In ons regenachtige kikkerlandje is wateroverlast een veel voorkomend probleem. Als er regelmatig plassen in je tuin staan en de grond vochtig blijft, is het aanleggen van drainage een goede oplossing. Drainage in de tuin aanleggen kun je zelf doen, zodat je de aanlegkosten bespaart.

Dit is de reden waarom je een drainage in de tuin aanlegt (en waar je dat doet)

Voor de tuin is het niet goed als regenwater aan de oppervlakte blijft liggen. Je planten doen het er een stuk minder goed door en de wortels kunnen zelfs gaan rotten. Een drainage helpt de tuin om van het overtollige water af te komen. Je legt een drainagesysteem door je hele tuin of een specifiek deel waar je veel last van overtollig water hebt, zoals bij een terras.

Hoe leg je een drainagesysteem aan?

Als je verzekerd wilt zijn dat je nergens meer wateroverlast hebt, leg je een drainage door de hele tuin aan. Je gebruikt hier drainagebuizen voor. Dat zijn speciale pvc-buizen die bekleed zijn met een synthetische stof of kokos. Doordat de buizen overal gaatjes hebben, loopt het water erin en wordt water zo afgevoerd. De stof om de buizen heen beschermt de gaatjes tegen verstoppingen door de aarde en zand dat er ligt. Hoe diep je de buizen moet plaatsen, hangt af van de hoogte van het grondwaterpeil. Je moet ervoor zorgen dat het grondwaterpeil onder de buizen ligt.

Je maakt sleuven in de grond van 20 centimeter breed. Het best is om de buizen slingerend door de tuin te laten lopen, maar de buizen moeten wel waterpas liggen. De buis zelf plaats je op minimaal 3 cm grind, grove zandkorrels of schelpen. Op de buis leg je hetzelfde materiaal.

Wanneer je tuin direct toegang heeft op een sloot, mag je het water daarin lozen. Maak de uiteindes van de buizen dan wel dicht met kippengaas. Hiermee voorkom je dat er muizen of ratten in de buizen kruipen en een verstopping veroorzaken. Als je geen sloot naast je huis hebt om te lozen, maak je een gesloten systeem waarbij je het water in een bassin laat opvangen.

Hydroblob als drainagesysteem

Een andere manier om een drainage aan te leggen, is door een Hydroblob te gebruiken. Dat zijn grote opvangbakken die je ingraaft in de tuin. Eén bak vangt tot wel 220 liter water op. De bak houdt het water vast tot de grond weer droog is. Zodra de grond weer vocht nodig heeft, laat de bak het water los. Het is een geschikt middel voor drainage in de tuin, rondom paden, afritten en terrassen. Het is een van de makkelijkere manieren om een drainagesysteem in je tuin aan te leggen.

Goten in het terras plaatsen

Om water van je terras kwijt te raken, gebruik je een goot met een afvoerrooster of afvoersleuf. Je graaft eerst het deel uit waar je ze wilt plaatsen. Leg ze in gestabiliseerd zand, 2 tot 5 mm lager dan het terras. Het makkelijkst is om een goot op een geplaatste afvoerbuis te plaatsen. Zo’n buis heeft meestal een uitloop van pvc. Het is prettig als je daar een stankafsluiter of bladvanger op plaatst. De geulen moeten horizontaal liggen en loodrecht zijn. Aan één zijde doe je wat pvc-hardlijm, zodat ze extra goed blijven zitten.

Discreter is een afvoersleuf. Je plaatst deze goten voordat je begint met het aanleggen van je terras. Het brede gedeelte van de sleuf leg je onder de bestrating.

©Batorskaya Larisa

Het terras onder afschot aanleggen

Het is ook mogelijk om de bestrating van het terras onder afschot te leggen. Je legt de tegels in dat geval met een daling van 1 centimeter per meter neer – dit is een afschot van 10 procent – zodat het water van het terras afloopt. Leg je de hele tuin opnieuw aan en ligt je tuin aan een sloot? Leg dan de hele tuin onder afschot aan. Paden leg je gebold aan, zodat het water er makkelijk afloopt.

Professionele hulp nodig in jouw tuin?

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.