Animatiefilms maken met behulp van de pc is voor de meesten net iets te hoog gegrepen.

Animatiefilms maken met behulp van de pc is voor de meesten net iets te hoog gegrepen. Behalve als u gebruikmaakt van een filmtechniek waarbij binnen een game wordt opgenomen. Daarmee kunt u tegen geringe kosten kwalitatief goede films ontwikkelen.

©CIDimport

Machinima is het sleutelwoord

Hebt u altijd eens een echte film willen maken? Vindt u het leuk om een script te bedenken? Of neemt u liever achter de bedieningsknoppen van licht en geluid plaats? In werkelijkheid zijn deze voorbeelden voor weinig mensen weggelegd, maar met behulp van machinima benadert u uw droombaan heel dicht. Machinima is een combinatie van verschillende elementen. Het bestaat namelijk uit film, game en animatie. Als u deze drie elementen op een creatieve manier samenvoegt, ontstaat er een hoogwaardige animatiefilm met een interessante verhaallijn. Hierbij bent u als gamer de regisseur en beïnvloedt u de personages uit het videospel letterlijk door ze te besturen. In het eindresultaat zijn de personages als acteurs te zien. Tegelijkertijd bent u de cameraman, omdat u bepaalt wat er op het computerscherm gebeurt. Ook deze beelden ziet u terug in het eindresultaat. Maar voordat u de film opneemt, bedenkt u natuurlijk eerst een leuke verhaallijn. Net zoals in een echte film zorgt u daarna pas voor het beeldmateriaal, waarna u de film voorziet van special effects, stemmen en geluiden. Voorbeelden van games die vaak voor machinimafilms worden gebruikt zijn: Grand Theft Auto, Call of Duty, World of Warcraft, The Sims en Second Life.

Hoe werkt het?

 Nadat u een verhaallijn hebt bedacht, speelt u de game volgens een script. Hierbij neemt u het beeld tegelijkertijd op met een programma als Fraps, maar daarover later meer. Vaak vervullen meerdere spelers in een multiplayergame een verschillende rol. Met drie personen draait u al gemakkelijk verschillende scenario's in elkaar. Een voorbeeld: persoon 1 berooft een bank, persoon 2 is baliemedewerker van die bank en persoon 3 neemt een goede positie in waardoor alles goed in beeld verschijnt. Deze laatste persoon laat dan ook de opnamesoftware met de game draaien om het beeld op te nemen. Maar ook met meer dan drie personen worden er veel films gemaakt gebaseerd op gamebeelden, waarbij er altijd een persoon als cameraman dient. In principe wordt voornamelijk deze opname gebruikt als basis voor de film. U voegt eventueel in de nabewerking gemakkelijk stemmen toe, waardoor er een echte dialoog ontstaat. Sommige filmmakers kiezen ervoor om tijdens een game stemmen op te nemen via headsets.

 Niet alleen in games

Bovenstaande omschrijving is de meest eenvoudige manier om een machinimafilm te maken en daarnaast biedt het veel voordelen. Zo zijn er geen dure software, camera's en decors voor nodig. Na het bedenken van een eenvoudige verhaallijn kunt u direct aan de slag. Maar ook als u geen mensen hebt gevonden die u willen helpen met een scène in een multiplayergame hoeft u niet direct de handdoek in de ring te gooien. Zo is Second Life uitermate geschikt voor het individueel maken van machinimafilms, waarmee u de werkelijkheid heel dicht benadert. U bouwt bijvoorbeeld een decor dat als filmlocatie dient en selecteert goede acteurs. Andere personen die helpen zijn: visagisten, cameramannen en een cast. Eigenlijk klopt het niet helemaal dat u in Second Life individueel werkt aan een film. Diverse onbekende mensen in deze virtuele wereld helpen u namelijk vrijwillig.

Fraps

Als u een spannend verhaal en een script hebt bedacht, begint u aan het echte werk. Voor het spelen van mooie 3D-games hebt u een computer nodig met een goede videokaart die DirectX ondersteunt. Daarnaast dient u naast de game ook te beschikken over specifieke software die de beelden opneemt. Een goed programma dat voor dit doel veel wordt gebruikt is Fraps. U downloadt een proefversie vanaf www.fraps.com. Sommige games bevatten overigens een geïntegreerde optie om beelden op te nemen, zoals The Sims 2. Meestal bent u echter aangewezen op externe software. De proefversie van Fraps heeft een aantal beperkingen. Zo kunt u bijvoorbeeld slechts dertig seconden achtereen opnemen en bevat het beeld een watermerk. Om het programma eens te proberen voldoet het echter prima. Mocht het programma u goed bevallen, dan schaft u voor 37 dollar de volledige versie aan.

Een kind kan de fraps doen

De interface van het programma is erg simpel, maar wel overzichtelijk. Naast filmen maakt u ook gemakkelijk screenshots en toont Fraps het aantal frames per seconde van elke game. Voor het filmgedeelte gaat u naar tabblad Movies. Via de blauwe knop Change geeft u aan waar de opname wordt opgeslagen en bij Video Capture Hotkey ziet u een sneltoets staan die wordt gebruikt om de opname te starten. Standaard staat hier F9, maar dat past u indien gewenst eenvoudig aan. Verder hebt u de keuze om het beeld Half-size of Full-size op te nemen. Als u eerstgenoemde optie kiest, dan slaat Fraps de video op in een kwart van het aantal pixels waarin u de game speelt. Met Fullsize benut u het volledige aantal beeldpunten met een maximum van 2560 x 1600. Daarnaast hebt u de keuze om ook het geluid van de game op te nemen via Record Sound en bepaalt u aan de rechterkant het aantal frames per seconde. Nuttig is ten slotte de mogelijkheid om de weergave van de muisaanwijzer in de video weg te laten via de functie No cursor.

Opnemen

Opnemen is nu een simpel karweitje. U start Fraps op uw pc en daarna een game. U ziet linksboven een gele teller meelopen. Dit getal betekent het aantal frames per seconde. Als u de juiste passage in de game hebt bereikt, drukt u op de sneltoets die u in Fraps bij Video Capture Hotkey hebt aangegeven. De teller wordt vervolgens rood. Klaar met opnemen? Druk dan weer dezelfde sneltoets in om de opname af te breken. De software plaatst de gamescène als avibestand op uw harde schijf. Dit formaat speelt u met de juiste codecs eenvoudig af in Windows Media Player. Omdat er niet genoeg tijd is om tijdens het spel avi-bestanden te comprimeren, zijn ze nogal groot in omvang. Reserveer daarom voldoende hardeschijfruimte, want een opname van enkele minuten neemt al gauw een aantal gigabyte in beslag. Na de opname zet u de video overigens eenvoudig om in een compressieformaat met een programma als het gratis VirtualDub.

Gameconsoles

Indien u videospelletjes wilt opnemen van gameconsoles zoals Xbox 360 en Playstation 3, gebruikt u bijvoorbeeld een harddiskrecorder met PAL 60-ondersteuning. Vervolgens zet u de filmpjes over op uw computer. Verder zijn er handige producten om goede opnames te maken, zoals Dazzle Video Creator Platinum of Pinnacle Studio MovieBoard (www.pinnaclesys.com). Sommige games op de Playstation 3 hebben overigens een geïntegreerde functie om beelden vast te leggen, al zijn deze wel op één hand te tellen. Hebt u voldoende materiaal opgenomen, dan monteert u de machinima met een normaal videobewerkingsprogramma. Met Adobe Premiere Elements (www.adobe.com/nl/products/premiereel) beschikt u voor 99 euro over een goed programma met meer dan voldoende mogelijkheden. Een andere mogelijkheid is Pinnacle Studio 14 HD(www.pinnaclesys.com), dat u kunt downloaden voor 59 euro. Beide programma's hebben een simpele interface en bevatten desondanks veel opties voor videobewerking. Geeft u liever geen geld uit? Het gratis Windows Movie Maker (download.live.com/moviemaker) bevat voldoende mogelijkheden om uw machinima te monteren.

Machinimawebsites

Wanneer de machinima helemaal af is, wordt het tijd om uw videokunsten aan anderen te vertonen. Als u een groot en breed publiek wilt bereiken, ligt de videodienst YouTube voor de hand. Via uw account zet u de video gemakkelijk online. Indien u de machinima wilt tonen aan andere liefhebbers van de filmtechniek, is www.machinima.com de website waar u moet zijn. Hier ontmoeten machinimakers uit de hele wereld elkaar om video's te delen.Handig als u goede tips wilt ontvangen. Bezoekers van de website beoordelen namelijk elkaars werk. Sommige leden van de website ontwikkelen complete series met een verhaallijn. Ze uploaden bijvoorbeeld elke week een aflevering en hopen op deze manier een vaste groep kijkers te binden.

U plaatst zelf een machinima op de website via de knop Upload rechtsboven. U geeft hierbij een titel en een korte beschrijving, zodat iedereen snapt waar het over gaat. De website ondersteunt avi-, mov-, en wmv-bestanden. Naast veel filmpjes vindt u allerlei artikelen over de meest uiteenlopende onderwerpen binnen de filmtechniek. Ook leest u veel interviews met bekende leden van machinima.com. Als u een vraag wilt stellen, kunt u terecht in het forum. Dankzij de zeer actieve community bent u ervan verzekerd dat u snel antwoord krijgt. Tevens kunnen ook gevorderde filmmakers terecht op deze website, omdat er regelmatig wedstrijden worden georganiseerd. Hiermee kunt u zelfs behoorlijke prijzen winnen! Het is ook goed om inspiratie op te doen door naar video's van hooggewaardeerde gebruikers te kijken. Zo zijn de machinima's met als titel Red vs Blue van het Rooster Teeth team ontzettend populair. De makers hebben een eigen website, die u bereikt via www.redvsblue.com.

U vindt hier naast veel videomateriaal de nodige nuttige tips. Dit team is zelfs zo bekend dat het de series die het maakt uitbrengt op dvd. Inmiddels heeft het Rooster Teeth team al meer dan honderd afleveringen gemaakt, waarmee het een schoolvoorbeeld vormt voor iedere machinimaleerling

Dit artikel komt uit Computer Idee nummer 21, jaargang 2009.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.