Zo vol als Horizon zit met content, zo vol zit ons hoofd met superlatieven, indrukwekkende momenten, de drang om diverse flora en fauna uit de spelwereld te beschrijven, pogingen om de game met andere grote open wereldspellen te vergelijken… het is gewoon allemaal een beetje te veel. Gelukkig is de game dat zelf niet wanneer je begint. De eerste paar uur van Horizon Zero Dawn zijn zelfs behoorlijk traag.

We maken kennis met hoofdpersonage Aloy, een meisje dat opgroeit buiten een plaatselijk dorpje in een vallei die wat wegheeft van een Vikingnederzetting. Omdat ze in de ogen van de dorpsbewoners een buitenstaander is, mogen andere inwoners niet tegen haar praten. Alleen een oudere man genaamd Rost, ook een buitenstaander, helpt haar en voedt haar op. De eerste uren in de game ga je als kleine Aloy met hem op pad en leer je de fijne kneepjes van dit spel. Lees ook: Final Fantasy 15 - Een fantastische puinhoop.

©PXimport

Dat gaat net even te lang door, waardoor je wel tijd hebt alle pracht en praal te bewonderen. Het Nederlandse Guerrilla Games toont zich eens te meer meester van de PlayStation 4-hardware. Ontelbare planten, bomen, rivieren en gebergten vind je elke kant die je oploopt. Duizenden mieren die blaadjes over een boomstam dragen laten onze mond openvallen. We zouden er dagen bewegingsloos naar hebben gekeken als de gameplay niet zo verdomde soepel zou zijn en ons constant voortstuwt.

Een perfecte speeltuin

Want hoewel de open wereld van Horizon Zero Dawn qua oppervlakte dicht in de buurt komt van The Witcher 3, beweegt Aloy totaal niet zo stroef als de norse Geralt. Het is een verschil van dag en nacht. Aloy is een ware acrobaat die springt, klautert, vecht en schiet alsof ze het zelf aan Lara Croft heeft geleerd. Die eerste paar uur, in de door besneeuwde bergen omsloten vallei, bieden ondanks de trage verhaalvertelling dan ook een perfecte speeltuin om die vele moves onder de knie te krijgen.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

En daar zijn natuurlijk vijanden voor nodig. De wereld van Horizon Zero Dawn lijkt zich in de verre toekomst af te spelen, waarin machines ronddwalen alsof het groepen dieren zijn. De robots in de vallei waarin je begint zijn nog niet zo groot. Je leert vooral te vechten tegen de Watchers, Velociraptor-achtige wezens die patrouilleren door de wildernis. Al meteen merk je dat er diverse mogelijkheden zijn om een aanval op een groep Watchers in gang te zetten.

Je kunt rondsluipen in hoog gras en ze een voor een uitschakelen, goed kijkend naar de routes die ze lopen. Je kunt steentjes gooien om ze van hun groep weg te lokken. Je kunt van een afstandje pijlen schieten. Of je rent er gewoon op af en slaat om je heen, wat soms net zo effectief is. Waar je ook voor kiest, alle speelstijlen worden geaccepteerd in Horizon.

Dankzij wapens en technieken blijven nieuwe aanvalsmogelijkheden zich opstapelen. Na verloop van tijd krijg je vanzelf je favoriete manier om specifieke soorten vijanden uit te schakelen. Of je laat bepaalde uitdagende wezens lekker voor wat ze zijn en sluipt er consistent langs. We durven toe te geven dat wij dat wel deden bij enkele krachtpatsers. Daar werd de game niet minder spannend van, integendeel: het droeg bij aan het gevoel van vrijheid en realisme.

©PXimport

Na die eerste uren ‘oefenen’, ondergaat een inmiddels jongvolwassen Aloy een test die ervoor moet zorgen dat ze geaccepteerd wordt door de bewoners van de vallei. Toevallig zet een vreemde, gemaskerde clan precies op dat moment de aanval in. Ons hoofdpersonage weet zichzelf ternauwernood te redden en de groep uit te schakelen, maar stuit op een aantal schokkende feiten die haar ertoe aanzetten buiten haar vertrouwde vallei op onderzoek uit te gaan naar haar verleden en de mysterieuze wereld waar de game zich afspeelt.

Knap trucje

En dán begint de game echt. Horizon Zero Dawn doet een aantal keer een kundig trucje: het vergroot de spelwereld in één klap dusdanig dat niet alleen een groot nieuw gebied voor je voeten wordt geopend, maar dat het tevens duidelijker wordt wat een diversiteit aan gameplay er aanwezig is. Het eerste moment waarop je buiten de vallei en de bergen treedt, de wijde natuur inloopt tussen robots van allerlei soorten en maten, met bossen en kolossale geraamten van ver vergane wolkenkrabbers uit een ander tijdperk voor je, is er eentje om nooit te vergeten.

Na een aantal hoofd- en zijmissies, flikt de game dit trucje nogmaals en opent het een nog véél groter gebied. Hier worden de bossen en grasvelden van eerder verwisseld voor een unieke smeltkroes van een westernsetting, feodaal Japan en zompige regenwouden. Je legt in die eerste tocht door dit nieuwe gebied, onderweg naar een mythische stad, vele kilometers af over felrode uitgestrekte vlaktes en door een wilde, Grand Canyon-achtige kloof, terwijl gigantische, monsterlijk ogende robots op de grond en in de lucht jacht op je maken. Waar je tot voorheen wat kleine metalen beesten bent tegengekomen, weet je nu opeens niet wat je overkomt.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Het heeft wat weg van Red Dead Redemption’s tocht naar Mexico, maar dan met een constante stroom aan killerrobots waar je van wegvlucht. Althans, dat deden wij. Misschien durf jij de confrontatie wel meteen aan. Van de game mag je. Het is na die tocht en aankomst in de drukke hoofdstad van het spel, dat je pas écht de schaal van Horizon beseft, alsmede de fantasievolle wereld die Guerrilla heeft gecreëerd. Deze spelwereld voelt ingeleefd, alsof het al duizenden jaren bestaat en we enkel op bezoek zijn.

Druppels kritiek in een zee van kwaliteit

Op je gewenste tempo werk je jezelf door hoofd- en zijmissies. Je ruimt bandietenkampen op, verdient medailles bij een soort jagersgilde en beklimt Brachiosaurusachtige robots om, Ubisoft-stijl, vanaf grote hoogte gebieden te scannen. Ondertussen leer je meer over de spelwereld en haar geschiedenis door het verkennen van mysterieuze futuristische grotten en gebouwen die veel weghebben van onze moderne wereld. Horizon levert ondertussen de meest wonderschone vistas die je ooit in een spel hebt gezien. Een plotselinge regenbui, een snijdende zandstorm of de dag- en nachtcyclus veranderen in één klap de sfeer, maar wat er ook gebeurt: de game blijft sfeervol.

Is er dan echt helemaal niets mis met Horizon Zero Dawn? Toch wel. Zo is het stem- en acteerwerk vrij houterig, maar niet onnatuurlijker dan de gemiddelde Bioware-game. Ook het verhaal weet de eerste helft van Horizon niet enorm te boeien, al verandert dat later, wanneer onverwachte antwoorden zichzelf aandienen. De zijmissies wisselen daarnaast erg in kwaliteit: waar sommige je met een bonkend hart naar niet eerder verkende eilanden sturen, ben je bij andere missies simpelweg materialen aan het verzamelen voor wat miezerige ervaringspunten.

©PXimport

Het zijn allemaal druppels water kritiek in een zee aan lofzang. Het is haast ongelooflijk hoe Guerrilla zoveel elementen uit games en andere vormen van media van de afgelopen decennia heeft gepakt en dat tot één coherent product heeft gesmeed. Horizon Zero Dawn biedt naast de wonderschone graphics en fijne besturing bovenal een spelwereld waarin we willen wonen en leven. Dat is dan ook precies waar we mee doorgaan vanaf het moment dat we de punt achter deze zin hebben gezet.

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.