Hotels, autoverhuurders, werkgevers: allerlei organisaties vragen je om een kopie van je identiteitsbewijs. Een foto is snel gemaakt en verstuurd. Maar dat is onveilig, omdat een volledige kopie onnodig veel persoonsgegevens prijsgeeft. Je kunt beter de KopieID-app gebruiken. In dit artikel leggen we het bestaansrecht en de werking van KopieID uit.

Identiteitsfraude is een groot probleem dat moeilijk uit te roeien is. Met een duidelijke kopie van jouw identiteitsbewijs kan een kwaadwillende zich als jou voordoen, met alle gevolgen van dien. Zo kan een crimineel zich onder jouw naam op Marktplaats begeven en jouw gegevens naar mensen sturen die op het punt staan om een online betaling te doen en bewijs willen dat de verkoper is wie hij zegt dat hij is. Als het slachtoffer het gekochte product niet ontvangt, zal hij of zij bij de politie jouw naam doorgeven. Waarna jij moet bewijzen dat je er niets mee te maken had. Criminelen kunnen de kopie van jouw identiteitsbewijs ook gebruiken om schulden aan te gaan, persoonsgegevens te wijzigen of een pinpas aan te vragen – allemaal op jouw naam. Kortom: allemaal narigheid waar je ver weg van wilt blijven.

Overheidsapp

De Rijksoverheid snapt dat ook. Om misbruik van je identiteitsbewijs tegen te gaan, heeft de overheid twee jaar terug een officiële app uitgebracht waarmee je eenvoudig een veilige kopie van je ID maakt. Deze app heet KopieID, is gratis te gebruiken en slaat de bewerkte kopieën alleen op na jouw toestemming. Op de website van de Rijksoverheid vind je een duidelijke video over het nut en de werking van de app: www.tiny.cc/idkopiefaq.

KopieID-app installeren

Tijd om met de KopieID-app aan de slag te gaan. Je installeert de app uit de Google Play Store (voor Android-toestellen) of de App Store (voor iPhones en iPads). Goed om te weten, is dat de Android-versie een smartphone of tablet vereist met Android 7 uit 2016 of nieuwer. Dit vanwege softwarematige beveiligingseisen. De KopieID-app voor Apple-apparaten vereist iOS 11.0 of hoger (iPhone en iPod) of iPadOS 11.0 of hoger (iPad). Deze versies zijn in 2017 geïntroduceerd. Wij gebruiken KopieID op een smartphone met Android 11.

Drie mogelijkheden

Na het installeren van de app open je hem en krijg je de gebruiksvoorwaarden te zien. Tik op Akkoord & doorgaan. Nu krijg je een pop-upvenster in beeld om KopieID toegang te geven tot je camera. Zonder deze functie werkt de app uiteraard niet. Op onze Android 11-telefoon kiezen we de optie Tijdens gebruik van de app. Vervolgens krijg je het startscherm van KopieID te zien, met drie opties. Bovenin vind je Hoe werkt de app? waar je op kunt tikken voor een beknopte uitleg hoe je met KopieID je identiteitsbewijs veilig kopieert. Met de optie Maak een foto fotografeer je een identiteitsbewijs dat voor je ligt – waarover verderop meer.

Als je een veilige kopie opgeslagen hebt, kun je die later raadplegen door op de derde optie Kies eerdere foto te drukken. Bij de opties Maak een foto en Kies eerdere foto zie je rechtsboven een ronde informatieknop. Als je hierop tikt, krijg je een uitgebreide uitleg te zien over het nut van het maken van een veilige kopie van je identiteitsbewijs. Dit scherm geeft ook duidelijk aan welke informatie je wanneer kunt doorstrepen. Al deze informatie hadden we liever op het uitlegscherm van de eerste optie gezien, maar dat terzijde.

©PXimport

Veilige kopie maken

Een veilige kopie van je rijbewijs, identiteitskaart of paspoort maak je met de optie Maak een foto. Pak je identiteitsbewijs erbij, leg deze neer op een vlakke ondergrond en zorg voor voldoende (dag)licht. Richt de camera op het document en breng de voorzijde van het document in beeld binnen de kaders. Druk nu op de rode fotoknop onder in beeld. Je ziet nu de foto. Is die scherp en staat het document er duidelijk op? Nee? Tik dan op de knop Ongedaan maken. Als de foto goed is, veeg je met je vinger over de informatie die je onleesbaar wil maken. Dat is even wennen, maar werkt prima. De informatie krijgt een zwarte balk en is niet meer zichtbaar.

Weet je niet welke informatie je allemaal onleesbaar kan maken voor de vragende partij? Druk dan even op de informatieknop rechtsboven in en neem de handleiding door. Tik daarna op de terugknop en maak indien nodig meer informatie zwart. Wil de vragende partij ook een kopie van de achterkant van je identiteitsbewijs? Druk dan nu op de knop Achterkant optioneel, maak een foto en de streep de informatie door die de vragende partij niet hoeft te zien. Kies nu de optie Volgende, onder in beeld zichtbaar. Je kunt in het tabblad Vul in: voor wie is de kopie? nu de naam van de vragende partij invullen.

In het tabblad Vul in: waarvoor is de kopie nodig? geef je aan waarom de vragende partij een kopie wil. Een voorbeeld: autoverhuurbedrijf Jansen wil een kopie omdat je een auto huurt. KopieID plaatst de datum en het jaartal automatisch als watermerk. Via de knop onderaan kies je de kleur van het watermerk: wit (standaard), zwart of blauw. Druk onderaan op Volgende en geef aan of je de kopie wilt opslaan (met de knop Opslaan) of delen. Dat laatste doe je door op de knop Deel KopieID te klikken, waarna de app je waarschuwt voor identiteitsfraude en je op OK tikt. Kies nu met welke app je de kopie wil delen, bijvoorbeeld WhatsApp of e-mail. De kopie wordt aangemaakt in pdf-formaat.

©PXimport

Ontbrekende functies

Hoewel KopieID een nuttige app is, is hij niet perfect. Er missen al jaren wat functies die de app gebruiksvriendelijker kunnen maken. Zo moet je zelf je identiteitsbewijs goed in beeld brengen en blijft de achtergrond zichtbaar, waar sommige vergelijkbare apps slimme software gebruiken om de achtergrond te verwijderen. Zo blijft alleen je document over; wel zo duidelijk.

Ook afwezig in KopieID is de mogelijkheid om de app te beveiligen met bijvoorbeeld een pincode. Is je smartphone of tablet ontgrendeld en opent iemand de KopieID-app, dan krijgt hij of zij toegang tot jouw eventuele opgeslagen kopieën. Gebruikers klagen hier – terecht – over.

Ook jammer is dat de app niet herkent welk type identiteitsbewijs je fotografeert en kan aangeven waar de getoonde gegevens voor gebruikt worden. Dat zou handig zijn, omdat lang niet iedereen weet welke gegevens (niet) zichtbaar moeten blijven. Helemaal nuttig zou het zijn als de KopieID-app – op verzoek – automatisch gegevens onleesbaar kan maken. Wensen die onder gebruikers al twee jaar leven en waar de ontwikkelaar in de appwinkels op reageert met: “Dank voor je review, we blijven de app verder ontwikkelen.”

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.