Met zijn klassieke uiterlijk en een batterij met de levensduur van 30 dagen is de Vector Luna hard op weg om een naam voor zichzelf te maken. Ik schoof deze smartwatch om mijn pols en keek of hij de Google Watch en de Apple Watch kan doen vergeten.

De Vector Luna ziet er niet uit als de hedendaagse smartwatch: geen sci-fi-achtige fratsen, gewoon een horloge dat er ook uitziet als een horloge. Dat is een sterk punt, maar hebben we dat ook al niet bij andere smartwatches gezien, zoals de Pebble Time Round bijvoorbeeld? Jawel, maar Vector heeft wel een aantal innoverende snufjes die ervoor zorgen dat deze smartwatch zich genoeg onderscheidt. Lees ook: Zo kies je de beste smartwatch voor je pols.

Uiterlijk

Het allereerste wat me opviel is dus dat-ie er ook echt uitziet als een horloge, geen innovatieve armbandjes of displays. Maar ondanks (of dankzij) het ontbreken van de sci-fi look is de Luna toch erg stijlvol. Bovendien kun je kiezen uit verschillende varianten.

©PXimport

De Vector Luna komt in stijl.

Toen ik de Vector Luna kreeg, liep ik al meteen tegen een probleem aan. De horlogeband was te groot voor me en deze moest ik dus bijstellen. Je zou denken dat je dat makkelijk zelf zou kunnen, maar niet dus: ik moest ermee naar de winkel. Bovendien is het horloge zelf erg dik: shirts en jassen blijven erachter hangen. De Luna is dus wel mooi, maar is niet te gebruiken zoals ik dat graag zou willen.

©PXimport

Het verschil in dikte tussen band en display is groot.

Functies

Je moet niet verwachten dat de Luna een soort goedkopere Apple Watch of Google Watch is met minstens zoveel functies als zijn duurdere concurrenten. De Vector Luna houdt het heel erg basic, waarbij de belangrijkere functies centraal staan. Denk hierbij aan het ontvangen van smartphone-notificaties, een wekker, een activiteiten-meter en agenda-herinneringen.

©PXimport

Het display heeft vrij donkere kleuren.

Vector staat voor rust in de digitale wereld, maar dit lukte niet direct. Ik maakte er namelijk simpelweg gewoon een tweede smartphone van en ik raad jullie aan dit níet te doen. Uiteindelijk heb ik me beperkt tot Facebook-notificaties en oproepen.

Het systeem en ontwerp achter de notificaties is niet het meest briljante. Dat het 't niet haalt bij de systemen die gebruikt worden bij de concurrentie is op zich niet zo vreemd: ik denk namelijk dat dit ook niet de insteek is van de Vector Luna. Maar een beetje meer gebruiksgemak zou fijn zijn, want ik liep nu toch echt tegen dingen aan. Het meest frustrerende is het niet kunnen scrollen van je berichten: je krijgt twee of drie regels te zien en dat is waar je het mee moet doen.

Op het moment dat je een berichtje of melding binnenkrijgt, zal dit als een ring ronddraaien op het scherm. Je moet de horloge naar je toehouden om het bericht te kunnen lezen. Erg tof, want zo behoud je automatisch je privacy. Maar soms detecteerde de smartwatch niet dat ik mijn arm naar me toe gebogen had, waardoor het bericht eindeloos bleef ronddraaien. Gelukkig kan je ook op een knop drukken om het bericht te lezen, dus hiermee is dat opgelost. Wat wel lastig is, is dat ik vaak niet genoeg tijd had om het bericht te lezen: de berichten waren veel te kort in beeld.

©PXimport

De smartwatch ziet er wel echt uit als een horloge.

Dat Vector gericht is op de zakenman wordt meteen duidelijk als we aan de slag gaan met de agenda. Deze werkt erg prettig en is een stuk beter dan de notificaties. Je ziet in één opslag hoe laat je een afspraak hebt en wanneer je vrije tijd hebt. De tijden staan op de zijkant van het display.

Ook de stappenteller is vrij accuraat: hij registreerde op een dag zo'n 30 stappen minder dan mijn stappenteller op mijn Samsung Galaxy S5. Die 30 stappen zijn natuurlijk niks vergeleken bij de duizenden stappen die je op één dag zet, en het is daarbij de vraag welke van de twee het bij het juiste eind had.

Scherm en batterij

Ik denk dat er een verbeterpunt ligt bij het scherm. Kan je je de Nokia 3210 nog herinneren? Even kort door de bocht gezegd: daar doet het scherm me aan denken. Zelf vind ik het verre van mooi - maar dat kan ook komen omdat ik de afgelopen jaren high-end Apple- en Android-toestellen ben gewend.

©PXimport

De batterij gaat erg lang mee, maar dit gaat wel ten koste van het scherm.

Maar: hoe slechter het scherm, hoe langer de batterij meegaat. En die batterijduur, dat is een beetje waar het nu om draait in de oorlog tussen de smartwatches. De één focust zich op een goed scherm en korte batterijduur en de ander, in dit geval Vector, doet het andersom. En de verschillen met de concurrentie zijn groot: waar de Apple Watch twee dagen meegaat op een accu, is dat bij de Vector Luna maar liefst liefst dertig dagen.

Dat betaal je wel een prijs voor: het scherm hierdoor erg donker en pixelachtig. Daat valt best mee te leven als hier in het design bewust voor is gekozen, en dat is bij de Luna duidelijk het geval. Doordat het donker is, is het scherm soms wel moeilijk leesbaar zonder een externe lichtbron.

De Vector-app

De speciale Vector-app ziet er erg goed uit, schept veel duidelijkheid en is makkelijk te gebruiken. Er zijn verschillende interfaces voor de Luna beschikbaar die je via deze app makkelijk kunt bereiken en omzetten in het Watch Maker-menu. Daarnaast heb je nog het activiteiten-menu, alarm-menu en het instellingen-menu.

Conclusie

De Vector Luna is geen innoverende smartwatch met tientallen functies, maar een stijlvolle, basic-look en zeer functionele smartwatch. Hoewel bepaalde functies niet geheel foutloos werken, is de Vector Luna toch wel een leuke gadget. mits je de notificaties in het gareel kan houden en je het niet belangrijk vindt dat het scherm er wat verouderd uitziet. Het is alleen zeer de vraag of deze smartwatch zijn prijs - die begint bij 357 euro - waard is.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.