Wie bij Vivaldi denkt aan een Italiaanse componist is niet helemaal bij de tijd. Vivaldi is namelijk (ook) een uitstekende browser: lekker snel en met veel mogelijkheden. Oftewel: een browser waar muziek in zit! Afgelopen maand kreeg de browser nog een grote update. Wat moet je weten over Vivaldi?

Tip 01: Vivaldi

Vivaldi is een veelbelovende browser met momenteel ruim 1,5 miljoen gebruikers.  Het bedrijf richt zich in eerste instantie op de desktop, met een versie voor Windows, macOS en Linux, maar er is ook een Android-versie. Vivaldi is opgericht door Jon von Tetzchner. De IJslander was daarvoor de baas van Opera, dat hij mede had opgericht. Met Vivaldi zwemt het bedrijf een beetje tegen de stroom in: waar de gangbare browsers zaken proberen te versimpelen, probeert deze browser juist zoveel mogelijk handige opties toe te voegen. Niet alleen voor personalisatie om de browser helemaal naar wens in te kunnen stellen, maar ook voor powerusers. De browser lijkt deels gericht op overstappers van Opera, dat de laatste jaren veel aan functionaliteit heeft ingeboet. Vivaldi leent trouwens ook wat features van Opera, waaronder de Speed Dial, een handige plek voor je favoriete websites.

Tip 02: Personalisatie

De browser biedt uitgebreide mogelijkheden voor personalisatie. Al direct na de installatie kun je bijvoorbeeld de kleurstelling aanpassen of positie van de tabbladen wijzigen. Duikt je naderhand in de instellingen, dan zie je dat deze eerste opties nog maar het topje van de ijsberg zijn. Om in het instellingen-venster te komen, druk je op het Vivaldi-icoontje linksboven. Je kunt hier eventueel gelijk bladwijzers en instellingen van een andere browser importeren. De geschiedenis is bij deze browser ook opvallend uitgebreid, hier zie je zelfs een grafiek met je internetactiviteit. Heb je vaak veel tabbladen open, dan zul je de extra voorzieningen van Vivaldi op dit punt ook zeker waarderen. Hierover in de volgende tips meer.

©PXimport

Tip 03: Tabs groeperen

Alle browsers werken met tabbladen om meerdere websites te openen, maar Vivaldi gaat een stap verder. Zo kun je in een tab meerdere pagina’s onderbrengen. Verzamel je informatie over een vakantiebestemming? Verzamel die webpagina’s dan allemaal onder één tab. Het samenvoegen kan op verschillende manieren, bijvoorbeeld via drag-and-drop: laat de muis los als de gewenste tab grijs kleurt. Je kunt ook van twee of meer tabs een tabgroep maken door ze te selecteren met de Shift-toets ingedrukt. Rechtsklik daarna op één van die tabs en kies #tabs tot tabgroep maken. Opheffen gaat via rechtermuisklik / Tabgroep degroeperen.

Je merkt dat als je met de muis boven een tabgroep hangt, je miniaturen ziet van alle pagina’s in die groep. Wil je één tab verwijderen uit de tabgroep, klik dan bij zo’n miniatuurweergave rechtsonder op het kruis om de site te sluiten.

©PXimport

Tip 04: Sites naast elkaar

Met de brede schermen van tegenwoordig passen er prima meerdere websites naast elkaar. Vivaldi kan meerdere sites tegelijk tonen. Dat noemt de browser het ‘stapelen’ van tabs. Selecteer de tabs door erop te klikken terwijl je de Shift-toets ingedrukt houdt. Klik met rechts op een tab: de optie Tabs stapelen verschijnt. Heb je een tabgroep, dan kun je ook rechtsklikken op de tabgroep en kiezen voor Tabgroep stapelen.

Je kunt zelf regelen hoe gestapelde tabs op het scherm komen. In de onderste balk van Vivaldi vind je een aantal pictogrammen. Klik op het rechthoekige pictogram om te bepalen of je vensters naast elkaar of onder elkaar komen te staan. Je kunt ook vensters op een raster zetten, dit werkt pas bij minimaal drie gestapelde tabs.

©PXimport

Tip 05: Tabbalk verplaatsen

De balk met tabs staat normaal gesproken bovenaan, maar Vivaldi zou Vivaldi niet zijn als dit niet aan te passen was. Door de tabbalk links of rechts te plaatsen, verschijnen continu miniatuurtjes van openstaande tabs. Zo zie je in één oogopslag wat er allemaal open staat. Zeker als je een breed beeldscherm hebt, is dit een handige optie. Ga hiervoor naar Instellingen / Tabs en kies voor Links (of Rechts, als je dat prettiger vindt).

Ben je het spoor kwijt met heel veel open tabs en/of vensters? Druk dan gewoon op F2. Hiermee opent een zoekvenster waarin je alle geopende pagina’s ziet. Je kunt via dit venster in één keer alle onderdelen van de browser doorzoeken, waaronder geopende tabbladen, bladwijzers, geschiedenis en instellingen.

©PXimport

Tip 06: Vivaldi versnellen

Het actief houden van veel tabs zorgt voor een trage computer. Een oplossing is het sluiten van tabs, maar Vivaldi heeft een slimmere oplossing. Door een tab in de slaapstand te zetten, wordt er geen geheugen gebruikt. Dit kan ook met een groep tabbladen. Klik met de rechtermuisknop op een (niet-actieve) tab en kies Tab in slaapstand zetten of kies Tabgroep in slaapstand zetten. Door op een actieve tab te klikken, zie je de optie Achtergrondtabs in slaapstand zetten. Hiermee worden alle andere tabs in de energiebesparende stand gezet.

©PXimport

Muisgebaren

©PXimport

Tip 07: Terug en vooruit

In de adresbalk staan de gebruikelijke knoppen om een pagina terug of vooruit te gaan. Maar er zijn nog twee knoppen: daarmee kun je terug- en vooruit spoelen. De terugspoelknop brengt je naar de eerst bezochte pagina van een domein. Vooruitspoelen is beschikbaar op pagina’s die zijn opgedeeld in meerdere delen, bijvoorbeeld een review van enkele pagina’s.

©PXimport

Tip 08: Screenshots

Vivaldi bevat een ingebouwde functie om screenshots te maken. Rechtsonder in de statusbalk staat het pictogram van een camera. Is de statusbalk niet zichtbaar? Gebruik dan de toetscombinatie Ctrl+Shift+S. Via Instellingen / Uiterlijk kun je ook de statusbalk activeren. Met een klik op het cameraatje verschijnen enkele opties. Bovenin is er de keuze tussen het maken van een afbeelding van de hele pagina of van een selectie. Let wel, bij de optie Hele pagina gaat het letterlijk om de gehele pagina, dus niet alleen het zichtbare gedeelte. Wil je alleen het gedeelte dat je ziet vastleggen? Kies dan Selectie. Verder kun je kiezen voor opslaan als jpeg, png of de afbeelding op het klembord plaatsen. Die laatste optie is handig als je het beeld wilt plakken in bijvoorbeeld een beeldbewerkingsprogramma of e-mail. Vivaldi slaat de afbeeldingen op in de map Afbeeldingen\Vivaldi Captures. Via Instellingen / Webpagina’s kunt u de map voor de schermopnames wijzigen.

©PXimport

Voor webontwikkelaars

Tip 09: Pagina-acties

De statusbalk bevat ook de functie Pagina-acties. Deels zijn dit – in onze ogen – wat nutteloze functies. Zo kun je via de actie 3D-transformatie de pagina in driedimensionaal perspectief tonen. Gelukkig zitten er ook een paar handige acties tussen. Zo kun je via Inhoud blokkeren advertenties uitzetten op een pagina. Door te kiezen voor Letters vaste breedte wordt de leesbaarheid vergroot. Met de actie Leesweergave wordt alleen de belangrijkste tekst van een webpagina getoond. Het is wel jammer dat Vivaldi deze pagina-acties niet onthoudt. Iedere keer dat u een nieuwe tab opent, moet de pagina-actie weer worden ingesteld.

©PXimport

Tip 10: Notities maken

Doe je onderzoek op internet? Of kom je iets tegen dat je even wilt bewaren? Dan is het handig om notities te maken tijdens het surfen. Selecteer tekst die je wilt bewaren, rechtsklik erop en kies Kopiëren naar notitie. Het lijkt nu alsof er niets gebeurt, maar open maar eens het deelvenster voor notities. Dit staat normaliter links, maar via de instellingen kun je het ook rechts plaatsen. Is het venster niet te vinden? Gebruik dan de F4-toets of het pictogram linksonder in de statusbalk. In dit venster zie je dat de zojuist geselecteerde tekst is toegevoegd aan een nieuwe notitie, samen met een screenshot van de pagina. Je kunt hier ook zelf een nieuwe notitie toevoegen via het plusje. Je kunt tekst typen, een screenshot toevoegen, een bijlage koppelen en het webadres bijvoegen. Overigens kun je in de instellingen bij Paneel dit notitievenster automatisch laten openen na het toevoegen van tekst aan een notitie.

©PXimport

Tip 11: Leesmodus

Wil je je concentreren op een tekst? Via de leesmodus is het mogelijk om alleen de hoofdtekst te tonen, zonder afleiding van menu’s, advertenties en andere ongein op de pagina. Het activeren van de leesweergave kan in de adresbalk door het pictogram met de streepjes in te drukken (rechts van het webadres). Via dezelfde knop verlaat je die weergave weer.

©PXimport

Tip 12: Andere startpagina

De startpagina van Vivaldi wordt gevormd door de zogeheten Speed Dial. Deze pagina bestaat uit snelkoppelingen naar websites. Die snelkoppelingen kunnen ook in mappen worden verzameld. Voor het toevoegen van een site klik je op de grote plus, typ je het adres in en klik je op Toevoegen. Wil je een map aanmaken, klik dan onder het vak waar je het adres kunt invullen op de knop Nieuwe map. Geef de map een naam, klik erop en voeg daarna via de plus websites aan de map toe. Je kunt helaas niet websites uit het overzicht naar de map toe slepen.

Wil je een andere startpagina van de Speed Dial, open dan Instellingen / Opstarten en stel rechts onder Startpagina een eigen startpagina in.

©PXimport

Tip 13: Extensies

Omdat Vivaldi gebruikmaakt van vergelijkbare technologie als Chrome, is het mogelijk om extensies te installeren die voor Chrome zijn gemaakt. Dat gaat via Menu (het knopje met het logo) / Extra / Extensies. Je ziet dan een overzicht van de al geïnstalleerde extensies. Met een klik op Meer extensies toevoegen installeer je nieuwe extensies. Onze ervaring is dat niet elke extensie voor Chrome goed functioneert. Drie handige populaire extensies die wél goed werken:

LastPass: met deze extensie kun je de webdienst LastPass gebruiken om wachtwoorden veilig in de cloud op te slaan en automatisch in te vullen op websites.

Office Online: dit is een handige extensie van Microsoft om bestanden in OneDrive te bekijken, uploaden en openen.

Google Mail Checker: hiermee krijg je een seintje als er nieuwe mail binnenkomt in Gmail. Een pictogram in de adresbalk toont het aantal nieuwe mails.

©PXimport

Hue Lights

©PXimport

14. E-mail en agendaclient

In juni van dit jaar kreeg Vivaldi één van zijn grootste updates ooit. In de recent uitgebrachte versie 4.0 kun je een ingebouwde e-mail- en agendaclient vinden. Hiermee kun je bestaande mailboxen importeren via imap of pop3.  Je kunt zelfs via de browser een webmailaccount aanvragen (gebruikersnaam@vivaldi.net). 

Ook kun je je agenda importeren in de browser. De ingebouwde e-mail- en agendafuncties bevinden zich nog wel in de bètafase. 

15. Vertalen

Veel browsers bieden al een vertaalfunctie aan en met de komst van versie 4.0 doet Vivaldi dit ook via Vivaldi Translate. Dit werkt hetzelfde als bij Chrome en andere bekende browsers: via een vertaalknop in de URL-balk kun je webpagina's direct laten vertalen. De vertalingen lopen via Lingvanex-software, die het mogelijk maakt om maar liefst 127 talen te verwerken. 

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.