Wanneer je gezichtsherkenning gebruikt op je smartphone en je geregeld een mondkapje draagt, dan ben je ongetwijfeld tegen een moderne irritatie aangelopen: je telefoon herkent je gezicht niet. Daardoor ontgrendelt die zichzelf niet. Wat kun je doen?

Verschillende smartphones bieden gezichtsherkenning aan. Met die technologie is het mogelijk je telefoon te ontgrendelen of bijvoorbeeld betalingen te verrichten. Maar nu we, ook in Nederland, verplicht worden op veel openbare plekken mondkapjes te dragen, lopen we tegen het probleem aan dat die technologie minder goed werkt dan voorheen. Gezichtsherkenningtechnologie houdt rekening met baarden, make-up en zelfs zonnebrillen, maar dat mondkapje vormt een obstakel.

Hoe kan dat nou?

Hoe komt dat nou? Experts zeggen dat het niet per se moeilijker is om iemand te herkennen wanneer diegene een mondkapje draagt. Veel technologie voor gezichtsherkenning leunt immers op het gebied rondom de ogen en het mondje dekt het deel van je gezicht van de neus af. Het probleem ligt hem in het gegeven dat de smartphone niet altijd kan verifiëren of je er daadwerkelijk bent. In het verleden zijn veel smartphones met gezichts- en zelfs irisherkenning voor de gek gehouden met bijvoorbeeld simpele foto’s. De telefoon kan, wanneer je een mondkapje draagt, geen onderscheid maken tussen de echte jij en een spoof (een namaak), bijvoorbeeld dus die eerdergenoemde foto.

Om ervoor te zorgen dat dergelijke technologie blijft werken zoals gebruikers voorheen gewend waren, kun je twee dingen doen. Je kunt je mondkapje even afzetten om de camera z’n werk te laten doen, maar dat is niet sociaal wenselijk en raden we ook niet aan. Daarnaast kunnen smartphonefabrikanten de technologie iets minder veilig maken, maar dat raadt niemand aan in het kader van veiligheid. En terecht. Uit een (oude) Twitter-poll van de Amerikaanse Android-website Android Authority blijkt ook dat bijna 85 procent van de gebruikers die optie totaal niet ziet zitten.

Wat je zelf kunt doen

De komende maanden zitten we nog wel aan dat mondkapje vast, in elk geval tot het vaccinatieprogramma breed uitgerold is in Nederland. Ondertussen kun je genoeg dingen doen. Het belangrijkste is dat je je telefoon, en daarmee je gegevens, beveiligd houdt. Wat we niet aanraden is om de algehele beveiliging van smartphones uit te schakelen. Stel dus op z’n minst iets in. Helaas is het vaak geen optie een nieuwe foto te maken met een mondkapje op, zodat je telefoon je nog steeds kan herkennen. Dat hebben we bijvoorbeeld geprobeerd met een OnePlus 8T, maar die smartphone gaf constant aan geen persoon te herkennen.

De komende maanden ben je dus aangewezen op andere opties. Per smartphone kan het aanbod mogelijkheden verschillen, maar over het algemeen kun je gewoon gebruikmaken van een standaard schermvergrendeling. De opties die er dan vaak zijn, zijn swipen, een patroon invoeren, een pincode gebruiken of een wachtwoord instellen. Wanneer je kiest voor één van de twee laatste opties, is het wel handig wanneer je unieke codes of woorden gebruikt. Gebruik dus niet de pincode van je bankpas en gebruik ook niet een wachtwoord dat je elders al gebruikt.

©PXimport

Een andere optie is natuurlijk de vingerafdrukscanner. Veel telefoons bieden zo’n scanner tegenwoordig in het scherm aan, maar het kan ook zijn dat je een scanner in je powerknop hebt zitten. En anders tref je hem op de achterkant aan. Deze is optie niet voor iedereen weggelegd, omdat er smartphones uitgebracht worden die geen vingerafdrukscanner hebben – maar dan kun je dus terugvallen op één van de vier bovenstaande, traditionele opties.

Smartphones en mondkapjes

Het is overigens niet zo dat bedrijven helemaal geen actie ondernomen hebben in het kader van smartphones en mondkapjes. Zo heeft Apple er bijvoorbeeld voor gezorgd dat je voortaan veel sneller je pincode kunt invoeren wanneer de iPhone je niet herkent. Die optie komt heel snel in beeld wanneer het zover is. Dat is een update die eerder dit jaar gelanceerd werd. Iedereen met tenminste iOS 13.5 aan boord kan die instelling nu gebruiken. Helaas is het zo dat de iPhone SE buiten beschouwing blijft, omdat die geen Face ID en geen Touch ID heeft.

Daarnaast wordt er gekeken naar andere technologieën. Het kan zijn dat bijvoorbeeld de ontwikkeling van handpalmherkenning nu vlotter gaat. Een smartphone met handpalmherkenning aan boord is momenteel nog zeldzaam, maar we kunnen dus in de toekomst wellicht snel zo’n soort smartphone verwachten. Mocht je daar nu al naar op zoek zijn, dan kun je bijvoorbeeld eens kijken naar de LG G8. Dit is een telefoon met handpalmherkenning. Maar nu het ook weer wat kouder wordt, loop je tegen een ander probleem aan: hoe doe je dat dan met wanten en handschoenen? Dat is gelukkig een minder groot probleem. Voor veel mensen is teruggaan naar een meer traditionele vorm van smartphonebeveiliging voorlopig de beste optie.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.