Wanneer je gezichtsherkenning gebruikt op je smartphone en je geregeld een mondkapje draagt, dan ben je ongetwijfeld tegen een moderne irritatie aangelopen: je telefoon herkent je gezicht niet. Daardoor ontgrendelt die zichzelf niet. Wat kun je doen?

Verschillende smartphones bieden gezichtsherkenning aan. Met die technologie is het mogelijk je telefoon te ontgrendelen of bijvoorbeeld betalingen te verrichten. Maar nu we, ook in Nederland, verplicht worden op veel openbare plekken mondkapjes te dragen, lopen we tegen het probleem aan dat die technologie minder goed werkt dan voorheen. Gezichtsherkenningtechnologie houdt rekening met baarden, make-up en zelfs zonnebrillen, maar dat mondkapje vormt een obstakel.

Hoe kan dat nou?

Hoe komt dat nou? Experts zeggen dat het niet per se moeilijker is om iemand te herkennen wanneer diegene een mondkapje draagt. Veel technologie voor gezichtsherkenning leunt immers op het gebied rondom de ogen en het mondje dekt het deel van je gezicht van de neus af. Het probleem ligt hem in het gegeven dat de smartphone niet altijd kan verifiëren of je er daadwerkelijk bent. In het verleden zijn veel smartphones met gezichts- en zelfs irisherkenning voor de gek gehouden met bijvoorbeeld simpele foto’s. De telefoon kan, wanneer je een mondkapje draagt, geen onderscheid maken tussen de echte jij en een spoof (een namaak), bijvoorbeeld dus die eerdergenoemde foto.

Om ervoor te zorgen dat dergelijke technologie blijft werken zoals gebruikers voorheen gewend waren, kun je twee dingen doen. Je kunt je mondkapje even afzetten om de camera z’n werk te laten doen, maar dat is niet sociaal wenselijk en raden we ook niet aan. Daarnaast kunnen smartphonefabrikanten de technologie iets minder veilig maken, maar dat raadt niemand aan in het kader van veiligheid. En terecht. Uit een (oude) Twitter-poll van de Amerikaanse Android-website Android Authority blijkt ook dat bijna 85 procent van de gebruikers die optie totaal niet ziet zitten.

Wat je zelf kunt doen

De komende maanden zitten we nog wel aan dat mondkapje vast, in elk geval tot het vaccinatieprogramma breed uitgerold is in Nederland. Ondertussen kun je genoeg dingen doen. Het belangrijkste is dat je je telefoon, en daarmee je gegevens, beveiligd houdt. Wat we niet aanraden is om de algehele beveiliging van smartphones uit te schakelen. Stel dus op z’n minst iets in. Helaas is het vaak geen optie een nieuwe foto te maken met een mondkapje op, zodat je telefoon je nog steeds kan herkennen. Dat hebben we bijvoorbeeld geprobeerd met een OnePlus 8T, maar die smartphone gaf constant aan geen persoon te herkennen.

De komende maanden ben je dus aangewezen op andere opties. Per smartphone kan het aanbod mogelijkheden verschillen, maar over het algemeen kun je gewoon gebruikmaken van een standaard schermvergrendeling. De opties die er dan vaak zijn, zijn swipen, een patroon invoeren, een pincode gebruiken of een wachtwoord instellen. Wanneer je kiest voor één van de twee laatste opties, is het wel handig wanneer je unieke codes of woorden gebruikt. Gebruik dus niet de pincode van je bankpas en gebruik ook niet een wachtwoord dat je elders al gebruikt.

©PXimport

Een andere optie is natuurlijk de vingerafdrukscanner. Veel telefoons bieden zo’n scanner tegenwoordig in het scherm aan, maar het kan ook zijn dat je een scanner in je powerknop hebt zitten. En anders tref je hem op de achterkant aan. Deze is optie niet voor iedereen weggelegd, omdat er smartphones uitgebracht worden die geen vingerafdrukscanner hebben – maar dan kun je dus terugvallen op één van de vier bovenstaande, traditionele opties.

Smartphones en mondkapjes

Het is overigens niet zo dat bedrijven helemaal geen actie ondernomen hebben in het kader van smartphones en mondkapjes. Zo heeft Apple er bijvoorbeeld voor gezorgd dat je voortaan veel sneller je pincode kunt invoeren wanneer de iPhone je niet herkent. Die optie komt heel snel in beeld wanneer het zover is. Dat is een update die eerder dit jaar gelanceerd werd. Iedereen met tenminste iOS 13.5 aan boord kan die instelling nu gebruiken. Helaas is het zo dat de iPhone SE buiten beschouwing blijft, omdat die geen Face ID en geen Touch ID heeft.

Daarnaast wordt er gekeken naar andere technologieën. Het kan zijn dat bijvoorbeeld de ontwikkeling van handpalmherkenning nu vlotter gaat. Een smartphone met handpalmherkenning aan boord is momenteel nog zeldzaam, maar we kunnen dus in de toekomst wellicht snel zo’n soort smartphone verwachten. Mocht je daar nu al naar op zoek zijn, dan kun je bijvoorbeeld eens kijken naar de LG G8. Dit is een telefoon met handpalmherkenning. Maar nu het ook weer wat kouder wordt, loop je tegen een ander probleem aan: hoe doe je dat dan met wanten en handschoenen? Dat is gelukkig een minder groot probleem. Voor veel mensen is teruggaan naar een meer traditionele vorm van smartphonebeveiliging voorlopig de beste optie.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.