Apple komt met twee nieuwe MacBook Pro's, van 13 en 15 inch. Naast betere specificaties is de de meest opvallende vernieuwing de Touch Bar: een contextafhankelijk aanraakscherm dat de klassieke functietoetsen vervangt.

Qua uiterlijk doen de nieuwe MacBook Pro's die verkrijgbaar is in 13 en 15 inch denken aan wat we van Apple gewend waren. De laptops zijn wel een stuk dunner en enkel voorzien van usb-c-poorten met ThunderBolt 3.

De meest opvallende vernieuwing zit boven het toetsenbord in de vorm van de Touch Bar: een aanraakgevoelig scherm dat de functietoetsen toont.

De nieuwe MacBook Pro is volledig van metaal gemaakt, dus ook het scharnierdeksel dat bij vorige modellen van kunststof was. Nieuw is ook dat de MacBook Pro nu in zilver en space grey beschikbaar is. Opvallend is dat het Force Touch-trackpad twee keer zo groot is. Zoals verwacht heeft Apple als toetsenbordtechnologie gekozen voor het butterfly-toetsenbord dat we kennen van de 12 inch MacBook. Wel is de techniek verbeterd en hebben de toetsen meer travel.
 

Touch Bar

De meest opvallende vernieuwing van de nieuwe generatie MacBook Pro’s is een smal Retina-aanraakscherm met multitouch boven het toetsenbord die de klassieke functietoetsen vervangt. Apple noemt dit scherm de Touch Bar. Standaard toont de Touch Bar virtuele knoppen met de functionaliteit van de normale functietoetsen.

Door op de functietoets te drukken krijg je de klassieke knoppen als Esc. Zo kun je bijvoorbeeld de helderheid, het volume en de intensiteit van de toetsverlichting instellen. Ook kun je als vanouds wisselen tussen de programma’s. Je kunt bovendien zelf kiezen welke knoppen getoond worden en zo eindelijk een printscreen knop gebruiken.

©CIDimport

Per programma verschillend

Apple gaat echter een stapje verder, want de Touch Bar is contextafhankelijk en kan afhankelijk van het actieve programma of taak andere virtuele knoppen en functies tonen. Verricht je bijvoorbeeld een betaling, dan wordt een knop Annuleren getoond en aangegeven waar je moet drukken om te betalen.In Safari worden de browserknoppen getoond.

Touch Bar kan meer, want de balk is niet alleen bedoeld voor knoppen. Ook worden de tools van bijvoorbeeld fotobewerkingsprogramma's getoond en toont de balk spellingsuggesties als je typt. Ook opmaaktools om letters vet te maken of een andere kleur te kiezen kun je bedienen via Touch Bar. In Apple Photos zie je de navigatie om tussen verschillende foto's te bladeren. Ook is het schermpje te gebruiken voor simpele fotobewerkingen.

©CIDimport

Touch ID

Rechts naast de Touch Bar is de aan-uit-knop geplaatst die is voorzien van Touch ID (vingerafdrukscanner). Net als op een iPhone kan Touch ID voor verschillende doeleinden worden gebruikt. Zo kun je met één druk op de knop je MacBook ontgrendelen zonder dat je daar een wachtwoord voor nodig heeft. Daarnaast kun je Touch ID ook binnen macOS Sierra gebruiken. Zo kun je bijvoorbeeld een betaling uitvoeren met Apple Pay. Zo kun je dingen kopen in winkels of betalen voor apps in de appstore. De vingerafdruk is veilig dankzij de Apple T1 Chip die de gegevens opslaat met encryptie.
 

Techniek

Apple heeft in beide MacBook Pro's gekozen voor een snelle zesde generatie Intel Core-processor. De 15inch-uitvoering heeft een quadcore i7-processor terwijl de 13inch-uitvoering een dualcore i5 of i7 heeft. Het 15inch-model is voorzien van een aparte Radeon Pro gpu die tot 130 procent sneller is dan de vorige generatie terwijl de 13inch-uitvoering Intels geïntegreerde Iris gpu heeft. De 13inch-uitvoering is tot 103 procent sneller dan de vorige variant terwijl de 15inch-variant tot 130 procent sneller is dan het vorige model. Beide MacBook Pro's hebben een snelle SSD met een snelheid tot 3,1 GB/s.

Beide uitvoeringen hebben daarnaast vier Thunderbolt 3-poorten in usb-c-uitvoering en een 3,5mm-geluidsuitgang. Alle poorten zijn gelijk en kunnen gebruikt worden voor opladen, als usb-poort en video-uitgang. Uiteraard heeft Apple de nieuwe MacBook Pro voorzien van een Retina-scherm, een scherm met een hoge resolutie. Het scherm heeft 67 procent meer helderheid en contrast met 25 procent meer kleuren

Prijs en beschikbaarheid

Zowel de nieuwe MacBook Pro 13 inch als de MacBook Pro 15 inch zijn direct bij Apple te bestellen. Voor de 13inch-uitvoering zonder Touch Bar betaal je minimaal 1699 euro. De 13inch-uitvoering met Touch Bar kost je minimaal 1999 euro. Wil je een 15inch-variant, dan ben je minstens 2699 euro kwijt.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.