Ambilight bestaat 20 jaar en dat laat Philips niet ongemerkt voorbijgaan. TP Vision pakt daarom uit met een nieuwe versie van Ambilight. Het is ook meteen een uitgelezen kans om de beeld- en geluidskwaliteit van het onlangs gepresenteerde topmodel – de OLED+959 – in de spotlights te zetten.

In de iconische Abbey Road Studios in London, waarvan de geschiedenis teruggaat tot 1931, hebben talloze beroemde artiesten gestaan, waaronder natuurlijk The Beatles, maar ook Glen Miller, Pink Floyd, Amy Winehouse, Oasis en Lady Gaga.

Het interieur is al die tijd nagenoeg onveranderd gebleven om de karakteristieke sound van de studio niet te beïnvloeden. Oude piano's, Wurlitzer- en Hammond-orgels en microfoons waarmee wereldberoemde songs gespeeld en opgenomen zijn staan nog steeds in Studio 2 en 3. In Studio 1, waar ruimte is voor een volledig symfonisch orkest of een voltallig koor, zijn de soundtracks voor de Star Wars-films, Raiders of the Lost Ark en talloze Marvel-films opgenomen, maar ook voor computergames zoals Halo, Call of Duty, Final Fantasy en World of Warcraft. De geschiedenis is hier echt tastbaar.

©Eric Beeckmans | ID.nl

De OLED+959 met Bowers & Wilkins-audio

Waarom TP Vision ons juist in Abbey Road Studios uitnodigt? De studio's maken al jaren gebruik van Bowers & Wilkins-luidsprekers. En ook in het Philips topmodel, de OLED+959, zit een door Bowers & Wilkins ontwikkeld en afgesteld geluidssysteem. Het is een perfect geïntegreerde 5.1.2-configuratie met 102 watt vermogen. Die gebruikt een aantal technieken uit het B&W-arsenaal, zoals tweeters met Nautilus tube loading, die de hoge tonen extra zuiver houden. Een demo met verschillende soorten muziek en een prachtig fragment uit Blade Runner 2049 toonde aan wat de mogelijkheden van de OLED+959 zijn.

©Eric Beeckmans | ID.nl

Uitmuntend beeld dankzij de P5 AI Dual Engine

Voor zijn beeldprestaties leunt de OLED+959 op het nieuwste META 2.0-oledpaneel. Dit paneel gebruikt verbeterde microlenzen en sturingsalgoritmen om nog meer piekhelderheid te creëren. Zo kan het scherm in de beeldmodus genaamd Kristalhelder tot 3000 nits piekhelderheid leveren, al kan dat zoals typisch bij oledpanelen alleen op een 2%-deel van het scherm.

©Eric Beeckmans | ID.nl

Dankzij Advanced HDR-processing krijgen HDR10-streams beeld per beeld een optimale tonemapping, zodat er geen heldere nuances of kleuren verloren gaan. HDR10-beeld wordt op deze manier bijna even goed als HDR10+ of Dolby Vision. Bovendien kun je de lichtsensor gebruiken om de HDR-weergave verder te optimaliseren voor de kijkomstandigheden.

De P5 AI Dual Engine-processor levert adaptieve scherpteverbetering in het beeld. De processor herkent verschillende soorten texturen in één beeld en kan die allemaal een andere scherpteverbetering geven. Al dit soort zaken werden perfect in beeld gebracht met een demo waarin de OLED+959 het opnam tegen een Samsung S95D en LG G4. Alle toestellen stonden in de beeldmodus genaamd Levendig, die normaal gesproken vooral nuttig is voor gebruik in de winkel. Bij Philips heet deze modus Kristalhelder. De demo toont overtuigend aan dat de OLED+959 in deze beeldmodus wel degelijk bruikbaar is, in tegenstelling tot de concurrenten. Geen overmatig verzadigde kleuren, correcte huidskleuren en fijne details zonder valse contouren: het verschil is aanzienlijk.

Een veelzijdige Game Bar

Elke tv heeft een Game Bar waar je basisinformatie over het spelbeeld kunt zien zoals FPS (frames per second), HDR en de resolutie. Vaak zijn er ook opties om de beeldkwaliteit wat aan te passen voor bepaalde spelgenres. Maar TP Vision heeft de kracht van de P5 Dual Engine gebruikt om een paar unieke mogelijkheden aan te bieden. Met Center Zoom kun je op een klein stukje centraal in beeld inzoomen, en dat is uiteraard ideaal voor schietgames met snipers. Edge Enhancer detecteert alle randen in beeld en accentueert die, en met Colour Filter filter je bepaalde kleuren uit beeld.

Al deze game enhancers kunnen uitgebreid worden aangepast. Je bepaalt zelf hoe groot het ingezoomde stuk is of dat gedetecteerde randen moeten worden gemengd met het oorspronkelijke beeld, maar er kan nog veel meer. Het is moeilijk in te schatten hoe nuttig die verschillende eigenschappen zijn in echte games, maar het toont de indrukwekkende opties die de P5-engine biedt.

©Eric Beeckmans | ID.nl

Eerst was er Ambilight...

Het eerste doel van Ambilight was het verminderen van oogvermoeidheid die ontstaat door het veelvuldig schakelen tussen licht en donker. Een neutrale witte tint rondom het scherm geeft je ogen de nodige houvast. Die techniek staat bekend als bias lighting en wordt overigens ook bij studiomonitors gebruikt. Vandaaruit groeide Ambilight uit tot de techniek die we vandaag kennen, waarbij leds een kleurrijke gloed op de wand achter de tv verspreiden. Die kleuren komen overeen met wat op het scherm gebeurt, zodat je de indruk krijgt dat het beeld groter is.

...en nu Ambilight+

De Philips P5-beeldprocessor vormt het hart van de beeldverwerking. Hij analyseert elk videoframe nauwkeurig en gebruikt deze informatie niet alleen voor beeldoptimalisatie, maar ook voor de aansturing van Ambilight. Deze wisselwerking gaat beide kanten op: wanneer Ambilight actief is, houdt de processor daar rekening mee bij zijn beeldverbeteringstechnieken. Een goed voorbeeld hiervan is de Dark Detail Optimization, waarbij de processor de Ambilight-instellingen meeneemt in zijn berekeningen voor het optimaliseren van donkere beeldpartijen.

Met al die rekenkracht en informatie wilde TP Vision meer doen. De 20ste verjaardag van Ambilight schreeuwde sowieso om een speciale versie. Dat werd Ambilight+, beschikbaar op de OLED+959. Deze versie gebruikt een minilens op elke groep leds, waardoor het mogelijk is om het licht op vier verschillende afstanden van het scherm te projecteren. Zo kan het vier lagen van licht rond het beeld vormen, een soort van 2D Ambilight-effect. Je kunt voorwerpen daardoor bijna letterlijk van het scherm naar Ambilight zien verschuiven.

©Eric Beeckmans | ID.nl

Omdat Ambilight een zeer persoonlijke ervaring is, bouwde TP Vision ook ruime opties in om de beleving naar smaak aan te passen. Je kunt helderheid, kleurintensiteit en dynamiek van het effect aanpassen. Ambilight kan ook rekening houden met de lichtsensor. En wie het allemaal toch wat te veel vindt, kan het effect terugschalen tot een klassieke Ambilight-gloed of de vorig jaar gelanceerde Ambilight Next Generation, die meer detail toont, maar zonder 2D-effect.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.