Het is alweer tien jaar geleden dat TT Games met Lego Star Wars: The Video Game de basis neerzette voor talloze Lego-avonturen. Sindsdien is er geen franchise meer veilig voor de virtuele Lego-steentjes. Met Lego Dimensions is er tevens geen film, game of televisieserie meer heilig te noemen. Gandalf die in de Batmobile achter de Ghostbusters aan zit? Het kan gewoon.

In Lego Dimensions wil slechterik Lord Vortech alle dimensies bij elkaar brengen om over de gecombineerde wereld te kunnen heersen. Dit krijgt hij voor elkaar door belangrijke objecten uit die werelden te verzamelen. Denk aan de ring uit The Lord of the Rings, kryptoniet uit Metropolis en de rode slippers uit The Wizard of Oz. De helden Batman, Gandalf en Lego: The Movie’s Wyldstyle raken daarnaast alle drie een maatje kwijt door Vortechs interdimensionale stofzuigers. Het onwaarschijnlijke gezelschap gaat samen op pad om Vortech te stoppen en hun vrienden te redden.

©PXimport

In de game reis je via een soort Stargate naar de verschillende locaties. Zo kom je bijvoorbeeld in een level van Ghostbusters, Portal 2, The Simpsons of Doctor Who. Elke wereld is gemaakt zoals we inmiddels van TT Games gewend zijn: vol met referenties, humor en bekende stemacteurs. Tevens speelt het als vanouds, met een nadruk op coöp. De grootste lol ontstaat als de werelden elkaar overlappen. Bijvoorbeeld als Batman de Scarecrow uit The Wizard of Oz verwart met de gelijknamige slechterik uit Gotham. Talloze andere memorabele momenten zorgen voor een soort humor dat jonge spelers, maar vooral ook de oudere spelers zullen waarderen. 

Bouwen en spelen

Maar Lego Dimensions gooit er nog een dimensie bovenop: de fysieke dimensie. De game is namelijk vergelijkbaar met titels als Skylanders en Disney Infinity, omdat je een poppetje met een NFC-chip op een plaat zet, waarna deze in de game verschijnt. Lego Dimensions gaat echter nog een stukje verder dan dat. Allereerst omdat alles echt Lego is. Elk poppetje, voertuig en de dimensiepoort zelf zal eerst met Lego-steentjes opgebouwd moeten worden.

Maar zelfs als ze gebouwd zijn blijven de poppetjes niet stilstaan. De puzzels in de game zijn zo gemaakt dat je regelmatig met de figuurtjes zelf in de weer bent. Bijvoorbeeld door de personages op het scherm een kleur te geven, om vervolgens met de fysieke poppetjes de oplichtende vlakken van de plaat in te kleuren. Maar ook moet je de Lego-mannetjes bewegen om te ontsnappen uit een toverspreuk of met WyldStyle snel objecten te bouwen. Je kunt ook een voertuig oproepen door deze op de plaat te zetten of je personages omwisselen met andere poppetjes die je gekocht hebt. Het is wel jammer dat er maar een enkele puzzelideetjes zijn die in elke wereld herhaald worden.

©PXimport

Dure hobby

Maar aan al die Lego zit wel een flink prijskaartje. Zo zul je al bijna 100 euro moeten neerleggen om überhaupt te kunnen beginnen. In de Starter Pack zit de fysieke plaat en Lego om de portaal, Batman, Gandalf, Wyldsyle en de Batmobiel te bouwen. Met het verhaal zul je ruim tien uur bezig zijn en als je alles wilt verzamelen nog een stuk langer. Tijdens het avontuur kom je echter allerlei punten tegen waar je niet verder mag. Om de ervaring uit te breiden moet je uiteraard weer de portemonnee trekken.

Er zijn Fun Packs met een nieuw personage en een voertuig, die je vervolgens overal in de game kunt gebruiken. In de Team Packs koop je direct twee poppetjes en twee voertuigen, maar in de Level Packs krijg je naast nieuwe Lego-poppetjes ook een heel nieuw level dat past bij de franchise waar je een pack van koopt. Hoewel we zelf deze uitbreidingen niet hebben kunnen testen, moeten de levels vergelijkbaar zijn met die uit de Starter Kit. Dus veel meer dan een uurtje speeltijd zal er niet in zitten. Wel krijg je met de Level Packs ook de mogelijkheid om vrij rond te lopen in de wereld die je koopt.

©PXimport

Vertrouwen in de toekomst

Uitgever Warner Bros heeft al wel beloofd dat in de toekomst nieuwe Lego Dimensions-uitbreidingen altijd zullen werken met de plaat uit deze Starter Kit. Er zal geen nieuwe plaat komen, waardoor het een eenmalige aankoop is. Toch gaat het om flink wat geld, zeker als je ook nog met als je favoriete personages wilt spelen en die erbij moet kopen. De verzamelaar die alles compleet wil hebben mag helemaal diep in de buidel tasten.

Ook is het een aankoop waarmee je vooral vertrouwen moet hebben in de toekomst. Je betaalt voor een basis en hoopt dat TT Games en Warner Bros het in de komende jaren succesvol gaan uitbreiden. Met zo’n leuke start zien wij die toekomst wel met vertrouwen tegemoet. Er zijn nog een hoop Lego-franchises die nog niet in de game zitten. Denk alleen al aan Harry Potter en Indiana Jones, en als Disney wil delen ook Star Wars en Marvel.

De basisset van Lego Dimensions is voor 99,99 euro verkrijgbaar voor PlayStation 4, Xbox One en Wii U. De versie voor de PlayStation 3 en Xbox 360 gaat voor 89,99 euro over de toonbank. Fun Packs kosten 15,99 euro, Team Packs 27,99 euro en een Level Pack 32,99 euro. 

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.