Draadloze speakers zijn enorm populair. Logisch, want ze maken het je wel érg makkelijk om altijd en overal naar je favoriete muziek te kunnen luisteren. Toch zijn er ook wat nadelen verbonden aan deze draadloze modellen. We zetten ze even op een rij.

Eerst en vooral: dé draadloze speaker bestaat niet. Er bestaan enorm veel modellen en verschillende technologieën. De verschillen tussen een bluetooth-speaker en een wifi-apparaat zijn bijvoorbeeld behoorlijk groot. En dan heb je nog AirPlay, Chromecast, Spotify Connect en merkplatforms zoals die van Sonos.

Draadloze speakers zijn op zich eenvoudige apparaten, maar de juiste kiezen kan nog heel ingewikkeld en uitdagend worden. Mocht je twijfelen over welke type bij jou past, dan raden we je aan om zeker dit artikel over draadloze speakers eerst te lezen.  

Voordelen

Veel mensen gebruiken draadloze speakers om naar muziek te luisteren. Daar zijn verschillende redenen voor. 

1.   Makkelijk in gebruik. Gebruik je een bluetooth-speaker, dan hoef je alleen maar je smartphone te verbinden en een muziekdienst op te starten. Met een wifi-speaker werkt dat precies hetzelfde, of je opent een app die bij de speaker hoort en kiest daar muziek. Hoe dan ook, moeilijk is het allemaal niet. Dat maakt een draadloze speaker vaak een uitstekende optie voor een gezin, ook als niet iedereen zo technisch onderlegd is.

2.   Enorm aanbod. Er zijn talloze draadloze speakers op de markt, van goedkoop tot duur, van waterdicht voor buiten tot luxueuze pronkstukken. Je vindt dus vast iets dat bij je past. Let wel op de onderliggende technologie, met name als je droomt van meerdere speakers in meerdere kamers die je centraal bedient. Niet elke speaker kun je zomaar koppelen met een willekeurige andere. 

3.   Oneindig muziek luisteren. Dankzij streamingdiensten is er bijna geen rem op de hoeveelheid muziek die je kunt beluisteren. Tel naast miljoenen nummers ook nog eens de vele playlists op en de keuze is immens. Via een draadloze speaker kun je dus nagenoeg alles beluisteren wat je maar wilt. 

4.   Weinig complex. Vergeleken met een traditioneel muzieksysteem met losse speakers, versterker en bronnen zijn draadloze speakers heel wat eenvoudiger. Je steekt ze simpelweg in het stopcontact, installeert een app en klaar is Kees. 

5.  Stapsgewijs groeien kan. Kabels door het hele huis leggen en speakers in elke kamer inbouwen, dat doe je wellicht niet. Maar in de keuken, eetkamer, badkamer en in de slaapkamer draadloze speakers plaatsen? Dat kan heel eenvoudig, zeker als je de juiste producten kiest. Het mooie is ook dat je niet alles in één keer hoeft te kopen. Je kunt beginnen met een enkele speaker en er later nog een toevoegen. Zo spreid je de investering een beetje.

6.   Integratie met smarthome kan. Ook hier is het belangrijk dat je de juiste draadloze speaker kiest, maar veel modellen kun je combineren met een smarthome-systeem. Bijvoorbeeld om een geluid af te spelen als er op een slimme deurbel wordt gedrukt.

7.   Tv-geluid verbeteren kan ook. De meeste nieuwe televisies kun je met bluetooth-speakers verbinden. Dat klinkt beter, maar vaak ervaar je dan wel dat het geluid iets achterloopt op het beeld. Een betere optie is een soundbar met HDMI die in een multiroom-systeem past. Je krijgt dan beter geluid én je kunt het tv-geluid naar draadloze speakers in een andere kamer doorsturen. Bij sommige modellen kun je, als je dat wilt, extra draadloze speakers inzetten om surroundgeluid achter je te laten weerklinken.

Nadelen

Draadloze speakers hebben ook een aantal minpunten. Sommige nadelen zijn relevant voor alle draadloze luidsprekers, maar er zijn ook bepaalde zaken die je alleen ervaart bij bluetooth-speakers of juist alleen bij wifi-speakers.

1.  Soms zit je vast in één systeem. Dat gaat vooral op voor wifi-speakers met multiroom-mogelijkheden, zoals die van Sonos of Denon HEOS. Deze speakers werken alleen met elkaar. Zie je achteraf een leuke speaker van een ander merk? Dan kun je deze niet zomaar met je bestaande toestellen combineren. Dat kan met AirPlay 2- of Chromecast-luidsprekers wél. Op vergelijkbare wijze kun je eerst kiezen voor een bluetooth-speaker, om dan te ontdekken dat je niet de stap naar een muzieksysteem voor het hele huis kunt maken.

2.  Draadloos is soms onbetrouwbaar. Draadloze luidsprekers geven je veel vrijheid. Een tik op je telefoon en de muziek begint te spelen. Maar zowel wifi-netwerken als bluetooth-verbindingen zijn soms instabiel. Bij bluetooth duiken problemen vaak op als je met de smartphone (of andere bluetooth-toestel) van de speaker wegloopt. Je moet dus in de buurt blijven; een meter of tien is normaal gesproken de maximale afstand.

3.   De speaker alleen volstaat niet. Er zijn natuurlijk mensen die naar eigen muziekbestanden luisteren, maar de meerderheid gebruikt een streamingdienst om hun muzikale honger te stillen. Dat is een terugkerende kostenpost, die je moet blijven betalen om via een draadloze speaker te kunnen luisteren.

4.   Kan een duur verhaal worden. Draadloze speakers zijn op zich betrekkelijk goedkoop, maar je kunt stapsgewijs een heel huis met audiotoestellen volhangen. Op die manier kan dat langzaam maar zeker uitgroeien tot een dure grap. Zeker als je naast de speakers zelf ook nog stands of muurbeugels moet aanschaffen.

5.   Geluidskwaliteit staat zelden op nummer één. Sommige draadloze luidsprekers klinken geweldig, andere apparaten bieden een geluidskwaliteit die een kritische luisteraar hooguit ‘oké’ zou noemen. Dat komt omdat draadloze speakers ontworpen zijn om vooral de kamer met muziek te vullen. Om een soundtrack te leveren, bijvoorbeeld in de achtergrond bij een etentje of tijdens het koken. Consumenten willen bovendien kleine speakers, maar dat kan alleen door technisch in te grijpen. Dat zorgt bij hogere volumes voor een 'ineengedrukt' en weinig dynamisch geluid. Niet bij elk genre is dat vervelend, maar bij live-opnames, klassiek en rock valt het sneller op.

6. Platen of cd's afspelen kan ingewikkeld zijn. Muziek streamen naar een draadloze speaker gaat uiteraard prima, maar wat als je ook vinyl wilt draaien? Of je oude cd-collectie wilt beluisteren? Dan wordt het al iets lastiger. Weinig draadloze speakers hebben ingangen om externe bronnen aan te sluiten. Maar als je goed zoekt, vind je ze wel.

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.