Draadloze speakers zijn enorm populair. Logisch, want ze maken het je wel érg makkelijk om altijd en overal naar je favoriete muziek te kunnen luisteren. Toch zijn er ook wat nadelen verbonden aan deze draadloze modellen. We zetten ze even op een rij.

Eerst en vooral: dé draadloze speaker bestaat niet. Er bestaan enorm veel modellen en verschillende technologieën. De verschillen tussen een bluetooth-speaker en een wifi-apparaat zijn bijvoorbeeld behoorlijk groot. En dan heb je nog AirPlay, Chromecast, Spotify Connect en merkplatforms zoals die van Sonos.

Draadloze speakers zijn op zich eenvoudige apparaten, maar de juiste kiezen kan nog heel ingewikkeld en uitdagend worden. Mocht je twijfelen over welke type bij jou past, dan raden we je aan om zeker dit artikel over draadloze speakers eerst te lezen.  

Voordelen

Veel mensen gebruiken draadloze speakers om naar muziek te luisteren. Daar zijn verschillende redenen voor. 

1.   Makkelijk in gebruik. Gebruik je een bluetooth-speaker, dan hoef je alleen maar je smartphone te verbinden en een muziekdienst op te starten. Met een wifi-speaker werkt dat precies hetzelfde, of je opent een app die bij de speaker hoort en kiest daar muziek. Hoe dan ook, moeilijk is het allemaal niet. Dat maakt een draadloze speaker vaak een uitstekende optie voor een gezin, ook als niet iedereen zo technisch onderlegd is.

2.   Enorm aanbod. Er zijn talloze draadloze speakers op de markt, van goedkoop tot duur, van waterdicht voor buiten tot luxueuze pronkstukken. Je vindt dus vast iets dat bij je past. Let wel op de onderliggende technologie, met name als je droomt van meerdere speakers in meerdere kamers die je centraal bedient. Niet elke speaker kun je zomaar koppelen met een willekeurige andere. 

3.   Oneindig muziek luisteren. Dankzij streamingdiensten is er bijna geen rem op de hoeveelheid muziek die je kunt beluisteren. Tel naast miljoenen nummers ook nog eens de vele playlists op en de keuze is immens. Via een draadloze speaker kun je dus nagenoeg alles beluisteren wat je maar wilt. 

4.   Weinig complex. Vergeleken met een traditioneel muzieksysteem met losse speakers, versterker en bronnen zijn draadloze speakers heel wat eenvoudiger. Je steekt ze simpelweg in het stopcontact, installeert een app en klaar is Kees. 

5.  Stapsgewijs groeien kan. Kabels door het hele huis leggen en speakers in elke kamer inbouwen, dat doe je wellicht niet. Maar in de keuken, eetkamer, badkamer en in de slaapkamer draadloze speakers plaatsen? Dat kan heel eenvoudig, zeker als je de juiste producten kiest. Het mooie is ook dat je niet alles in één keer hoeft te kopen. Je kunt beginnen met een enkele speaker en er later nog een toevoegen. Zo spreid je de investering een beetje.

6.   Integratie met smarthome kan. Ook hier is het belangrijk dat je de juiste draadloze speaker kiest, maar veel modellen kun je combineren met een smarthome-systeem. Bijvoorbeeld om een geluid af te spelen als er op een slimme deurbel wordt gedrukt.

7.   Tv-geluid verbeteren kan ook. De meeste nieuwe televisies kun je met bluetooth-speakers verbinden. Dat klinkt beter, maar vaak ervaar je dan wel dat het geluid iets achterloopt op het beeld. Een betere optie is een soundbar met HDMI die in een multiroom-systeem past. Je krijgt dan beter geluid én je kunt het tv-geluid naar draadloze speakers in een andere kamer doorsturen. Bij sommige modellen kun je, als je dat wilt, extra draadloze speakers inzetten om surroundgeluid achter je te laten weerklinken.

Nadelen

Draadloze speakers hebben ook een aantal minpunten. Sommige nadelen zijn relevant voor alle draadloze luidsprekers, maar er zijn ook bepaalde zaken die je alleen ervaart bij bluetooth-speakers of juist alleen bij wifi-speakers.

1.  Soms zit je vast in één systeem. Dat gaat vooral op voor wifi-speakers met multiroom-mogelijkheden, zoals die van Sonos of Denon HEOS. Deze speakers werken alleen met elkaar. Zie je achteraf een leuke speaker van een ander merk? Dan kun je deze niet zomaar met je bestaande toestellen combineren. Dat kan met AirPlay 2- of Chromecast-luidsprekers wél. Op vergelijkbare wijze kun je eerst kiezen voor een bluetooth-speaker, om dan te ontdekken dat je niet de stap naar een muzieksysteem voor het hele huis kunt maken.

2.  Draadloos is soms onbetrouwbaar. Draadloze luidsprekers geven je veel vrijheid. Een tik op je telefoon en de muziek begint te spelen. Maar zowel wifi-netwerken als bluetooth-verbindingen zijn soms instabiel. Bij bluetooth duiken problemen vaak op als je met de smartphone (of andere bluetooth-toestel) van de speaker wegloopt. Je moet dus in de buurt blijven; een meter of tien is normaal gesproken de maximale afstand.

3.   De speaker alleen volstaat niet. Er zijn natuurlijk mensen die naar eigen muziekbestanden luisteren, maar de meerderheid gebruikt een streamingdienst om hun muzikale honger te stillen. Dat is een terugkerende kostenpost, die je moet blijven betalen om via een draadloze speaker te kunnen luisteren.

4.   Kan een duur verhaal worden. Draadloze speakers zijn op zich betrekkelijk goedkoop, maar je kunt stapsgewijs een heel huis met audiotoestellen volhangen. Op die manier kan dat langzaam maar zeker uitgroeien tot een dure grap. Zeker als je naast de speakers zelf ook nog stands of muurbeugels moet aanschaffen.

5.   Geluidskwaliteit staat zelden op nummer één. Sommige draadloze luidsprekers klinken geweldig, andere apparaten bieden een geluidskwaliteit die een kritische luisteraar hooguit ‘oké’ zou noemen. Dat komt omdat draadloze speakers ontworpen zijn om vooral de kamer met muziek te vullen. Om een soundtrack te leveren, bijvoorbeeld in de achtergrond bij een etentje of tijdens het koken. Consumenten willen bovendien kleine speakers, maar dat kan alleen door technisch in te grijpen. Dat zorgt bij hogere volumes voor een 'ineengedrukt' en weinig dynamisch geluid. Niet bij elk genre is dat vervelend, maar bij live-opnames, klassiek en rock valt het sneller op.

6. Platen of cd's afspelen kan ingewikkeld zijn. Muziek streamen naar een draadloze speaker gaat uiteraard prima, maar wat als je ook vinyl wilt draaien? Of je oude cd-collectie wilt beluisteren? Dan wordt het al iets lastiger. Weinig draadloze speakers hebben ingangen om externe bronnen aan te sluiten. Maar als je goed zoekt, vind je ze wel.

Achtpotige mottenballen, levende huidplooien en gemuteerde pelikanen: in het ‘schattige’ Reanimal kom je het allemaal tegen. Gelukkig sta je er niet alleen voor, want je kunt er voor kiezen om samen met een medespeler via coöp dit levende schilderij in te duiken - al is het resultaat vooral dat je sámen geen snars van het verhaal snapt.

Het Zweedse Tarsier Studios heeft al even geoefend met het concept van Reanimal. De game heeft namelijk een hoop weg van hun vorige games, Little Nightmares 1 en 2: ook hier wandel je door een stel surrealistische, levende horrorschilderijen.

Hoewel het niet letterlijk om een schilderij gaat, kan ik het gevoel niet anders beschrijven. Je beweegt je door een reeks prachtige omgevingen gevuld met bizarre monsters, die vooral de logica volgen van nachtmerries en kinderangsten. Reanimal lijkt in de verte wel een verhaal te willen vertellen, maar Tarsier beseft dondersgoed dat minimalisme het alleen maar griezeliger maakt.

Simpel doch effectief

De mist hangt over het waterlichaam. Er zit een kind in een bootje. Als je aan de knoppen zit te morren, heb je door dat jij het kind bestuurt - tijd om naar dat rode licht in de verte te varen. Als je dichterbij komt, blijkt het een boei te zijn, met daarnaast spartelend in het water een vriendje. Ze klimt bij je in de boot. Als je een tweede controller aansluit of online speelt, is dit je coöp-partner. Zo niet, dan blijft het een computergestuurde vriend die vooral gezelschap biedt.

Terwijl je samen van boei naar boei vaart, doemt er in de verte een rotspartij op. Oh, die ziet er groot uit. Wacht, die is écht groot! Als je eenmaal bij het strand komt, ram je je bootje het zand in. Zo, die ligt lekker stevig.

Als je een dichte deur tegenkomt, snap je als gamer wel wat je missie is: zoek maar naar een sleutel. Vervolgens blijf je zonder echte reden maar een pad volgen, al kom je er gaandeweg achter dat je andere kinderen probeert te redden van monsters.

©THQ Nordiq/Tarsier Studios

Een versleten screenshotknop

Het verhaal staat dus niet echt voorop - en eerlijk gezegd staat diepgaande gameplay óók niet echt voorop. Maar wat maakt deze game dan in godsnaam zo indrukwekkend? Dat komt allemaal neer op fenomenaal ontworpen omgevingen en geniaal ontworpen monsters.

Het helpt daarbij dat Reanimal een ontzettend goed gevoel van schaal weet over te brengen: je voelt je piepklein, en grote dingen in de spelwereld voelen gigantisch. Daar komt ook een sterk staaltje camerawerk bij kijken. Op precies de juiste momenten wordt de camera naar achteren getrokken om te onthullen dat er in de achtergrond al de hele tijd een of ander gemuteerd boerderijdier op je ligt te wachten.

Op de PlayStation 5, waar we de game op hebben gespeeld, ziet Reanimal er prachtig uit. Op een zeldzame lelijke texture na is het spel gevuld met visuele meesterwerkjes. Je kunt op ieder willekeurig moment een screenshot maken, en het bij wijze van spreken inlijsten en ophangen. In vijf uur speeltijd heb ik 108 screenshots gemaakt, mede vanwege de mooie lichtinval.

Previous slideNext slide

Niet meer dan een middag

Daar is dan ook meteen het grootste struikelblok: in vijf uurtjes was ik wel door de game heen, terwijl ik het best rustig aan deed. Het spel gaat voor vier tientjes over de toonbank - toch best een hoge prijs voor zo’n korte game. In coöp doe je er misschien nog iets langer over, maar ik zou er niet op rekenen.

In de omgeving zijn er nog enige collectibles te vinden: posters met concept art en dierenmaskers, waar je je personages mee kan aankleden. Dat is best leuk, want die art is belachelijk mooi en die maskers worden steeds absurder. Gelukkig spat de kwaliteit er wel van af, want iedere omgeving is een kunstwerk op zich.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Lekker rondkijken

Om nog even op die coöp-gameplay terug te komen: we hebben hier niet te maken met een game als Portal 2, waarbij de puzzels zijn gebouwd om als duo op te lossen. Hoewel de functie een van de selling points is, heb je absoluut geen tweede speler nódig.

De coöp-modus is zowel online als lokaal beschikbaar, al is er geen matchmaking. Je moet de lobbycode invoeren van de persoon met wie je wil spelen, dus met een vreemdeling spelen is er niet bij. We hebben de functie daardoor niet uitvoerig kunnen testen, maar het lijkt prima te werken.

Voor de puzzels heb je ook geen twee sets hersenen nodig: het zijn vrij simpele puzzels die er vooral voor zorgen dat je aandacht naar de mooie locaties getrokken wordt. Ingewikkelder hoeft het ook niet te zijn, want als je echt je hersens had moeten gaan kraken, dan had het die melancholische droomsfeer misschien wel kapotgemaakt.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Hypnotiserend

Tarsier Studios weet precies wat Reanimal moet zijn: hypnotiserend, surrealistisch, schattig en tegelijkertijd doodeng. Het minimalistische verhaal is lastig te volgen, maar de gevoelens raken wél - al is het einde wat abrupt. Het grijpt je niet bij de keel, maar glijdt langzaam om je strot heen en knijpt zonder dat je het doorhebt.

Het voelt als de vreemdste plekken uit Silent Hill, of de Dark Place uit Alan Wake 2, maar het heeft ook weer wat weg van Coraline en Guillermo Del Toro’s Pinocchio. Het deed me misschien nog het meest denken aan deze concept trailer van Silent Hills, een game die helaas nooit het daglicht heeft mogen zien.

Stel je voor dat je door een bioscoop heen loopt, waar een dood (of gehypnotiseerd) publiek zit te kijken naar iets dat je alleen kan vergelijken met de videoband uit The Ring. Als je naar buiten komt, staat er een grote spinachtige man met een ijscowagen op je te wachten om je op te grissen. Als je eenmaal aan hem bent ontsnapt, wordt je geconfronteerd met de volgende griezelige omgeving en een nieuw, prachtig, tragisch en doodeng gemuteerd monster. In Reanimal snap je misschien niet precies wat er gebeurt, maar je gaat het zeker niet vergeten.

Reanimal is vanaf 13 februari verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles, Nintendo Switch 2 en pc. Voor deze review is de game op PlayStation 5 gespeeld.

Met de introductie van een nieuwe Home-architectuur heeft Apple de ondersteuning voor de iPad als centrale woninghub stopgezet. Gebruikers moeten nu overstappen op een Apple TV of HomePod om hun slimme apparaten op afstand te bedienen en automatiseringen uit te voeren.

Het idee was altijd zo handig: die oude tablet die toch maar in de kast lag te verstoffen kreeg een tweede leven als het brein van je woning. Je plakte hem tegen de muur of zette hem op een standaard in de keuken, en plotseling kon je overal ter wereld je lampen bedienen. Toch merkten veel gebruikers dat de betrouwbaarheid vaak te wensen overliet, met apparaten die niet reageerden of automatiseringen die simpelweg weigerden te starten. Apple heeft nu de knoop doorgehakt en de tablet officieel uit de lijst van ondersteunde hubs geschrapt. In dit artikel leggen we uit waarom deze besluitvorming logisch is en wat dat voor jouw huidige opstelling betekent.

Overstap naar een stabiele architectuur

De reden dat de tablet niet langer als hub fungeert, ligt diep in de softwarematige fundering van de Woning-app verborgen. Met de komst van de nieuwe architectuur in iOS 16.2 heeft Apple de manier waarop apparaten met elkaar communiceren volledig herzien. Waar de iPad voorheen als een soort tussenstation fungeerde dat af en toe signalen doorgaf, vereist het nieuwe systeem een apparaat dat altijd aan de stroom hangt en een constante, bekabelde of zeer stabiele draadloze verbinding heeft.

We hebben in onze tests gemerkt dat een iPad die in de slaapstand gaat of waarvan de batterij net onder een bepaald percentage zakt, de communicatie met de rest van het huis direct verstoort. Bovendien ontbreekt in de iPad de hardware voor Thread, een netwerkprotocol dat zorgt dat apparaten razendsnel en zonder vertraging op elkaar reageren. Wanneer je nu op een knop drukt, hoor je bij een moderne hub direct de klik van de schakelaar, terwijl de iPad daar voorheen merkbare seconden over kon doen.

©PHILIPPE RAMAKERS

Soms werkte het wel...

In een heel specifieke context kon de iPad nog wel dienstdoen, mits je geen behoefte had aan de nieuwste snufjes. Voor een simpel huishouden met slechts een paar lampen die alleen via bluetooth of een eigen bridge werkten, was de tablet een prima interface. Het gaf toch een gevoel van controle om een visueel overzicht te hebben op een groot scherm in de woonkamer. Je kon de iPad inzetten als een soort veredelde afstandsbediening die ook toevallig de automatiseringen draaide wanneer je zelf niet thuis was.

Dit werkte vooral goed in kleine appartementen waar de afstand tussen de tablet en de slimme verlichting minimaal was, waardoor de bluetooth-verbinding stabiel bleef. De koopintentie voor een iPad was in die tijd vaak gebaseerd op deze multifunctionaliteit, maar die vlieger gaat met de huidige eisen voor een modern slim huis niet meer op.

Mobiliteit is niet goed voor een hub

Een centraal zenuwstelsel van een woning hoort niet verplaatsbaar te zijn, en dat is precies waar het in de praktijk misging met de iPad. Zodra iemand de tablet van de lader haalde om even op de bank een video te kijken, liep de verbinding met de beveiligingscamera buiten gevaar. We zien vaak dat een hub die op wifi werkt in plaats van via een ethernetkabel, kwetsbaar is voor storingen van andere apparaten in de buurt.

De iPad is ontworpen als een persoonlijk apparaat dat energie bespaart zodra het scherm uitgaat, wat natuurlijk haaks staat op de rol van een server die 24 uur per dag paraat moet staan. In grotere woningen merkten we bovendien dat de iPad simpelweg het bereik niet had om apparaten op de bovenverdieping aan te sturen, iets wat een systeem met meerdere verdeelde hubs veel beter oplost.

©IHAR ULASHCHYK

Signalen om over te stappen

Er zijn een paar duidelijke situaties waarin je de iPad als hub direct moet vervangen door een volwaardige slimme speaker of mediaspeler. Als je van plan bent om apparaten aan te schaffen die met de Matter-standaard werken, heb je eigenlijk geen keuze meer, aangezien de iPad dit protocol niet ondersteunt als hub. Ook wanneer je merkt dat je automatiseringen vaker niet dan wel werken zodra je de voordeur achter je dichttrekt, is dat een teken dat de iPad de verbinding niet stabiel kan houden.

Een ander breekpunt is de behoefte aan beveiligde video-opslag in iCloud. Voor het streamen en analyseren van beelden van je deurbel is simpelweg meer rekenkracht en een constantere verbinding nodig dan een (vaak oudere) tablet kan bieden. Tot slot is het onmogelijk om de woning te upgraden naar de nieuwste softwareversies zonder een ondersteunde hub, waardoor je bijvoorbeeld nieuwe functies en beveiligingsupdates misloopt.

De juiste opvolger kiezen

Het toetsen van je eigen woonsituatie begint bij de vraag hoeveel apparaten je wilt aansturen en of je ook behoefte hebt aan een fysieke interface. Voor de meeste mensen is een mediaspeler zoals de Apple TV de beste keuze, omdat deze (de duurdere versies in elk geval) met een kabel aan je router verbonden kan worden voor de meest betrouwbare verbinding.

Heb je echter geen televisie in de buurt van je slimme apparaten, dan is een compacte speaker die ook als hub fungeert een slimmer alternatief. Je plaatst deze eenvoudig op een centrale plek in huis waar de microfoons ook je stemcommando's kunnen opvangen. Kijk hierbij goed naar de ruimte die je hebt; een kleine speaker past op elk nachtkastje, terwijl een volwaardige mediaspeler vaak een vaste plek in het tv-meubel vereist.

Nee, de iPad is definitief geen woninghub meer

De iPad kan officieel niet meer als hub worden ingesteld in de vernieuwde Woning-app van Apple omdat de hardware niet voldoet aan de eisen van de nieuwe woningarchitectuur. Voor het bedienen van je huis op afstand en het configureren van automatiseringen heb je nu minimaal een HomePod of een Apple TV nodig (mocht je wel bij Apple willen blijven). Deze apparaten bieden ondersteuning voor Thread en Matter, wat zorgt voor een snellere en betrouwbaardere communicatie tussen je slimme apparaten. Hoewel de iPad een handig bedieningspaneel blijft voor op de muur, vinden de processen achter de schermen nu plaats op hardware die altijd met het stroomnetwerk en internet is verbonden.