Draadloze speakers zijn enorm populair. Logisch, want ze maken het je wel érg makkelijk om altijd en overal naar je favoriete muziek te kunnen luisteren. Toch zijn er ook wat nadelen verbonden aan deze draadloze modellen. We zetten ze even op een rij.

Eerst en vooral: dé draadloze speaker bestaat niet. Er bestaan enorm veel modellen en verschillende technologieën. De verschillen tussen een bluetooth-speaker en een wifi-apparaat zijn bijvoorbeeld behoorlijk groot. En dan heb je nog AirPlay, Chromecast, Spotify Connect en merkplatforms zoals die van Sonos.

Draadloze speakers zijn op zich eenvoudige apparaten, maar de juiste kiezen kan nog heel ingewikkeld en uitdagend worden. Mocht je twijfelen over welke type bij jou past, dan raden we je aan om zeker dit artikel over draadloze speakers eerst te lezen.  

Voordelen

Veel mensen gebruiken draadloze speakers om naar muziek te luisteren. Daar zijn verschillende redenen voor. 

1.   Makkelijk in gebruik. Gebruik je een bluetooth-speaker, dan hoef je alleen maar je smartphone te verbinden en een muziekdienst op te starten. Met een wifi-speaker werkt dat precies hetzelfde, of je opent een app die bij de speaker hoort en kiest daar muziek. Hoe dan ook, moeilijk is het allemaal niet. Dat maakt een draadloze speaker vaak een uitstekende optie voor een gezin, ook als niet iedereen zo technisch onderlegd is.

2.   Enorm aanbod. Er zijn talloze draadloze speakers op de markt, van goedkoop tot duur, van waterdicht voor buiten tot luxueuze pronkstukken. Je vindt dus vast iets dat bij je past. Let wel op de onderliggende technologie, met name als je droomt van meerdere speakers in meerdere kamers die je centraal bedient. Niet elke speaker kun je zomaar koppelen met een willekeurige andere. 

3.   Oneindig muziek luisteren. Dankzij streamingdiensten is er bijna geen rem op de hoeveelheid muziek die je kunt beluisteren. Tel naast miljoenen nummers ook nog eens de vele playlists op en de keuze is immens. Via een draadloze speaker kun je dus nagenoeg alles beluisteren wat je maar wilt. 

4.   Weinig complex. Vergeleken met een traditioneel muzieksysteem met losse speakers, versterker en bronnen zijn draadloze speakers heel wat eenvoudiger. Je steekt ze simpelweg in het stopcontact, installeert een app en klaar is Kees. 

5.  Stapsgewijs groeien kan. Kabels door het hele huis leggen en speakers in elke kamer inbouwen, dat doe je wellicht niet. Maar in de keuken, eetkamer, badkamer en in de slaapkamer draadloze speakers plaatsen? Dat kan heel eenvoudig, zeker als je de juiste producten kiest. Het mooie is ook dat je niet alles in één keer hoeft te kopen. Je kunt beginnen met een enkele speaker en er later nog een toevoegen. Zo spreid je de investering een beetje.

6.   Integratie met smarthome kan. Ook hier is het belangrijk dat je de juiste draadloze speaker kiest, maar veel modellen kun je combineren met een smarthome-systeem. Bijvoorbeeld om een geluid af te spelen als er op een slimme deurbel wordt gedrukt.

7.   Tv-geluid verbeteren kan ook. De meeste nieuwe televisies kun je met bluetooth-speakers verbinden. Dat klinkt beter, maar vaak ervaar je dan wel dat het geluid iets achterloopt op het beeld. Een betere optie is een soundbar met HDMI die in een multiroom-systeem past. Je krijgt dan beter geluid én je kunt het tv-geluid naar draadloze speakers in een andere kamer doorsturen. Bij sommige modellen kun je, als je dat wilt, extra draadloze speakers inzetten om surroundgeluid achter je te laten weerklinken.

Nadelen

Draadloze speakers hebben ook een aantal minpunten. Sommige nadelen zijn relevant voor alle draadloze luidsprekers, maar er zijn ook bepaalde zaken die je alleen ervaart bij bluetooth-speakers of juist alleen bij wifi-speakers.

1.  Soms zit je vast in één systeem. Dat gaat vooral op voor wifi-speakers met multiroom-mogelijkheden, zoals die van Sonos of Denon HEOS. Deze speakers werken alleen met elkaar. Zie je achteraf een leuke speaker van een ander merk? Dan kun je deze niet zomaar met je bestaande toestellen combineren. Dat kan met AirPlay 2- of Chromecast-luidsprekers wél. Op vergelijkbare wijze kun je eerst kiezen voor een bluetooth-speaker, om dan te ontdekken dat je niet de stap naar een muzieksysteem voor het hele huis kunt maken.

2.  Draadloos is soms onbetrouwbaar. Draadloze luidsprekers geven je veel vrijheid. Een tik op je telefoon en de muziek begint te spelen. Maar zowel wifi-netwerken als bluetooth-verbindingen zijn soms instabiel. Bij bluetooth duiken problemen vaak op als je met de smartphone (of andere bluetooth-toestel) van de speaker wegloopt. Je moet dus in de buurt blijven; een meter of tien is normaal gesproken de maximale afstand.

3.   De speaker alleen volstaat niet. Er zijn natuurlijk mensen die naar eigen muziekbestanden luisteren, maar de meerderheid gebruikt een streamingdienst om hun muzikale honger te stillen. Dat is een terugkerende kostenpost, die je moet blijven betalen om via een draadloze speaker te kunnen luisteren.

4.   Kan een duur verhaal worden. Draadloze speakers zijn op zich betrekkelijk goedkoop, maar je kunt stapsgewijs een heel huis met audiotoestellen volhangen. Op die manier kan dat langzaam maar zeker uitgroeien tot een dure grap. Zeker als je naast de speakers zelf ook nog stands of muurbeugels moet aanschaffen.

5.   Geluidskwaliteit staat zelden op nummer één. Sommige draadloze luidsprekers klinken geweldig, andere apparaten bieden een geluidskwaliteit die een kritische luisteraar hooguit ‘oké’ zou noemen. Dat komt omdat draadloze speakers ontworpen zijn om vooral de kamer met muziek te vullen. Om een soundtrack te leveren, bijvoorbeeld in de achtergrond bij een etentje of tijdens het koken. Consumenten willen bovendien kleine speakers, maar dat kan alleen door technisch in te grijpen. Dat zorgt bij hogere volumes voor een 'ineengedrukt' en weinig dynamisch geluid. Niet bij elk genre is dat vervelend, maar bij live-opnames, klassiek en rock valt het sneller op.

6. Platen of cd's afspelen kan ingewikkeld zijn. Muziek streamen naar een draadloze speaker gaat uiteraard prima, maar wat als je ook vinyl wilt draaien? Of je oude cd-collectie wilt beluisteren? Dan wordt het al iets lastiger. Weinig draadloze speakers hebben ingangen om externe bronnen aan te sluiten. Maar als je goed zoekt, vind je ze wel.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.