We testten vier betaalbare volledig draadloze oordoppen. Hoe goed klinken ze? Blijven ze stevig zitten, zodat je ze niet verliest? Hoe lang kan je telefoneren en muziek beluisteren voordat je ze opnieuw moet opladen? We probeerden modellen van Cellularline, Jabra, Plantronics en Razer.

Cellularline Java

©PXimport

Echt draadloze oordoppen kosten vaak (veel) meer dan honderd euro. Het Italiaanse bedrijf Cellularline verkoopt zijn kleine, lichte Java True Wireless (TWS) earphones voor minder dan zeventig euro. Ze zijn verkrijgbaar in wit, zwart, blauw en roze. De Java oordoppen hebben een ‘open-fit’ design, met microfoons die zich in staafjes bevinden die naar onderen gericht uit je oorschelpen ‘hangen’. De laadcontacten bevinden zich aan de binnenzijde van die microfoonstaafjes; je laadt ze op of bij in het meegeleverde piepkleine laadetui, waarin de doppen magnetisch vastklikken.

Een usb-b laadkabel wordt meegeleverd, verder niets. De Java-doppen kan men maar met één apparaat tegelijk verbinden; wil je ze met een andere bluetooth-apparaat gebruiken dan dien ze je opnieuw te koppelen. De zijkanten zijn aanraakgevoelig; je regelt er dingen mee zoals het volume, de behandeling van gesprekken, muziek pauzeren en doorspoelen of het activeren van de spraakassistent van de gekoppelde smartphone.

De pasvorm is redelijk goed: deze oortjes blijven beter zitten dan bijvoorbeeld de Apple AirPods en de Huawei FreeBuds met een gelijkaardig ‘open-fit’ design. De pasvorm is bijna even goed als die van de verderop beschreven ‘open-fit’ Razer Hammerhead-doppen. De audiokwaliteit is behoorlijk, al zijn de bassen niet al te sterk en regel je die best bij met de equalizer-instellingen van je smartphone. De audiokwaliteit lijkt op die van de eerder geteste Samsung Galaxy Buds, maar met een iets voller geluid.

Cellularline Java

5Score50

Jabra Elite 75t

©PXimport

De Jabra Elite 75t zijn bestand tegen stof en water volgens de IP55-classificatie. Je verbindt deze oordoppen tegelijk met twee bluetooth-apparaten en ze onthouden de acht laatste gekoppelde apparaten. De kleine, zwarte doppen passen comfortabel in de gehoorgang. Ze blijven goed zitten als je ze correct (met een draaibeweging) inbrengt. Deze doppen zijn ook verkrijgbaar in de kleuren ‘Titanium’ (grijs) en ‘Gold’ (beige).

Medium siliconen beschermstukjes zijn al in de fabriek gemonteerd. Kleine en grote worden meegeleverd, samen met een usb-c laadkabel en een piepklein laadetui. De doppen passen er magnetisch in, zodat ze op verplaatsing mooi op hun plaats blijven. Ook het deksel van de laadhouder sluit magnetisch en is vloeiend te openen met één hand.

De Jabra Sound+ app heeft een equalizer-instelling, zowel vooraf gedefinieerd als door de gebruiker zelf te definiëren (dit vergt wel een update naar de recentste firmware). Via de ‘HearTrough’-functie laat je het geluid van de buitenwereld binnen zonder dat je (een van de) doppen moet uitnemen. Het geluid komt dan binnen via de twee microfoons in elke dop. In de app kan je de ‘Find My Jabra’-functie activeren. De app zal dan de laatst gekende locatie van de doppen op je smartphone bewaren telkens wanneer je ze uitschakelt.

De Jabra Elite 75t dragen comfortabel en zitten vast, op voorwaarde dat je ze met een correcte draaibeweging en met passende siliconen beschermdoppen in de gehoorgang inbrengt. De passieve lawaai-onderdrukking werkt goed, op voorwaarde dat er niet té veel omgevingslawaai is. De audiokwaliteit is goed.

Jabra Elite 75t

8Score80

Plantronics BackBeat PRO 5100

©PXimport

Deze oordopjes hebben geen actieve ruisonderdrukking, maar wel een sluitende pasvorm met goed isolerende, verwisselbare siliconen beschermstukjes. De medium beschermdopjes zijn gemonteerd, maar kan je vervangen door kleine of grote alternatieven. De piepkleine vaste accu in elke oordop gaat tot 6,5 uur mee. Met het kleine laadetui laad je de BackBeat PRO 5100 tweemaal opnieuw volledig op. Ze zijn bestand tegen vocht, voornamelijk zweet, volgens de IPX4-classificatie.

De Engelstalige Plantronics Backbeat-app vindt nieuwe firmware automatisch en biedt aan ze te installeren. Een firmware-update duurt wel lang: ruim twintig minuten! Maar ze verloopt probleemloos.

Als je één oordopje in het doosje laat, werkt het andere desgewenst als handenvrije mono-oordop, handig bijvoorbeeld als je vooral telefoongesprekken wil voeren. De drukknoppen op de zijkant functioneren standaard als volume-, muziek- en gespreksregeling. In de app kan je ze echter herdefiniëren met allerlei functies, bijvoorbeeld de spraakassistent van je smartphone activeren of de actuele tijd opvragen.

De muziek- en gesprekskwaliteit zijn goed. Ook het draagcomfort is goed: de doppen blijven probleemloos zitten op voorwaarde dat je ze correct (met een draaiende beweging) inbrengt in de gehoorgang. De passieve lawaaionderdrukking functioneert behoorlijk, al mag het niet té lawaaierig zijn, want dan dien je het volume hoger te zetten dan nog veilig is om nog iets te horen.

Lees ook onze uitgebreidere Plantronics BackBeat Pro 5100 review.

Plantronics BackBeat PRO 5100

7Score70

Razer Hammerhead True Wireless

©PXimport

De zweetbestendige (IPX4) Razer Hammerhead True Wireless hebben een ‘open-fit’ design met microfoons die zich in staafjes bevinden die naar onderen gericht uit je oorschelpen ‘hangen’. De laadcontacten waarmee je ze op- of bijlaadt in het meegeleverde kleine laadetui, bevinden zich aan de binnenzijde van die microfoonstaafjes. Deze doppen blijven goed vastzitten, zeker als je de meegeleverde siliconen beschermhoesjes op de doppen monteert. Dit is een secuur werkje: je dient er zorg voor te dragen dat de uitsparingen in de siliconen beschermstukjes de drivers niet bedekken. Ook wordt maar één stel beschermstukjes meegeleverd; de vraag is hoe lang ze meegaan en of je dan nog gemakkelijk vervangexemplaren kan vinden.

De Razer Hammerhead kan men maar met één apparaat tegelijk verbinden; om deze oordoppen met een ander bluetooth-apparaat te gebruiken dient men ze opnieuw te koppelen. De knoppen op de zijkant van de oordoppen zijn aanraakgevoelig, maar drukken niet in. Evenmin zitten er leds op de doppen zelf, zodat het niet steeds duidelijk is of ze nu wel of niet ingeschakeld zijn. Dat is best onhandig als je deze oordoppen met meerdere apparaten door elkaar wil gebruiken. Maar als je de Hammerhead True Wireless vooral met één en dezelfde smartphone gekoppeld laat, is het minder een probleem.

De doppen hebben geen eigen volumeregeling. De app heeft maar twee belangrijke functies: firmware updaten en een simpele equalizer activeren. Daarnaast kan je de ‘voice prompts’ wijzigen (geen Nederlands) en de batterijtoestand van de doppen (maar niet van het laadetui) uitlezen. De app heeft vaak moeite om de doppen te vinden, zelfs als zijn die wel degelijk met je smartphone verbonden.

De Hammerhead True Wireless klinken verrassend goed, zeker voor open-fit oordoppen die vaak wat moeite hebben met bastonen. Maar dat is hier geen probleem: de lage tonen zijn vol en krachtig, zonder overdreven te zijn. Ook de midden- en hoge tonen worden goed weergegeven.

Razer Hammerhead True Wireless

6Score60

Energieopslag stond lang gelijk aan een technische puzzel van losse kastjes en kabels. De Hoymiles HiOne rekent daar definitief mee af. Dit systeem integreert krachtige prestaties in één strakke, modulaire zuil die gezien mag worden. Ben jij klaar voor de volgende stap in energieonafhankelijkheid? Wij doken in de specificaties van deze stille krachtpatser.

Partnerbijdrage - in samenwerking met Hoymiles

Geen kabelbrij, maar strak design

Wie zijn garage of technische ruimte netjes wil houden, zit niet te wachten op een wirwar van kastjes en leidingen. De HiOne lost dit op met een slim modulair ontwerp. De installateur stapelt de batterij- en omvormermodules simpelweg op elkaar.

Het unieke hieraan is dat alle verbindingen intern lopen. Aan de buitenkant zie je dus geen kabels, wat zorgt voor een rustig en 'afgewerkt' beeld. De behuizing voelt niet aan als goedkoop plastic, maar als een solide apparaat dat tegen een stootje kan. Dankzij de IP66-certificering (water- en stofdicht) is het systeem zelfs robuust genoeg om buiten onder een overkapping geplaatst te worden, mocht je binnen ruimte willen besparen.

Klaar voor de moderne grootverbruiker

Dit systeem is specifiek ontworpen om de energiehonger van het moderne, duurzame gezin te stillen. Heb je een warmtepomp, een elektrische auto of een druk huishouden? Dan is de HiOne in zijn element.

De huidige line-up van de HiOne is geoptimaliseerd voor woningen met een 3-fase aansluiting (ondersteuning tot 33,3 A per fase), maar ook 1-fase varianten staan op de planning. Dit maakt het systeem enorm veelzijdig. Waar lichtere systemen vaak moeite hebben om meerdere zware apparaten tegelijk van stroom te voorzien, levert de HiOne onverstoorbaar door. De echte meerwaarde zit in de onafhankelijkheid. Dankzij de 'whole-home backup'-functie kan het systeem bij stroomuitval het hele huis draaiende houden. Dus niet alleen de wifi en de koelkast, maar ook het koken en verwarmen gaan gewoon door.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Het brein: AI en dynamische tarieven

Een batterij is tegenwoordig meer dan een opslagvat; het is een slimme handelscomputer. De HiOne wordt aangestuurd door de S-Miles Cloud, een platform dat verder kijkt dan alleen 'vol' of 'leeg'. Met de ingebouwde 'Time-of-Use' modus kan het systeem slim inspelen op energietarieven.

Heb je een dynamisch energiecontract? Dan kan de software automatisch laden als de stroom goedkoop (of zelfs gratis) is en terugleveren of ontladen als de prijzen pieken. Zo verdien je de investering niet alleen terug door eigen gebruik, maar ook door slim te handelen op de energiemarkt. Bovendien leert het systeem jouw verbruikspatronen kennen, zodat er altijd voldoende buffer is voor jouw specifieke situatie.

Geen DIY, maar professionele zekerheid

Het is belangrijk om te benadrukken dat de HiOne geen doe-het-zelfproject is, zoals een eenvoudige balkon-set. Dit is hoogwaardige infrastructuur die naadloos geïntegreerd wordt in je meterkast en woning. Je koopt dit systeem dan ook via een gecertificeerde installateur.

Voor de consument is dat een groot voordeel: je hoeft je niet druk te maken over de techniek. De vakman zorgt dat de zuil op de juiste plek komt te staan, regelt de koppeling met je zonnepanelen en zorgt dat alles veilig draait. Jij bedient het systeem vervolgens simpelweg via de app.

Om deze krachtpatser veilig te houden, is een 5-laags veiligheidssysteem ingebouwd. Dit varieert van speciale drukkleppen en aerogel-isolatie tussen de cellen tot een actieve brandonderdrukkingsmodule die in noodsituaties binnen enkele seconden reageert. Daarnaast wordt de temperatuur op negen punten per cel continu gemonitord.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Toekomstmuziek: je auto als batterij

Misschien wel het meest interessante aspect voor EV-rijders is de voorbereiding op V2X (Vehicle-to-Everything). Hoymiles heeft aangekondigd dat er een specifieke V2X-module aankomt voor de HiOne. Hiermee wordt het in de toekomst mogelijk om de enorme accu van je elektrische auto te koppelen aan je thuisbatterij. Je auto fungeert dan als een soort super-accu voor je huis, terwijl de HiOne de regie voert. Daarmee is dit systeem niet alleen een oplossing voor nu, maar ook een voorbereiding op de volgende stap in de energietransitie.

Conclusie

De Hoymiles HiOne is een premium keuze voor huiseigenaren die verder kijken. Het systeem combineert een strak design met de brute kracht die nodig is voor een huis vol warmtepompen en EV's. Door te kiezen voor een professioneel geïnstalleerd systeem met 5-voudige beveiliging en slimme AI-software, haal je niet alleen een batterij in huis, maar een complete energiemanager die klaar is voor de toekomst.

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.