Zo af en toe kom je een spel tegen waarvan je eigenlijk weinig verwacht, omdat het genre al meer dan oververtegenwoordigd is, maar die je toch plezierig weet te verrassen. Sins of a Solar Empire is zo'n titel die op het eerste gezicht de zoveelste rts lijkt.

Intergalactisch

Sins of a Solar Empire (Sins) is een ruimte rts van intergalactische proporties. Je beheert als intergalactische keizer diverse planeten, asteroïden en zelfs complete melkwegstelsels. De mogelijkheden en kaarten zijn groots in Sins. Als casual gamer of beginnende rts-er zul je dan waarschijnlijk overrompeld worden door de gigantische hoeveelheid upgrade en ontwikkel opties die je voorgeschoteld krijgt. Je begint met één planeet, maar het is natuurlijk zaak zoveel mogelijk nieuwe planeten te ontdekken en deze toe te voegen aan je rijk. Er zijn kleine, middelgrote, en grote kaarten aanwezig in Sins, en de grote kaarten hebben wel vijf complete melkwegstelsels in zich met ieder zijn eigen schare aan planeten. Deze planeten zijn allemaal aan elkaar verbonden via zogenaamde spacelines. Dat houdt als het ware in dat op die verbindingen 'hyper space travel' mogelijk is, vergelijkbaar met de warpspeed van Star Trek. Dit levert gelijk een tactisch element op omdat juist de spacelane toegangspaden belangrijke verdedigingspunten worden voor je planeten. Een planeet met veel verbindingen is dus ook lastiger te verdedigen. Gewoon door de ruimte reizen is niet mogelijk, maar daarnaast ook zinloos.

Veel, heel veel schepen

Zoals het een fatsoenlijke ruimte rts betaamt zijn er vele verschillende ruimteschepen waarmee het heelal onveilig te maken is. Zo heb je natuurlijk verkenningsschepen die dankzij hun snelheid en wendbaarheid gemakkelijk verkenningstochten kunnen uitvoeren en tijdig waarschuwen voor gevaar. En dan zijn er natuurlijk de slagschepen die grofweg onder te verdelen zijn in drie categorieën. Zo heb je de frontlinie schepen, nucleaire aanvalsschepen om planeten lam te leggen en nog zwaarder geschut. Maar de ultieme oorlogsschepen zijn de zogenaamde 'Capital Ships'. Deze gigantische schepen zijn ontzettend duur om te maken en je kan er ook maar een handvol van permitteren in je vloot. Het mooie van de Capital Ships is dat ze xp op kunnen doen en daardoor gaandeweg sterker worden. Je wilt dus je Capital Ship zoveel mogelijk mee laten strijden om zo snel mogelijk te groeien in mogelijkheden, maar aan de andere kant wil je er ook zuinig op zijn omdat een Capital Ship verliezen een ware desastreuze tegenslag is. Behalve de schepen kun je ook je algehele beschaving ontwikkelen evenals je gekoloniseerde planeten. De hoeveelheid upgrade opties is massaal te noemen, en natuurlijk zijn de diverse upgrades weer nodig om bepaalde schepen te kunnen bouwen. Het is gemakkelijk verdwaald te raken in het oerwoud van mogelijkheden die Sins te bieden heeft.

Innovatief

Toch hebben de makers er alles aangedaan om Sins zo speelbaar mogelijk te houden en daar zijn ze prima in geslaagd. Zo is de interface zeer innovatief en kun je uitgebreid in- en uitzoomen waardoor je niet snel het overzicht verliest. Ook de behulpzame 'Empire bar' aan de linker kant van het scherm helpt je goed het overzicht te behouden. Via deze balk kun je in één oogopslag zien hoe je schepen en planeten er voorstaan en kun je er ook snel naar toe switchen mocht dat nodig zijn. Ook de andere zijden van het scherm worden benut met knoppen en informatie zodat je altijd op de hoogte bent van de situatie. Hoewel Sins door zijn vele mogelijkheden erg complex lijkt, is het in de basis gewoon een rts als ieder ander. Je planeten en asteroïden geven grondstoffen. Deze moet je dus verdedigen terwijl je een vloot bouwt om je tegenstander van de kaart te vegen. Ook prettig is dat hoewel de game zich afspeelt in realtime, het nooit een zenuwenspel wordt. Alles verloopt op een rustig tempo waardoor het heelal ook goed behapbaar blijft.

Geen verhaal

Sins is een geweldige rts die voor strategen absoluut een must is. Echter zullen de strategen die ook houden van mooie filmpjes en een leuk verhaaltje bedrogen uitkomen. Want hoewel er een summier introverhaaltje is die de oorsprong van de drie facties uitlegt, is er voor de rest geen enkel verhaal te bekennen. Er is dus ook geen campaign modus. Er zijn alleen maar scenario's die je zowel in single player als in multiplayer modus kan spelen. De game ondersteunt overigens lan multiplay, maar je hebt wel één game per twee pc's nodig. Alle scenario's zijn te spelen in multiplayer, maar de grote kaarten zijn zo immens groot dat deze wellicht niet geschikt zijn voor internet multiplay. Wel handig is dat ook multiplayer games zijn op te slaan. Verder is de community ondersteuning groot van Sins. Zo kun je zelf missies maken en zijn er van de website diverse tools te downloaden om je game zoveel mogelijk aan te passen. Vervolgens kun je ook je zelfgemaakte creaties uploaden en die van anderen downloaden. De herspeelwaarde van Sins of a Solar Empire is dan ook zeer, zeer hoog. Als je een strategiefan bent, die niet vies is van sci-fi en je gaat dit jaar maar één game kopen, laat het dan Sins of a Solar Empire zijn.PluspuntenMinpuntenConclusie

Sins of a Solar Empire is uitgebreid, heel uitgebreid. Toch is het in de basis een weinig complexe rts met gewoon belachelijk veel ontwikkelpaden voor je facties. Voor echte strategiefans is Sins of a Solar Empire een juweeltje, maar dan moet je je niet laten intimideren door de ongelooflijke hoeveelheid opties die het spel je biedt. Mensen die graag een campaign spelen komen bij Sins bedrogen uit, en voor casual gamers vraagt deze game gewoonweg teveel toeweiding.

Thuis koffie van restaurantkwaliteit? De Philips Café Aromis 8000-serie belooft het. In deze review lees je of deze volautomaat de hype waarmaakt. Van perfect melkschuim tot minimaal onderhoud: ontdek waarom dit apparaat je lokale barista overbodig maakt, zelfs met gewone supermarktbonen!

Je kent het vast: je zit in je favoriete koffietentje, neemt een eerste slok van de cappuccino die je hebt besteld en valt even stil. De temperatuur, het mondgevoel, die volle smaak… alles lijkt te kloppen. En dan denk je aan de koffie thuis. Die is prima, of in elk geval best oké. Maar daar blijft het dan ook bij.

Dat dacht ik tenminste. Tot ik de Philips Café Aromis 8000-serie op mijn aanrecht installeerde en mijn keuken stante pede in een soort hippe koffiebar veranderde. De installatie van deze fraaie machine behelst niet meer dan een stekker in het stopcontact, water in het reservoir en een dosis verse koffiebonen bovenin. That’s it. Daarna kan het feest beginnen.

Hoewel de term 'restaurantkwaliteit' vaak niet meer dan een loze marketingkreet is, maakt dit apparaat dat woord opeens bizar concreet. Dat zit 'm in heel basale dingen: de koffie is direct op de juiste temperatuur (niet dat lauwe net-niet) en de smaak is vol en romig, zonder die nare bittere nasmaak. Dit apparaat lijkt bovendien precies te snappen wat jij wil; zonder dat je zelf als een bezetene aan de knoppen hoeft te draaien, staat er binnen de kortste keren een meer dan fatsoenlijke kop koffie voor je neus. Wat een topding!

©Philips

Duurdoenerij niet nodig

Erg prettig is het feit dat de machine enorm vergevingsgezind is. Hippe koffiesnobs vertellen je doorgaans dat je zonder exclusieve bonen van 30 euro per kilo nergens bent. Onzin, blijkt nu. Zelfs met een zak supermarktbonen en een pak volle melk (lang houdbaar werkt het best!) tovert dit ding een resultaat tevoorschijn waar je u tegen zegt. Hij weet echt het maximale uit elke boon te persen. Luxe zonder dat je boodschappenlijstje ingewikkeld of overdreven duur wordt, ik hou ervan.

En dan de melk. Vaak is dat thuis niet meer dan een zielig laagje luchtbelletjes dat na tien seconden als sneeuw voor de zon verdwijnt. Hier niet. Dit schuim is stevig, rijk en blijft dapper overeind staan. M'n ochtendcappuccino heb ik dan ook spontaan heilig verklaard, maar de echte verrassing is wat mij betreft de optie 'Melange'. Die is gloeiend heet, heeft de ideale verhouding tussen melk en koffie (puristen verklaren me voor gek) en maakt me elke keer weer instant gelukkig. Ik was aanvankelijk wat sceptisch over dit soort voorgeprogrammeerde recepten, maar deze verhouding is zo perfect afgestemd dat het elke keer weer aanvoelt als een echte traktatie.

©Philips

'Wat willen jullie drinken?'

Bezoek over de vloer? Kom maar door met de bestellingen! Vroeger hoopte ik stiekem op de keuze voor zwart (want: geen gedoe met melk), nu draai ik mijn hand niet meer om voor een latte of espresso macchiato. Sterker nog, ik nodig mensen nu vol enthousiasme uit om een kopje koffie te komen doen, en de reacties zijn elke keer unaniem: "Wauw, lekkere koffie!" 

Het mooie is dat je specifieke voorkeuren van je bezoek niet elke keer opnieuw hoeft in te voeren. Dankzij de gebruikersprofielen heeft iedereen in huis zijn eigen 'knop'. De een wil de latte met extra melk, de ander wil 'm juist sterker: dat kun je allemaal opslaan. En de machine verrast ook in de breedte. Waar ik zelf inmiddels min of meer verslaafd ben aan de Red Eye (een pittige boost voor de korte nachten), scoor ik bij mijn dochter punten met de 'Babychino'-functie: alleen warm melkschuim. Lekker voor het slapen gaan. 

Voor de liefhebbers zitten er trouwens nog allerlei cold brew-opties in het assortiment. Niet helemaal mijn ding – koffie kan me niet heet genoeg – maar fijn dat het kan als de smaak (of het bezoek) daarom vraagt.

©Eelko Rol

Geen schoonmaak-nachtmerries

Dan het onderhoud. We kennen de horrorverhalen van schimmelende slangetjes in volautomaten en hopeloos verkalkte zetgroepen. De Café Aromis 8000 is wat dat betreft een verademing. Water bijvullen, bakje met koffiepucks legen en (belangrijk!) de melkhouder gewoon even omspoelen onder de kraan (schijnt zelfs in de vaatwasser te kunnen). Geen ingewikkeld gedoe; de machine spoelt zichzelf krachtig door bij het opstarten en afsluiten. Het ding staat er, hij werkt en zeurt verder niet om aandacht. Had ik al gezegd dat dit een topding is?

O, en er is een app. Is die noodzakelijk? Neuh. Is het lekker? Ja! Via de app kun je de machine alvast aan het werk zetten terwijl je zelf nog even je mail checkt in bed. Je weet: technologie is op zijn best als het je luiheid faciliteert, en dat heeft Philips hier goed begrepen.

©Philips

Conclusie? Dit is meer dan een keukenapparaat; het is een stukje levensgeluk. Je hoeft niet meer te kiezen tussen gemak (dag Senseo!) en smaak. De Philips Café Aromis 8000 bewijst dat je dat perfecte koffiemomentje gewoon thuis kunt creëren. Zonder barista-cursus, zonder gedoe, maar mét die gelukzalige stilte na de eerste slok.

Enige minpuntje is wellicht de prijs, want die is met 999 euro best fors. Maar reken maar uit: een cappuccino kost tegenwoordig al snel 4 euro, dus met 250 gloeiend hete geluksmomentjes thuis heb je deze machine er al uit. Dat moet je jezelf gewoon gunnen.

Marc-Alexis Côté, die voorheen de Assassin's Creed-gamefranchise bij Ubisoft overzag, heeft dat bedrijf nu aangeklaagd.

Afgelopen oktober werd aangekondigd dat Côté vertrokken was bij het bedrijf. Dat gebeurde rond dezelfde tijd als dat Ubisoft de Assassin's Creed-franchise onderbracht onder Vantage Studios, een nieuwe dochteronderneming die het samen met Tencent heeft opgericht. Côté heeft decennialang aan de Assassin's Creed-franchise gewerkt en stond de laatste jaren aan het hoofd van de populaire spellenreeks.

Côté zou toen Assassin's Creed naar Vantage Studios ging een aanbod van Ubisoft hebben gekregen om een andere leidende positie binnen het bedrijf aan te nemen. Côté liet kort daarna publiekelijk weten dat deze positie niet vergelijkbaar was met zijn eerdere werk.

De aanklacht

Nu klaagt Côté Ubisoft dus aan, zo meldt CBC Radio Canada. Volgens hem zou hij de rol van 'Head of Production' aangeboden hebben gekregen binnen Ubisoft nadat Assassin's Creed binnen Vantage Studios werd ondergebracht, gevolgd door een mogelijke positie als 'Creative House'.

Volgens Côté zou hij daardoor leiderschap krijgen over "tweederangs" Ubisoft-franchises. Aangezien hij daarvoor de Assassin's Creed-franchise overzag, voelde dit voor hem als een wezenlijke stap terug.

Côté nam naar eigen zeggen twee weken vrij om over deze situatie te reflecteren. Aan het einde van die periode zou Ubisoft hebben geëist dat hij een besluit moest maken en besloot Côté dat dit een onacceptabele situatie was, en een "ontslag in vermomming". Hij eiste dan ook ontslagvergoeding, waarna hij te horen kreeg dat hij niet meer op werk hoefde te komen en Ubisoft aankondigde dat hij was vertrokken.

Volgens Côté heeft Ubisoft geclaimd dat hij vrijwillig is vertrokken, zodat men geen ontslagvergoeding hoefde te betalen. Côté eist nu twee jaar aan loon als ontslagvergoeding en 75.000 dollar aan schadevergoeding vanwege machtsmisbruik en schade aan zijn reputatie. In totaal komt dat neer op meer dan 1,3 miljoen dollar. Ook wil hij dat het concurrentiebeding komt te vervallen.

Vantage Studios en Assassin's Creed

Ubisoft richtte vorig jaar samen met het Chinese Tencent de dochteronderneming Vantage Studios op. Daar zijn de drie belangrijkste Ubisoft-franchise in ondergebracht, namelijk Assassin's Creed, Far Cry en Rainbow Six. Ook de ontwikkelteams die aan deze reeksen werken maken nu onderdeel uit van Vantage Studios.

De Assassin's Creed-franchise is al jarenlang een van de belangrijkste gamereeksen van de Franse uitgever Ubisoft. In de spellen gebruiken spelers parkour, stealth en gevechten om diverse exotische locaties uit de geschiedenis te verkennen. Het meest recente deel is het vorig jaar uitgekomen Assassin's Creed Shadows.