Met Mario Kart 8 leverde Nintendo op de Wii U een van de meest uitgebreide en solide Mario Kart-games tot dusver af. Met Mario Kart 8 Deluxe hoopt het bedrijf dat er voor de Switch een groter succes in het verschiet ligt en dat dus ook meer mensen van deze racegame kunnen genieten.

Laten we voorop stellen dat deze ‘Deluxe’-editie van Mario Kart 8 op erg veel vlakken hetzelfde is als de in 2014 verschenen Wii U-game. Dat is bovenal een compliment, want het is een erg uitgebreide game met precieze besturing en heerlijk kleurrijke graphics. De zestien ‘nieuwe’ parkoersen en zestien retrotracks zijn allemaal aanwezig hier, inclusief zestien tracks die later aan de game zijn toegevoegd via downloadbare content. Ook alle oorspronkelijk aanwezige personages en wagens en de latere toevoegingen zitten in dit totaalpakket.

©PXimport

Diversiteit in parkoersen

De diversiteit in de parkoersen is bewonderenswaardig. De in totaal 48 tracks putten uit de jarenlange historie en spelwerelden van verschillende Nintendo-games en dat zorgt ervoor dat er echt voor ieder wat wils is. Opvallend is dat de dlc-tracks, die hier dus standaard bij zitten, ook buiten het Mario-universum inspiratie opdoen. Zo zijn er twee F-Zero tracks, een Excitebike-parkoers en een baan die zich in en rondom Hyrule Castle afspeelt. De vele retroparkoersen uit oudere Mario Kart-games zijn geweldig opgepoetst en doen zowel grafisch als qua trackdesign niet onder voor de nieuwere banen. De hoeveelheid parkoersen en de diversiteit ervan zijn wellicht de sterkste punten van Mario Kart 8 (Deluxe).

Exclusieve Mario Kart 8 Deluxe-tracks vind je hier niet, maar er zijn wel een aantal nieuwe personages en wagens. King Boo, Gold Mario, Bowser Junior en Dry Bones keren weer terug van weggeweest en daarnaast zijn de kids uit Splatoon toegevoegd. Ook zijn er een paar items die na afwezigheid in de Wii U-versie terugkeren: Boo kun je inzetten om items van andere spelers te stelen en de veer (exclusief voor de Battle Mode) kan gebruikt worden om over obstakels te springen of ballonnen van tegenstanders te jatten.

©PXimport

Kleine verbeteringen

Grafisch merk je nauwelijks verschil tussen de Wii U- en Switch-versie, al is dat op zichzelf al best een indrukwekkende prestatie. Wat Nintendo ook zegt, de Switch is in feite een handheld en het is een gigantisch verschil om van Mario Kart 7 op de 3DS naar Mario Kart 8 Deluxe op de Switch te gaan. Daarbij heeft Nintendo de framerate iets verbeterd. De originele Mario Kart 8 pretendeerde in de singleplayermodus of tegen één andere speler in 60 frames per seconde te lopen, maar eigenlijk waren het er 59. Daardoor zag de oplettende speler af en toe het beeld kort overslaan. Dit is uit de Switch-versie gehaald, waardoor de game nog vloeiender loopt.

Personages kunnen nu twee items tegelijk dragen. Hoewel dit in eerste instantie een poging lijkt om de extra laag strategie uit Mario Kart: Double Dash toe te voegen, valt dit in de praktijk een beetje tegen. Je kunt namelijk niet wisselen tussen items, dus je hoeft ook geen strategische keuzes te maken over welk item je eerst inzet en welke je bewaart. Verder bevat de game voor nieuwkomers en jonge spelers een ‘smart steering’-optie waardoor karts nog iets simpeler op de baan blijven. Let wel op: in het pauze-menu kun je deze optie (en die van motion controls) heel gemakkelijk per ongeluk aan en uit zetten. Mocht je je afvragen waarom je kart zonder duidelijke reden uit zichzelf naar links of naar rechts stuurt, dan ligt daar vaak de oorzaak.

©PXimport

Tot slot heeft Nintendo nog wat aanpassingen aan het driften doorgevoerd. Wanneer je lang genoeg drift krijg je vanzelf blauwe ‘sparks’ rondom de wielen die ervoor zorgen dat je uit de bocht een snelheidsboost krijgt. Dat was altijd al zo, maar Nintendo heeft er nu ook paarse sparks aan toegevoegd, waardoor de getalenteerde gamer nog net een beetje extra snelheid kan pakken. Ook is de ‘fire hopping’-techniek verwijderd die het mogelijk maakte om na een boost nog wat extra snelheid te pakken. Deze techniek was voor veel gamers onbekend of moeilijk voor elkaar te krijgen en door dit weg te halen wordt het niveau van alle spelers iets meer gelijkgetrokken.

Battle Mode

De grootste vernieuwing in Mario Kart 8 Deluxe zit hem in een op de schop genomen Battle Mode. In oudere Mario Kart-games was deze modus, waarin je in arena’s moest proberen met items de drie ballonnen van tegenstanders kapot te maken, altijd een essentieel onderdeel van het multiplayerplezier. Om onverklaarbare redenen heeft Nintendo deze modus in Mario Kart 8 zo goed als verpest door potjes te laten plaatsvinden op normale raceparkoersen.

©PXimport

Dat trekt het bedrijf nu recht met een aantal toffe arena’s, waaronder klassiekers als Battle Course 1 uit de SNES-versie en Luigi’s Mansion van Double Dash. Ook nieuwe arena’s maken hun debuut, zoals het door Spatoon geïnspireerde Urchin Underpass en het sfeervolle Dragon Palace. Dat Nintendo er echt werk van heeft gemaakt, blijkt wel uit het feit dat er nu vijf verschillende soorten Battle-modi zijn te spelen. Naast de ouderwetste Balloon-modus zijn er bijvoorbeeld Bomb-omb Blast (ook afkomstig uit Double Dash), waarbij je vijanden louter met bommen aanvalt, en Renegade Roundup, waarbij spelers in twee teams worden verdeeld.

Dit alles is speelbaar zowel in je eentje en in lokale multiplayer (op televisie met z’n vieren of met afzonderlijke Switch-consoles met z’n achten) als online. Hoewel we geen idee hebben of de servers netjes overeind blijven wanneer de game vrijdag officieel uitkomt, verliep het online gaan en het eventueel joinen van vrienden tot dusver allemaal vlekkeloos, al merken we wel dat het gebrek aan voice chat een jammerlijk gemis is. Nintendo moet echt snel meer duidelijkheid geven over zijn online infrastructuur die het later dit jaar gaat lanceren. Voor nu kunnen spelers tussen races met elkaar communiceren met een aantal voorgeprogrammeerde teksten, maar dat is natuurlijk niet hetzelfde als je tegenstanders horen vloeken wanneer je ze in de derde ronde met een blauw schildje bestookt.

Hoewel Mario Kart 8 Deluxe met uitzondering van de vernieuwde Battle Modus geen grote veranderingen met zich meebrengt, rechtvaardigt de enorme hoeveelheid content in dit pakket de volle pond die voor de game gevraagd wordt. Met 48 tracks is dit de grootste Mario Kart-game tot dusver. De besturing is net zo strak als het toch al nagenoeg perfecte origineel en de kleine verbeteringen op het gebied van de framerate zorgen ervoor dat dit de mooiste Mario Kart tot nu toe is. Heb je de Wii U-versie al en ben je niet van plan om een Switch in huis te halen, dan gaat Deluxe je ook niet overtuigen, maar heb je Nintendo’s gloednieuwe console al in het bezit, dan is het niet meer dan logisch om een van de beste arcaderacers ooit in huis te halen. Deze game blijft letterlijk jarenlang leuk.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.