappen en verschillen op een rijtje.

Voor je verder leest: in dit artikel gaat het over de bakmand en de binnenmand. De bakmand is het mandje waar je je eten in doet. De binnenmand is de grotere bak waar je het bakmandje in vastklikt of vastmaakt voor je de airfryer aanzet.

Soort luchtcirculatie

Een airfryer heeft als pluspunt dat hij sneller opgewarmd is dan een oven en eten dus sneller klaar is. Om optimaal van dit gegeven gebruik te maken, is het slim om even te kijken naar de manier waarop een bepaald model de lucht circuleert. Veel modellen van Philips hebben bijvoorbeeld een speciaal gevormde bodem van de binnenmand waardoor de lucht sneller circuleert dan bij de concurrent en het eten daardoor sneller klaar is.

Ook scheelt het of een airfryer voorzien is van een of meerdere ventilatoren die de warme lucht bewegen in de mand. 

Mand op rails?

Hoe je de airfryer openmaakt en de mand er uithaalt, verschilt van model tot model. Er zijn grofweg twee manieren: je haalt bakmand en binnenmand er samen uit, of de binnenmand staat op een soort rails en je hoeft alleen de bakmand eruit te tillen.

Het eerste type heeft twee kleine nadelen: bakmand en binnenmand samen eruit tillen is zwaarder dan alleen de bakmand. En als je de hete binnenmand samen met de bakmand uit je airfryer haalt, moet je het geheel wel neerzetten op een plek die tegen de hitte van de mand kan. Dus niet op een plastic placemat, maar wel op een onderzetter.

©Fabian Ponce Garcia

Type bakmand

Een mand is een mand zou je denken. Maar dat is niet helemaal waar als het gaat om airfryers. Bij het kiezen van een model is het handig om te kijken naar de mand en dan naar twee zaken om precies te zijn: is de mand aanklikbaar, en is de bodem van gaas of een rooster?

Klikbaar: veel airfryers hebben een bakmand en een binnenmand die je los van elkaar kunt halen. Als het bakmandje vies is, maar de binnenmand niet, dan hoef je maar één van de twee in de vaatwasser te doen (als ze daarvoor geschikt zijn). Andere modellen hebben geen los te halen mand, daarbij moet je dus altijd beide onderdelen samen schoonmaken. Dat kan onhandig zijn.

Dan het materiaal van de bakmand: is de bodem voorzien van een metalen gaas (zoals bij friteuses) of een soort rooster met gaatjes? De gaasmand (ook wel draadmand genoemd) laat circulerende lucht veel beter door en verkort daardoor de baktijd vergelijken met het rooster. Het rooster is ook wat lastiger schoon te maken, doordat de gaatjes kleiner zijn en aangekoekt vet er moeilijker van af gaat. Een voordeel van een rooster is dan weer bij bijvoorbeeld grillen van vlees, dat er meer contact is tussen het hete metaal en het vlees, en je dus wat meer ‘krokante’ plekjes krijgt dan met alleen circulerende lucht.

Manier van bedienen

Vrijwel alle airfryers zijn voorzien van een digitaal display waarop je de tijd en temperatuur kunt zien. Sommige simpele uitvoeringen hebben een draaiknop om deze functies in te stellen. Beide opties hebben voordelen en nadelen.

Het voordeel van een display is dat het heel nauwkeurig is: je ziet exact wat je instelt. Het nadeel van een display is dat het relatief kwetsbaar is en gevoelig is voor bijvoorbeeld vocht. Draaiknoppen zijn robuuster, maar je kunt er niet honderd procent precies de tijd een temperatuur mee instellen, net als bij magnetrons met draaiknoppen voor de tijd. Als je budget het toelaat, is een display een goede keus gezien de nauwkeurigheid.

Ook interessant: Van airfryer-groentje naar airfryer-pro in 9 stappen

Voorgeprogrammeerde standen

Sommige airfryers hebben een simpele bediening: je zet hem op een bepaalde tijdsduur en een temperatuur, en zet hem aan. Veel modellen zijn echter voorzien van standaardprogramma’s voor bijvoorbeeld friet en kip.

Het klinkt magisch, maar in de praktijk betekent het niks anders dan een combinatie van een bepaalde tijd en temperatuur. Iets wat je net zo makkelijk zelf doet. Deze functie kan makkelijk zijn als je net begint met airfryen. Omdat het resultaat toch kan afwijken als je net wat meer of minder in de bakmand doet dan de airfryer denkt, kiezen veel gebruikers ervoor om deze functie niet te gebruiken. Alleen heel exclusieve modellen met ingebouwde weegschaal en thermometer kunnen ‘zelfstandig’ bereidingstijden en dergelijke instellen.

Of er al dan niet bakprogramma’s op je toekomstige airfryer zitten, zal in de meeste gevallen niet doorslaggevend zijn bij de keuze voor een bepaald model.

©Philips

Hoeveelheid bakmanden

Toen airfryers zo’n tien jaar geleden werden gelanceerd, hadden ze allemaal één mand om in te bakken. Ze werden verkocht als vervangers van frituurpannen en dan vooral om friet in te bakken. Tegenwoordig weten we dat je er veel meer mee kunt, denk aan groenten grillen en aan de hand van de accessoires zelfs hele maaltijden bereiden. Die veelzijdige toepassing leidt tot een vrij nieuwe ontwikkeling: airfryers met twee bakmanden.

Ze zijn er inmiddels van meerdere merken, waaronder Ninja en Philips. Het idee is dat je twee verschillende maaltijdcomponenten tegelijkertijd klaar kunt maken in twee bak-units die je onafhankelijk van elkaar instelt.

🔎 Zeker lezen: Waar voor je geld: 5 betaalbare airfryers met een dubbele pan

Kies je voor zo’n type, kijk dan wel of de twee manden te synchroniseren zijn. Dat betekent dat ze allebei op hetzelfde moment klaar zijn, ook al verschilt de baktijd.

Daarnaast moet je kritisch zijn op de inhoud van de mandjes: die moeten allebei groot genoeg zijn om in één keer je volledige maaltijd te kunnen bereiden. Het is niet de bedoeling dat je in de praktijk alsnog beide mandjes vult met hetzelfde eten, dan heb je meer aan een enkele airfryer met veel vermogen en een grote mand.

➡️ Met deze tips aan aandachtspunten ben je goed op de hoogte van wat er wel en niet handig is aan de verschillende soorten airfryers. Succes met shoppen!

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.