Met zijn klassieke uiterlijk en een batterij met de levensduur van 30 dagen is de Vector Luna hard op weg om een naam voor zichzelf te maken. Ik schoof deze smartwatch om mijn pols en keek of hij de Google Watch en de Apple Watch kan doen vergeten.

De Vector Luna ziet er niet uit als de hedendaagse smartwatch: geen sci-fi-achtige fratsen, gewoon een horloge dat er ook uitziet als een horloge. Dat is een sterk punt, maar hebben we dat ook al niet bij andere smartwatches gezien, zoals de Pebble Time Round bijvoorbeeld? Jawel, maar Vector heeft wel een aantal innoverende snufjes die ervoor zorgen dat deze smartwatch zich genoeg onderscheidt. Lees ook: Zo kies je de beste smartwatch voor je pols.

Uiterlijk

Het allereerste wat me opviel is dus dat-ie er ook echt uitziet als een horloge, geen innovatieve armbandjes of displays. Maar ondanks (of dankzij) het ontbreken van de sci-fi look is de Luna toch erg stijlvol. Bovendien kun je kiezen uit verschillende varianten.

©PXimport

De Vector Luna komt in stijl.

Toen ik de Vector Luna kreeg, liep ik al meteen tegen een probleem aan. De horlogeband was te groot voor me en deze moest ik dus bijstellen. Je zou denken dat je dat makkelijk zelf zou kunnen, maar niet dus: ik moest ermee naar de winkel. Bovendien is het horloge zelf erg dik: shirts en jassen blijven erachter hangen. De Luna is dus wel mooi, maar is niet te gebruiken zoals ik dat graag zou willen.

©PXimport

Het verschil in dikte tussen band en display is groot.

Functies

Je moet niet verwachten dat de Luna een soort goedkopere Apple Watch of Google Watch is met minstens zoveel functies als zijn duurdere concurrenten. De Vector Luna houdt het heel erg basic, waarbij de belangrijkere functies centraal staan. Denk hierbij aan het ontvangen van smartphone-notificaties, een wekker, een activiteiten-meter en agenda-herinneringen.

©PXimport

Het display heeft vrij donkere kleuren.

Vector staat voor rust in de digitale wereld, maar dit lukte niet direct. Ik maakte er namelijk simpelweg gewoon een tweede smartphone van en ik raad jullie aan dit níet te doen. Uiteindelijk heb ik me beperkt tot Facebook-notificaties en oproepen.

Het systeem en ontwerp achter de notificaties is niet het meest briljante. Dat het 't niet haalt bij de systemen die gebruikt worden bij de concurrentie is op zich niet zo vreemd: ik denk namelijk dat dit ook niet de insteek is van de Vector Luna. Maar een beetje meer gebruiksgemak zou fijn zijn, want ik liep nu toch echt tegen dingen aan. Het meest frustrerende is het niet kunnen scrollen van je berichten: je krijgt twee of drie regels te zien en dat is waar je het mee moet doen.

Op het moment dat je een berichtje of melding binnenkrijgt, zal dit als een ring ronddraaien op het scherm. Je moet de horloge naar je toehouden om het bericht te kunnen lezen. Erg tof, want zo behoud je automatisch je privacy. Maar soms detecteerde de smartwatch niet dat ik mijn arm naar me toe gebogen had, waardoor het bericht eindeloos bleef ronddraaien. Gelukkig kan je ook op een knop drukken om het bericht te lezen, dus hiermee is dat opgelost. Wat wel lastig is, is dat ik vaak niet genoeg tijd had om het bericht te lezen: de berichten waren veel te kort in beeld.

©PXimport

De smartwatch ziet er wel echt uit als een horloge.

Dat Vector gericht is op de zakenman wordt meteen duidelijk als we aan de slag gaan met de agenda. Deze werkt erg prettig en is een stuk beter dan de notificaties. Je ziet in één opslag hoe laat je een afspraak hebt en wanneer je vrije tijd hebt. De tijden staan op de zijkant van het display.

Ook de stappenteller is vrij accuraat: hij registreerde op een dag zo'n 30 stappen minder dan mijn stappenteller op mijn Samsung Galaxy S5. Die 30 stappen zijn natuurlijk niks vergeleken bij de duizenden stappen die je op één dag zet, en het is daarbij de vraag welke van de twee het bij het juiste eind had.

Scherm en batterij

Ik denk dat er een verbeterpunt ligt bij het scherm. Kan je je de Nokia 3210 nog herinneren? Even kort door de bocht gezegd: daar doet het scherm me aan denken. Zelf vind ik het verre van mooi - maar dat kan ook komen omdat ik de afgelopen jaren high-end Apple- en Android-toestellen ben gewend.

©PXimport

De batterij gaat erg lang mee, maar dit gaat wel ten koste van het scherm.

Maar: hoe slechter het scherm, hoe langer de batterij meegaat. En die batterijduur, dat is een beetje waar het nu om draait in de oorlog tussen de smartwatches. De één focust zich op een goed scherm en korte batterijduur en de ander, in dit geval Vector, doet het andersom. En de verschillen met de concurrentie zijn groot: waar de Apple Watch twee dagen meegaat op een accu, is dat bij de Vector Luna maar liefst liefst dertig dagen.

Dat betaal je wel een prijs voor: het scherm hierdoor erg donker en pixelachtig. Daat valt best mee te leven als hier in het design bewust voor is gekozen, en dat is bij de Luna duidelijk het geval. Doordat het donker is, is het scherm soms wel moeilijk leesbaar zonder een externe lichtbron.

De Vector-app

De speciale Vector-app ziet er erg goed uit, schept veel duidelijkheid en is makkelijk te gebruiken. Er zijn verschillende interfaces voor de Luna beschikbaar die je via deze app makkelijk kunt bereiken en omzetten in het Watch Maker-menu. Daarnaast heb je nog het activiteiten-menu, alarm-menu en het instellingen-menu.

Conclusie

De Vector Luna is geen innoverende smartwatch met tientallen functies, maar een stijlvolle, basic-look en zeer functionele smartwatch. Hoewel bepaalde functies niet geheel foutloos werken, is de Vector Luna toch wel een leuke gadget. mits je de notificaties in het gareel kan houden en je het niet belangrijk vindt dat het scherm er wat verouderd uitziet. Het is alleen zeer de vraag of deze smartwatch zijn prijs - die begint bij 357 euro - waard is.

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.