Vele jaren na de introductie van het fenomeen tablet-pc komt Dell met zijn eerste tablet-pc. Met een Dual Sense tabletscherm, Windows Vista en een energiezuinige Intel processor, doet Dell het meteen goed.

Deze Latitude XT heeft een stevig chassis en een degelijk stoer zakelijk ontwerp. Het deksel en de binnenkant hebben een zwart geborsteld aluminium uiterlijk dat heel goed weerstand biedt tegen vingerafdrukken. Met een gewicht onder de twee kilogram en bescheiden afmetingen van ongeveer A4 formaat en net iets meer dan 3 cm dik is het een redelijk handzaam apparaat. Het bijzonder degelijk aanvoelende draaibare scharnier tovert deze "convertible" werkelijk in een handomdraai om van laptop naar tablet mode.

Aanraakscherm

De tablet functionaliteit van dit notebook zijn indrukwekkend. Dankzij het nieuwe capacitieve aanraakscherm is het eenvoudig om met de vinger windows functies te bedienen. Dit aanraakscherm werkt zeg maar hetzelfde als het touchpad en niet zoals we gewend zijn bij aanraakschermen met druk. Het voordeel is dat de aanraking subtieler kan zijn, nadeel is een lagere precisie, daar je met het druk gevoelige aanraakscherm de neiging hebt om je nagels te gebruiken werkt dat bij het capacitieve scherm juist niet en moet je je vlakke vinger gebruiken. Voordeel van de nieuwe capacitieve aanraakscherm technologie is dat ook multitouch bediening, dat wil zeggen bediening met meer dan één vinger, mogelijk wordt. Helaas zijn er nog geen functies in het notebook ingebouwd die daar gebruik van maken. Nadeel is dat er afhankelijk van de lichtinval en de achtergrond een ruitjes patroon in het scherm te zien is.

Tablet pen

Voor het schrijven en tekenen en het precieze werk, is er de uitstekend vormgegeven, batterijloze pen die met de "traditionele" elektromagnetische tablet functionaliteit werkt. De combinatie is bijzonder prettig bij het schrijven met de pen is er geen last van de hand afdruk op het scherm, dit wordt automatisch onderdrukt. We zouden niet weten waarom maar het is ook mogelijk om één van beide tablet invoer functies uit te schakelen.

Scherm

Het 12,1 inch breedbeeldscherm heeft energiezuinige ledverlichting die zorgt voor een helder scherp en kleurrijk beeld. Met een goede kijkhoek. Het scherm heeft met een sensor ook een automatische dimfunctie waarmee extra energie gespaard kan worden. Het toetsenbord en touchpadmuis werken uitstekend. Bovendien is er nog een dopmuis of trackpoint, zodat het notebook voor iedereen naar wens is te bedienen. De geluidskwaliteit van de enkele speaker is voldoend voor normaal notebook gebruik.

Prestaties

Het notebook wordt aangedreven door een energiezuinige Intel Core 2 Duo processor in ultra low voltage uitvoering in dit geval de U7600 op 1,2 GHz die zijn energiegebruik beperkt tot zo'n 34 watt. Samen met 2 GB geheugen en een ATi Express chipset met geïntegreerde graphics goed voor redelijke prestaties.

SDD of HDD

De XT kan worden geleverd met een solid state disk van 40 of 64 GB of zoals ons testexemplaar met een 120 GB harde schijf. De bescheiden afmetingen en heeft het notebook mede te danken aan het ontbreken van een optische drive. Die zit in een fraai onder het notebook te bevestigen mediabase/dockingslice. Deze maakt het notebook wel 600gram zwaarder en 1,5 cm dikker.

Netwerk

De communicatie mogelijkheden zijn ruim voorzien met gebruikelijke aansluitingen en 11n (draft) draadloos netwerk, bluetooth en optioneel zelfs een ingebouwde hsdpa breedband voorziening, compleet met uitschuifbare antenne. Handig is de met een speciale drukknop uitgevoerde wifi-finder, dat snel een overzicht van de beschikbare netwerken oplevert.

Accuduur

Ook optioneel is de op dezelfde plaats, onder het notebook een extra accu te plaatsen. Deze zogenaamde slate batterij vormt samen met het notebook een fraai strak geheel. Het maakt het notebook een cm dikker en het geheel weegt dan ruim 2,5 kilo. De door ons gemeten batterijtijd van beide configuraties zijn met de standaard batterij van bijna twee tot drie en een half uur. Met de opionele slate batterij wordt dat bijna drie tot vijfeneenhalf uur. Opvallend is dat Dell bij dit notebook een bijzonder compacte en licht lader levert, waar jammer genoeg wel een rechte stekker aan zit, wat voor het tabletgebruik niet erg handig is.PluspuntenMinpuntenConclusie

Een heel fijne tablet-pc met veel gebruiksmogelijkeheden. Wel is hij met twee kilo nog aan de zware kant. Voor wie de Windows Vista handinvoerfunctionaliteit weet te waarderen een goede keus.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.