Rise of the Tomb Raider
Namen zijn belangrijk. Een naam geeft mensen een positief of negatief beeld, afhankelijk van de associatie die men erbij heeft. Tomb Raider stond ooit garant voor pittige avonturen in tombes, waarin spelers grote, open gebieden moesten onderzoeken en zo puzzel voor puzzel oplosten om verder te komen. Maar de franchise en dus de bijbehorende naam raakte in verval, tot Tomb Raider uit 2013 daar verandering in bracht. Mogelijk brengt Rise of the Tomb Raider de reeks voor terug aan de top.
Tomb Raider wist in 2013 de serie weer van een frisse en vooral kwalitatief hoogstaande nieuwe impuls te voorzien. Hier was een nieuwe Lara Croft, jong en fris achter de oren, dat zeker, maar ze ging het avontuur niet uit de weg en – niet onbelangrijk – onderzocht daadwerkelijk tombes. Het enige probleem van Tomb Raider was dat het geheel nogal lineair aanvoelde. Een lineaire game op zich is geen minpunt – het kan een bewuste ontwikkelkeuze zijn – maar het is niet bepaald wat fans van de oude games gewend waren.
©PXimport
Op zoek naar antwoorden
Rise of the Tomb Raider moet daar verandering in brengen. En we moeten eerlijk zijn: de live demo die we kort na Microsofts Gamescom-persconferentie kregen overtuigde op dat gebied nog niet. We zien in een introfilmpje Lara in een auto zitten, in de buurt van de Syrische grens. Het is ongeveer een jaar na de gebeurtenissen uit de vorige game en de avonturierster is op zoek naar antwoorden. Antwoorden op de vraag wat er nou in hemelsnaam met haar gebeurde op het eiland uit de vorige game, maar ook om er achter te komen waar haar vader naar op zoek was. Via ingesproken bandjes komt ze op het spoor dat haar vader volgde en gaat ze op zoek naar een geheime tombe middenin een fraai uitgebeelde wildernis, met een Syrische stad ver aan de horizon.
Dit is Uncharted pur sang, wat zeker geen belediging is
-
Lara is niet de enige met interesse in de geheimzinnige tombe, die wel eens kan leiden naar een onsterfelijke profeet; een geheimzinnig leger van guur ogende bad guys zoekt er eveneens naar. Ze wordt aangevallen door een helikopter uitgerust met geweren en het duurt niet lang voordat de bestuurder van de wagen waar Lara in zit wordt geraakt. De auto raakt van de weg met de nodige explosies en spektakel, en Lara vliegt met een ‘gelukje’ van een afgrond om zo recht op het juiste pad richting de tombe te komen.
Echt geen belediging
Wat volgt is vooralsnog toch wel heel bekende gameplay. Wat klimmen op rotsen en over afgronden, een steen die afbrokkelt en een kreun en een steun, terwijl Lara haar houweel diep in de muren kerft. Dit is Uncharted (of inderdaad de laatste Tomb Raider) pur sang, wat zeker geen belediging is. De filmische klimtochten zijn filmisch en zoals gebruikelijk afgewerkt met slow-motion en muzikale cues op de juiste momenten die voor voldoening zorgen. Uiteindelijk geraakt Lara in de tombe waar ze naar op zoek was, waar ze via een hoop geklim en geklauter de ingang van vindt, om binnen verder te puzzelen. Een muur die kapot kan hier, een manier om het water waarin ze loopt te verhogen daar, en zo werkt ze zich een weg naar het eindpunt.
En daar komen we bij de clou van het verhaal: het oogt allemaal nog steeds vrij lineair. Toegegeven, de omgevingen die we zagen oogden grootser en meer open dan in de vorige game, maar het pad dat Lara in de Gamescom-presentatie aflegt lijkt wel héél handig voorzien van de juiste visuele cues en uitsteeksels om aan te hangen. Waar zijn toch die omgevingen uit de allereerste Tomb Raider, waarin je in een gigantische ruimte werd gegooid en zelf maar moest uitzoeken hoe je verder kwam? Een schakelaar hier, een zwemtocht daar, en je zoekt zelf maar lekker uit in welke volgorde.
©PXimport
Eén groot mysterie
Het is echter te vroeg om te zeggen of de game net zo lineair als de vorige Tomb Raider wordt. We mochten nog niet zelf aan de slag met de game en keken hoe een ontwikkelaar de demo speelde. Die heeft dat gedeelte waarschijnlijk al ontelbare keren gespeeld en voor zichzelf de perfecte route uitgestippeld. Het zou goed kunnen dat nieuwkomers eerst uren bezig zijn met het oplossen van pittige puzzels. Als we Crystal Dynamics mogen geloven komt dat inderdaad dicht bij de waarheid, want het spel is gevuld met tombes (nog een kritiekpunt op de vorige game dat aangepakt wordt) en de focus ligt volgens hen echt op een ervaring waarin vrijheid en een open levelontwerp centraal staan.
Dat valt dus nog te bezien. Maar eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we het ook geen ramp zouden vinden als de gameplay in de stijl van de vorige Tomb Raider blijft. Het was een prima alternatief op de Uncharted-serie vol met filmische scènes en meer van dat lekkers, maar dan op grotere schaal, zou bepaald geen straf zijn. Net zoals de tombe in de demo is de richting die het spel écht opgaat dus nog verhuld in geheimzinnigheid. Op 10 november kunnen Xbox-gamers de tombes bezoeken, PlayStation- en pc-gamers zijn volgend jaar pas aan de beurt.
