Met Mario Kart 8 leverde Nintendo op de Wii U een van de meest uitgebreide en solide Mario Kart-games tot dusver af. Met Mario Kart 8 Deluxe hoopt het bedrijf dat er voor de Switch een groter succes in het verschiet ligt en dat dus ook meer mensen van deze racegame kunnen genieten.

Laten we voorop stellen dat deze ‘Deluxe’-editie van Mario Kart 8 op erg veel vlakken hetzelfde is als de in 2014 verschenen Wii U-game. Dat is bovenal een compliment, want het is een erg uitgebreide game met precieze besturing en heerlijk kleurrijke graphics. De zestien ‘nieuwe’ parkoersen en zestien retrotracks zijn allemaal aanwezig hier, inclusief zestien tracks die later aan de game zijn toegevoegd via downloadbare content. Ook alle oorspronkelijk aanwezige personages en wagens en de latere toevoegingen zitten in dit totaalpakket.

©PXimport

Diversiteit in parkoersen

De diversiteit in de parkoersen is bewonderenswaardig. De in totaal 48 tracks putten uit de jarenlange historie en spelwerelden van verschillende Nintendo-games en dat zorgt ervoor dat er echt voor ieder wat wils is. Opvallend is dat de dlc-tracks, die hier dus standaard bij zitten, ook buiten het Mario-universum inspiratie opdoen. Zo zijn er twee F-Zero tracks, een Excitebike-parkoers en een baan die zich in en rondom Hyrule Castle afspeelt. De vele retroparkoersen uit oudere Mario Kart-games zijn geweldig opgepoetst en doen zowel grafisch als qua trackdesign niet onder voor de nieuwere banen. De hoeveelheid parkoersen en de diversiteit ervan zijn wellicht de sterkste punten van Mario Kart 8 (Deluxe).

Exclusieve Mario Kart 8 Deluxe-tracks vind je hier niet, maar er zijn wel een aantal nieuwe personages en wagens. King Boo, Gold Mario, Bowser Junior en Dry Bones keren weer terug van weggeweest en daarnaast zijn de kids uit Splatoon toegevoegd. Ook zijn er een paar items die na afwezigheid in de Wii U-versie terugkeren: Boo kun je inzetten om items van andere spelers te stelen en de veer (exclusief voor de Battle Mode) kan gebruikt worden om over obstakels te springen of ballonnen van tegenstanders te jatten.

©PXimport

Kleine verbeteringen

Grafisch merk je nauwelijks verschil tussen de Wii U- en Switch-versie, al is dat op zichzelf al best een indrukwekkende prestatie. Wat Nintendo ook zegt, de Switch is in feite een handheld en het is een gigantisch verschil om van Mario Kart 7 op de 3DS naar Mario Kart 8 Deluxe op de Switch te gaan. Daarbij heeft Nintendo de framerate iets verbeterd. De originele Mario Kart 8 pretendeerde in de singleplayermodus of tegen één andere speler in 60 frames per seconde te lopen, maar eigenlijk waren het er 59. Daardoor zag de oplettende speler af en toe het beeld kort overslaan. Dit is uit de Switch-versie gehaald, waardoor de game nog vloeiender loopt.

Personages kunnen nu twee items tegelijk dragen. Hoewel dit in eerste instantie een poging lijkt om de extra laag strategie uit Mario Kart: Double Dash toe te voegen, valt dit in de praktijk een beetje tegen. Je kunt namelijk niet wisselen tussen items, dus je hoeft ook geen strategische keuzes te maken over welk item je eerst inzet en welke je bewaart. Verder bevat de game voor nieuwkomers en jonge spelers een ‘smart steering’-optie waardoor karts nog iets simpeler op de baan blijven. Let wel op: in het pauze-menu kun je deze optie (en die van motion controls) heel gemakkelijk per ongeluk aan en uit zetten. Mocht je je afvragen waarom je kart zonder duidelijke reden uit zichzelf naar links of naar rechts stuurt, dan ligt daar vaak de oorzaak.

©PXimport

Tot slot heeft Nintendo nog wat aanpassingen aan het driften doorgevoerd. Wanneer je lang genoeg drift krijg je vanzelf blauwe ‘sparks’ rondom de wielen die ervoor zorgen dat je uit de bocht een snelheidsboost krijgt. Dat was altijd al zo, maar Nintendo heeft er nu ook paarse sparks aan toegevoegd, waardoor de getalenteerde gamer nog net een beetje extra snelheid kan pakken. Ook is de ‘fire hopping’-techniek verwijderd die het mogelijk maakte om na een boost nog wat extra snelheid te pakken. Deze techniek was voor veel gamers onbekend of moeilijk voor elkaar te krijgen en door dit weg te halen wordt het niveau van alle spelers iets meer gelijkgetrokken.

Battle Mode

De grootste vernieuwing in Mario Kart 8 Deluxe zit hem in een op de schop genomen Battle Mode. In oudere Mario Kart-games was deze modus, waarin je in arena’s moest proberen met items de drie ballonnen van tegenstanders kapot te maken, altijd een essentieel onderdeel van het multiplayerplezier. Om onverklaarbare redenen heeft Nintendo deze modus in Mario Kart 8 zo goed als verpest door potjes te laten plaatsvinden op normale raceparkoersen.

©PXimport

Dat trekt het bedrijf nu recht met een aantal toffe arena’s, waaronder klassiekers als Battle Course 1 uit de SNES-versie en Luigi’s Mansion van Double Dash. Ook nieuwe arena’s maken hun debuut, zoals het door Spatoon geïnspireerde Urchin Underpass en het sfeervolle Dragon Palace. Dat Nintendo er echt werk van heeft gemaakt, blijkt wel uit het feit dat er nu vijf verschillende soorten Battle-modi zijn te spelen. Naast de ouderwetste Balloon-modus zijn er bijvoorbeeld Bomb-omb Blast (ook afkomstig uit Double Dash), waarbij je vijanden louter met bommen aanvalt, en Renegade Roundup, waarbij spelers in twee teams worden verdeeld.

Dit alles is speelbaar zowel in je eentje en in lokale multiplayer (op televisie met z’n vieren of met afzonderlijke Switch-consoles met z’n achten) als online. Hoewel we geen idee hebben of de servers netjes overeind blijven wanneer de game vrijdag officieel uitkomt, verliep het online gaan en het eventueel joinen van vrienden tot dusver allemaal vlekkeloos, al merken we wel dat het gebrek aan voice chat een jammerlijk gemis is. Nintendo moet echt snel meer duidelijkheid geven over zijn online infrastructuur die het later dit jaar gaat lanceren. Voor nu kunnen spelers tussen races met elkaar communiceren met een aantal voorgeprogrammeerde teksten, maar dat is natuurlijk niet hetzelfde als je tegenstanders horen vloeken wanneer je ze in de derde ronde met een blauw schildje bestookt.

Hoewel Mario Kart 8 Deluxe met uitzondering van de vernieuwde Battle Modus geen grote veranderingen met zich meebrengt, rechtvaardigt de enorme hoeveelheid content in dit pakket de volle pond die voor de game gevraagd wordt. Met 48 tracks is dit de grootste Mario Kart-game tot dusver. De besturing is net zo strak als het toch al nagenoeg perfecte origineel en de kleine verbeteringen op het gebied van de framerate zorgen ervoor dat dit de mooiste Mario Kart tot nu toe is. Heb je de Wii U-versie al en ben je niet van plan om een Switch in huis te halen, dan gaat Deluxe je ook niet overtuigen, maar heb je Nintendo’s gloednieuwe console al in het bezit, dan is het niet meer dan logisch om een van de beste arcaderacers ooit in huis te halen. Deze game blijft letterlijk jarenlang leuk.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.